Księga Liczb 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto dary, które przywódcy przynieśli na potrzeby służby przy przybytku. Zwróć uwagę, kiedy je przynieśli: dopiero wtedy, gdy przybytek był już w pełni urządzony (Księga Liczb 7:1). Gdy wszystko zostało ukończone — zarówno sam przybytek, jak i obozowisko Izraela wokół niego — zaczęli składać dary, prawdopodobnie około ósmego dnia drugiego miesiąca. Obowiązki należy wypełnić przed złożeniem dobrowolnych darów: najpierw to, co konieczne, potem ofiary dobrowolne.

Zwróć też uwagę, kto przyniósł te dary: przywódcy Izraela, głowy rodów (Księga Liczb 7:2). Ci, którzy mają wyższą pozycję i cieszą się większym szacunkiem, powinni dawać przykład w czynieniu dobra i starać się czynić więcej dobra niż inni. Im wyżej Bóg kogoś wynosi, tym więcej od niego oczekuje, bo taka osoba ma więcej możliwości, by służyć Bogu i pomagać innym. Czemu miałyby służyć bogactwo i władza, jeśli nie temu, by czynić więcej dobra na świecie?

Zwróć uwagę, co ofiarowali: sześć wozów, a do każdego zaprzęg wołów (Księga Liczb 7:3). Bez wątpienia były to wozy odpowiednie do przewożenia przybytku i jego wyposażenia, najlepsze, jakie można było zdobyć — podobne do pojazdów, których wielcy władcy używają podczas uroczystych przejazdów. Niektórzy sądzą, że Bóg polecił Mojżeszowi, co mają przynieść. Inni uważają, że sami dostrzegli, czego potrzeba, i z własnej inicjatywy złożyli ten dar. Bóg wcześniej określił wszystkie niezbędne elementy przybytku, ale wydaje się, że zapewnienie takich użytecznych dodatków pozostawił ludzkiemu rozsądkowi, by można było uzupełnić to, czego brakowało (List do Tytusa 1:5). Wozy zostały przyjęte, choć Mojżesz nie widział ich wzoru na górze. Nie należy oczekiwać, że prawo Boże będzie określało każdy drobny szczegół, który można mądrze pozostawić ludzkiemu osądowi.

Zwróć również uwagę, jak szybko zapewniono tę pomoc. Gdy tylko przybytek został w pełni urządzony, zadbano o to, by można go było przenosić. Nawet gdy dopiero co osiedliśmy się w jakimś miejscu i wydaje się nam, że zaczynamy zapuszczać korzenie, musimy być gotowi na zmiany i przeprowadzkę, zwłaszcza na tę wielką zmianę, która nas czeka. Dopóki żyjemy na tym świecie, musimy być gotowi do życia w drodze i zachowywać czujność. Przywódcy okazali hojność już podczas budowy przybytku, przynosząc drogocenne kamienie i kamienie do oprawy (Księga Wyjścia 35:27). Teraz dali jeszcze więcej. Ci, którzy już czynili dobro, powinni nadal czynić go coraz więcej i nie ustawać.

Zwróć wreszcie uwagę, do czego posłużyły te dary. Wozy i woły przekazano Lewitom, by pomóc im w przenoszeniu przybytku. Miało to zarówno odciążyć ich w pracy — Bóg nie chce, by którykolwiek z Jego sług był nią przytłoczony — jak i ułatwić transport poszczególnych części przybytku oraz lepiej je zabezpieczyć. Zasłony i tkaniny, czyli lżejszy ładunek Gerszonitów, rodu Lewiego odpowiedzialnego za osłony namiotu, przewożono tylko dwoma wozami zaprzężonymi w dwa zaprzęgi wołów (Księga Liczb 7:7). Po załadowaniu wozów Gerszonici musieli nieść na ramionach to, co jeszcze pozostało.

Meraryci, inny ród Lewiego, mieli najcięższy i najbardziej nieporęczny ładunek: deski, słupy, podstawy i tym podobne. Otrzymali więc cztery wozy i cztery zaprzęgi wołów (Księga Liczb 7:8). Nawet z tą pomocą musieli zapewne nieść na plecach wiele rzeczy, jeśli nie mieli więcej własnych wozów. Same srebrne podstawy ważyły sto talentów, czyli ponad cztery tony. To wystarczyłoby, by załadować cztery wozy, każdy zaprzężony w jeden zaprzęg wołów. Ponieważ każda podstawa ważyła talent, czyli mniej więcej tyle, ile może unieść człowiek (jak wynika z Drugiej Księgi Królewskiej 5:23), prawdopodobnie nieśli je na ramionach, a deski i słupy wkładali na wozy.

Widać tu, jak mądrze i życzliwie Bóg wszystko uporządkował: największą siłę przydzielił tym, którzy mieli najwięcej pracy. Każdy otrzymał wozy odpowiednie do wykonywanej służby. Niezależnie od tego, jaki ciężar złożą na nas Boże zrządzenia, Jego łaska będzie wystarczająca, by mu sprostać (Pierwszy List do Koryntian 10:13). Kehatyci, inny ród Lewiego, któremu powierzono najświętsze przedmioty, nie otrzymali żadnych wozów. Mieli nieść święty ładunek na ramionach, zachowując szczególną ostrożność i cześć (Księga Liczb 7:9). Za czasów Dawida, gdy przewozili Arkę na wozie, Bóg przez śmierć Uzzę pouczył ich, że nie szukali Go we właściwy sposób (Pierwsza Księga Kronik 15:13).