Księga Liczb 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Jest to nakaz, by zachować czystość obozu i usunąć z niego wszystkich rytualnie nieczystych: tych, którzy cierpieli na wyciek z ciała, byli dotknięci trądem albo zetknęli się ze zmarłym. Mieli pozostać poza obozem, dopóki nie zostaną oczyszczeni zgodnie z prawem (Księga Liczb 5:2–3).

Nakazy te wykonano niezwłocznie (Księga Liczb 5:4). Obóz właśnie rozplanowano i uporządkowano, więc oczyszczenie było potrzebne, by dopełnić reformę. O czystość wspólnoty trzeba dbać równie troskliwie jak o jej pokój i porządek. Nie wystarczy, że każdy Izraelita pozostaje na swoim miejscu. Osoby nieczyste trzeba też trzymać z dala od obozu. Mądrość pochodząca z góry jest najpierw czysta, a potem skłonna do pokoju.

Przybytek Boga znajdował się teraz pośrodku obozu, dlatego należało dbać o jego czystość. Im otwarciej rodzina lub dom deklaruje, że należy do Boga, tym staranniej powinna oddalać grzech od swojego namiotu (Księga Hioba 22:23). Nie wolno kalać osoby ani miejsca, w którym mieszka Bóg. W przeciwnym razie znieważa się Go, obraża i pobudza do odejścia (Pierwszy List do Koryntian 3:16–17).

Usunięcie nieczystych miało obrazować dwie rzeczy. Po pierwsze, wskazuje, co powinni robić przywódcy wspólnoty. Mają odróżniać to, co cenne, od tego, co bezwartościowe, i usuwać osoby jawnie i uporczywie grzeszące, jak stary zakwas, który przenika całe ciasto (Pierwszy List do Koryntian 5:8; Pierwszy List do Koryntian 5:13). Powinni tak postępować, aby inni nie zostali skażeni (List do Hebrajczyków 12:15). Gdy osoby jawnie czyniące zło i nieokazujące skruchy nie uczestniczą we wspólnocie chrześcijańskiej, dopóki nie odwrócą się od grzechu, przynosi to cześć Chrystusowi i służy Jego wspólnocie.

Po drugie, nakaz ten ukazuje, co Bóg uczyni w wielkim dniu. Dokładnie oczyści swoje klepisko i usunie ze swojego królestwa wszystko, co prowadzi do grzechu. Tak jak nieczyści zostali wyłączeni z obozu, tak nic nieczystego nie wejdzie do nowego Jeruzalem (Apokalipsa Jana 21:27).

Znajdujemy tu również prawo dotyczące naprawienia krzywdy wyrządzonej bliźniemu. Nazwano ją grzechem popełnianym przez ludzi (Księga Liczb 5:6), ponieważ często się zdarza. Może też chodzić o grzech przeciwko drugiemu człowiekowi, czyli o wyrządzoną mu krzywdę. Jeśli ktoś oszukuje brata w jakiejkolwiek sprawie, dopuszcza się występku przeciwko Panu, który strzeże sprawiedliwości, karze zło i wyraźnie nakazuje postępować uczciwie.

Co powinien zrobić człowiek, gdy obudzone sumienie przypomina mu o takim grzechu, nawet jeśli popełnił go dawno temu? Po pierwsze, powinien wyznać go Bogu i skrzywdzonemu bliźniemu, uniżając się w ten sposób. Jeśli wcześniej zaprzeczał, nadal musi przyznać się do winy, choć trudno wyznać, że skłamał. Zaprzeczył pod wpływem zatwardziałości serca, więc przyznanie się może pokazać, że jego serce zmiękło.

Po drugie, powinien złożyć ofiarę: barana na przebłaganie, czyli ofiarę mającą zadośćuczynić za winę i przywrócić pokój z Bogiem (Księga Liczb 5:8). Samo naprawienie krzywdy nie wystarczało. Wykroczenie przeciwko prawu Bożemu wymagało także skruchy i wiary.

Po trzecie, ofiara nie zostałaby przyjęta, dopóki skrzywdzona osoba nie otrzymałaby pełnej zapłaty: kwoty głównej powiększonej o jedną piątą (Księga Liczb 5:7). Jeśli ktoś świadomie zatrzymuje to, co zdobył nieuczciwie, poczucie winy nie opuszcza jego sumienia. Ofiara, modlitwa ani łzy nie usuwają tej winy, dopóki człowiek kurczowo trzyma się zagrabionego dobra, bo nadal trwa w grzechu.

To prawo zostało już wcześniej ogłoszone (Księga Kapłańska 6:4), ale tutaj dodano jeszcze jeden szczegół. Jeśli skrzywdzona osoba zmarła i nie miała bliskiego krewnego, który mógłby otrzymać zwrot, albo nie było jasne, komu należy go przekazać, nie usprawiedliwiało to zatrzymania bezprawnie zabranej rzeczy. Skoro z pewnością nie należała ona do tego, kto zdobył ją przez grzech, należało oddać ją kapłanowi (Księga Liczb 5:8). Jeśli ktoś mógł wykazać, że ma do niej prawo, trzeba było przekazać ją tej osobie, bo Bóg nienawidzi, gdy zagrabione mienie staje się ofiarą całopalną. Jeśli jednak nikt nie mógł się o nie upomnieć, przechodziło ono na własność Pana, a kapłani otrzymywali je jako Jego słudzy.

Wniosek jest jasny. Kto wie, że wyrządził krzywdę, ale nie zna innego sposobu jej naprawienia, powinien podjąć jakiś czyn pobożności lub dobroczynności, będący wyrazem sprawiedliwości. To, co naprawdę do nas nie należy, nigdy nie przyniesie nam prawdziwej korzyści.

Znajdujemy tu również ogólną zasadę dotyczącą świętych darów przekazywanych kapłanowi: wszystko, co zostaje mu dane, należy do niego (Księga Liczb 5:9–10). Po pierwsze, darczyńca nie mógł go odebrać z żadnego powodu. Potwierdza to trwałość darów przeznaczonych do świętego użytku, aby ludzie nie ofiarowywali ich w przypływie gorliwości, a potem nie odbierali w chwili rozdrażnienia.

Po drugie, pozostali kapłani nie mieli dzielić się tym darem z kapłanem pełniącym wówczas służbę, któremu przekazano święty dar. Korzyść z niego powinien odnosić ten, kto najgorliwiej i najwierniej wykonywał swoją służbę. Kto wykonuje tę pracę, niech otrzymuje za nią zapłatę i dobrze z niej korzysta.