Księga Liczb 4:21 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu zadania powierzone dwóm pozostałym rodom lewickim. Ich służba nie była tak zaszczytna jak zadanie pierwszego rodu, ale była konieczna i należało ją wykonywać wiernie.

Gerszonitom powierzono opiekę nad tkaninowymi częściami Przybytku: zasłonami, kotarami i okryciami ze szlachetnych skór (Księga Liczb 4:22-26). Kiedy obłok się przemieszczał, mieli zdjąć te części po wyniesieniu arki i pozostałych świętych przedmiotów, a następnie je spakować i przenieść. Gdy obłok się zatrzymywał, mieli ponownie wszystko ustawić. Aaron i jego synowie wyznaczali każdemu konkretne zadanie, tak aby każdy wiedział, co ma robić, i by nie dochodziło do zamieszania (Księga Liczb 4:27). Itamar, syn Aarona, sprawował szczególny nadzór nad ich pracą (Księga Liczb 4:28).

Merarytom powierzono cięższe elementy: deski, drążki, słupy, podstawy, kołki i sznury. Każdy z nich wymieniono z osobna (Księga Liczb 4:31-32). Otrzymali dokładny wykaz wszystkich części, żeby niczego nie zabrakło, gdy trzeba będzie ponownie ustawić Przybytek. Mogły się one wydawać mniej ważne niż święte sprzęty, ale nad nimi również starannie czuwano. Uczy nas to, by z wielką dokładnością strzec wszystkich Bożych przykazań i pilnować, żeby niczego nie utracić.

Widać tu także, jak Bóg troszczy się o swój Kościół i o każdą osobę, która do niego należy. Dobry pasterz woła swoje owce po imieniu (Ewangelia Jana 10:3). Do tej pracy zaangażowano tysiące mężczyzn, choć ciężary mogłaby przenosić mniejsza ich liczba. Przybytek trzeba było jednak szybko rozebrać i ponownie ustawić, a najlepiej mogło to zrobić wiele osób, zwłaszcza gdy każda znała swoje zadanie.

Ci mężczyźni mieli też własne namioty i rodziny, o które musieli się troszczyć. Mogli tam służyć również młodsi, którzy nie ukończyli trzydziestu lat, oraz starsi, którzy przekroczyli pięćdziesiąt lat. Pismo Święte o tym tutaj nie wspomina, bo dom Boży powinien być ważniejszy niż nasz własny. Niewłaściwie postępują ci, którzy budują i upiększają swoje domy, gdy dom Boży leży w ruinie (Księga Aggeusza 1:4, Księga Aggeusza 1:9).

Śmierć wierzących ukazana jest jako rozebranie Przybytku i opuszczenie namiotu (Drugi List do Koryntian 5:1; Drugi List Piotra 1:14). Dusza, podobnie jak najświętsze przedmioty, zostaje najpierw osłonięta i zabrana. Niewidzialna dla oczu, niesiona przez aniołów, znajduje się pod opieką Pana Jezusa, naszego Eleazara, czyli „Bóg pomaga”. Ciało również jest starannie strzeżone. Jego skóra i ciało przypominają zasłony, a kości i ścięgna drążki i słupy. Nic z tego nie zginie. Bóg dał słowo dotyczące kości i zawarł przymierze z prochem. Wszystko jest bezpieczne i wszystko zostanie przywrócone w wielkim dniu, gdy ten Przybytek zostanie ponownie ustawiony, a nasze słabe ciała upodobnią się do chwalebnego ciała Jezusa Chrystusa.