Księga Liczb 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu drugi spis pokolenia Lewiego. Ponieważ Lewici zostali wyłączeni spośród całego Izraela, aby szczególnie należeć do Boga, do właściwej służby przy Przybytku wybierano spośród nich mężczyzn w sile wieku. Było to święte powołanie, powierzane tym, którzy mieli dość sił, opanowania i dojrzałości, by sprostać temu zadaniu.

Spisano wszystkich mężczyzn w wieku od trzydziestu do pięćdziesięciu lat. Mężczyzn z innych pokoleń powoływano do wojska od dwudziestego roku życia, Lewitów zaś nie przeznaczano do służby przed ukończeniem trzydziestu lat, a służyli do pięćdziesiątki. Dzieło Boże zasługuje na to, by oddawać mu pełnię sił i najlepsze lata życia. Nie można wykorzystać tych lat lepiej niż na oddawanie czci Bogu, który jest najważniejszy i najlepszy. Dobrym żołnierzem można zostać wcześniej niż dobrym sługą Bożym.

Nie dopuszczano ich do tej służby przed trzydziestym rokiem życia, ponieważ wcześniej mogli być jeszcze zbyt młodzi i nie dość poważni. W wieku dwudziestu pięciu lat zapisywano ich jako kandydatów do służby (Księga Liczb 8:24), a za czasów Dawida, gdy pracy było więcej, zaczynali ją w wieku dwudziestu lat (1 Księga Kronik 23:24; Księga Ezdrasza 3:8). Mimo to musieli przez lata się uczyć i czekać, zanim byli gotowi do służby. Jan Chrzciciel rozpoczął publiczną działalność w wieku trzydziestu lat, podobnie jak Chrystus.

Nie jest to obecnie ścisła zasada dla sług Ewangelii, jak gdyby nikt nie mógł rozpocząć służby przed trzydziestką ani kontynuować jej po pięćdziesiątce. Można jednak wyciągnąć z niej dwie pożyteczne nauki. Słudzy Boży nie powinni być nowymi wierzącymi, bo ta praca wymaga dojrzałego osądu i stałego charakteru (1 List do Tymoteusza 3:6). Powinni też najpierw się uczyć, zanim zaczną nauczać, służyć, zanim zaczną przewodzić, i przejść próbę (1 List do Tymoteusza 3:10).

W wieku pięćdziesięciu lat zwalniano ich z cięższych zadań, zwłaszcza z noszenia Przybytku, co było głównym obowiązkiem podczas wędrówki Izraela przez pustynię. Było to dla nich życzliwe, bo chroniło ich przed wyczerpaniem, gdy zaczynało im ubywać sił. Było też korzystne dla samej służby, której nie powierzano ludziom spowolnionym i osłabionym przez wiek. Służbę Bogu należy pełnić, póki ma się energię i siły do działania. Ci, którzy odkładają pokutę aż do starości, zostawiają najlepsze dzieło na najgorszy czas.

Ich zadanie opisano jako wstąpienie do zastępów, czyli do służby wojskowej, by wykonywać pracę przy Przybytku. Posługa jest dobrym dziełem (1 List do Tymoteusza 3:1), dlatego sług Bożych powołuje się nie tylko do zaszczytów, lecz do pracy, i nie tylko po to, by otrzymywali wynagrodzenie, ale by służyli. Jest to także dobry bój (1 List do Tymoteusza 1:18). Ci, którzy podejmują służbę, powinni myśleć o sobie jak o żołnierzach wstępujących do wojska i okazać się dobrymi żołnierzami (2 List do Tymoteusza 2:3).

Synom Kehata powierzono szczególne zadanie związane z przenoszeniem Przybytku. Później, gdy Przybytek stanął na stałe w jednym miejscu, wykonywali inne obowiązki. W tamtym czasie jednak właśnie to należało do ich zadań i trzeba je było podjąć, gdy nadszedł właściwy moment. Gdziekolwiek wędrował Izrael, podążał z nim Przybytek Pana, dlatego należało zadbać o to, by przenosić go we właściwy sposób. Podobnie i my powinniśmy nieść naszą wiarę wszędzie, dokąd się udajemy, i nie zostawiać jej za sobą.

Kehatyci mieli przenosić wszystkie święte przedmioty Przybytku. Otrzymali już to zadanie wcześniej (Księga Liczb 3:31), teraz jednak podano bardziej szczegółowe wskazówki. Aaron i jego synowie, kapłani, mieli przygotować do przeniesienia przedmioty, które nieśli Kehatyci (Księga Liczb 4:5 i następne). Bóg powiedział, że nikt poza Aaronem nie może wejść do Miejsca Najświętszego, a on sam może tam wchodzić raz w roku z obłokiem kadzidła (Księga Kapłańska 16:2). Potrzeby związane z wędrówką wymagały jednak w tym przypadku wyjątku. Za każdym razem, gdy obóz wyruszał w drogę, Aaron i jego synowie wchodzili do środka, by zdjąć Arkę i przygotować ją do transportu. Jak zauważa biskup Patrick, boska chwała nad przebłagalnią prawdopodobnie na ten czas przenosiła się do słupa obłoku, który unosił się w górę, dzięki czemu można było bezpiecznie podejść do Arki.

Wszystkie święte przedmioty trzeba było okryć. Arka i stół miały trzy okrycia, pozostałe przedmioty — po dwa. Nawet popiół z ołtarza, przy którym starannie podtrzymywano i gromadzono święty ogień, należało przykryć purpurową tkaniną (Księga Liczb 4:13). Przykrywano też ołtarz z brązu, choć stał na otwartym dziedzińcu Przybytku. Te okrycia miały trzy cele.

Po pierwsze, chroniły święte przedmioty przed uszkodzeniem przez wiatr, deszcz i słońce. Zachowywały ich piękno, bo Bóg obiecuje osłonę nad całą swoją chwałą. Grube i wytrzymałe skóry borsucze chroniły przed wilgocią. Podczas naszej wędrówki przez pustynny świat również potrzebujemy ochrony w każdej pogodzie (Księga Izajasza 4:5–6).

Po drugie, okrycia nadawały tym przedmiotom należną godność i piękno. Większość z nich była z zewnątrz pokryta tkaniną niebieską, purpurową lub szkarłatną, a Arka była całkowicie okryta błękitną tkaniną (Księga Liczb 4:6). Niektórzy widzą w tym obraz błękitnego nieba, rozciągniętego jak zasłona między nami a Majestatem na wysokości (Księga Hioba 26:9). Wierni Bogu również powinni dbać o to, by ich życie dobrze wyglądało w oczach innych i aby dzięki temu nauka Boga, naszego Zbawiciela, była dla nich pociągająca.

Po trzecie, okrycia zasłaniały święte przedmioty. Wskazywało to na mrok dawnego przymierza. To, co Ewangelia ukazuje dziś jasno nawet małym dzieciom, było wówczas zakryte przed mądrymi i roztropnymi. Ludzie widzieli tylko okrycia, a nie same święte przedmioty (List do Hebrajczyków 10:1). Chrystus jednak usunął zasłonę, która zakrywała te rzeczy (Księga Izajasza 25:7).

Gdy wszystkie święte przedmioty zostały okryte, Kehatyci mieli nieść je na ramionach. Przedmioty wyposażone w drążki przenoszono za ich pomocą (Księga Liczb 4:6, 4:8, 4:11, 4:14). Te, które nie miały drążków, przenoszono na drążku, noszach lub ramie transportowej (Księga Liczb 4:10, 4:12). Pokazuje to, że znaki Bożej obecności na tym świecie są przenośne, my zaś oczekujemy królestwa, którego nie można poruszyć.

Eleazar, najstarszy syn Aarona, miał nadzorować Kehatytów podczas tej pracy (Księga Liczb 4:16). Musiał dopilnować, by niczego nie pominięto, nie zostawiono ani nie umieszczono w niewłaściwym miejscu. Jako kapłan miał większy zaszczyt niż Lewici, ale spoczywała na nim także większa odpowiedzialność. Ta troska z pewnością ciążyła mu na sercu bardziej niż ciężary, które oni nieśli na ramionach. O wiele łatwiej wykonywać pracę przy Przybytku niż zarządzać powierzonymi obowiązkami, łatwiej też słuchać niż przewodzić.

Należało bardzo uważać, by chronić życie Lewitów i nie dopuścić, żeby w niewłaściwy sposób zbliżyli się do najświętszych przedmiotów. Ostrzeżenie w Księdze Liczb 4:18 jest jasne: nie wolno dopuścić do zagłady Kehatytów. Płynie stąd nauka, że ci, którzy nie robią wszystkiego, co mogą, by powstrzymać innych od grzechu, przyczyniają się do ich zguby.

Kehatyci nie mogli oglądać świętych przedmiotów, dopóki kapłani ich nie okryli (Księga Liczb 4:20). Nawet mężczyźni niosący naczynia Pana nie mogli zobaczyć tego, co nieśli. Pokazuje to, jak wiele pozostawało ukryte pod Prawem przed tymi, którzy mieli je objaśniać. Po okryciu świętych przedmiotów Kehatyci nadal nie mogli ich dotykać. Dotyczyło to zwłaszcza Arki, nazwanej tu „świętym przedmiotem”, a złamanie tego zakazu groziło śmiercią (Księga Liczb 4:15). Uzza poniósł śmierć za złamanie tej zasady.

W tamtych czasach słudzy Pana żyli w bojaźni, a cały ten porządek niósł ze sobą zarówno ostrzeżenie i mrok, jak i świętość. Teraz jednak, dzięki Chrystusowi, jest inaczej. Widzieliśmy Go na własne oczy, a nasze ręce dotykały Słowa życia (1 List Jana 1:1). Dlatego możemy z ufnością przystępować do tronu łaski.