Księga Liczb 22:36 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu Balaka i Bileama, którzy spotykają się jako sprzymierzeńcy przeciwko ludowi Bożemu, Izraelowi, ale nie mają jednakowej pewności siebie. Balak mówi tak, jakby jego plan już przynosił skutki, skoro Bileam przybył. Wyszedł mu na spotkanie aż na odległy kraniec swojego kraju (Księga Liczb 22:36), po części dlatego, że nie mógł się doczekać spotkania z człowiekiem, po którym tak wiele sobie obiecywał, a po części po to, by okazać mu szacunek i zyskać jego pełne wsparcie.

Pokazuje to, jak wielkim szacunkiem pogańscy władcy darzyli ludzi uchodzących za proroków i sprawiających wrażenie, jakby mieli dostęp do nieba. Chętnie witali kogoś, kto przybywał gotów wypowiadać przekleństwa. Jakże haniebne jest więc to, że posłańcy Chrystusa często spotykają się z tak małym szacunkiem, bywają przez niektórych pogardzani i przyjmowani z chłodem, choć niosą pokój i błogosławieństwo. Jedynym zarzutem Balaka jest teraz to, że Bileam nie przybył wcześniej (Księga Liczb 22:37). Uważa, że Bileam powinien był poczuć się przynaglony pilnym wezwaniem i obietnicą zaszczytów. Jako król Balak mógł nadać mu wysoką rangę i hojnie go wynagrodzić, dlatego uznał zwłokę Bileama za zniewagę, jakby oferowane zaszczyty nie były wystarczające.

Przypomina nam to, że awans i zaszczyty są dla wielu ludzi silną pokusą. Dobrze byłoby, gdyby pociągały nas do służenia Bogu zaszczyty, które On obiecuje. Warto zastanowić się, dlaczego zwlekamy z przyjściem do Niego, skoro może wynieść nas do zaszczytów.

Bileam mówi jednak o wiele mniej pewnie o tym, co się wydarzy. Ostrzega Balaka, by nie liczył na niego zbyt mocno (Księga Liczb 22:38). W gruncie rzeczy mówi: „Przybyłem, ale sam nie mogę nic zrobić. Chętnie przekląłbym Izraela, lecz nie wolno mi tego zrobić i nie mogę tego zrobić, bo Bóg na to nie pozwoli”. Brzmi jak ktoś rozdrażniony i powstrzymywany przez Bożą moc. Podobnie było z Sennacherybem, królem Asyrii, którego Bóg powstrzymał (Księga Izajasza 37:29).

Potem od razu przechodzą do działania. Tego wieczoru Bileam zostaje przyjęty z wielkimi honorami, a moabskim bogom składa się ofiarę dziękczynną za jego szczęśliwe przybycie. Następnie wszyscy ucztują, spożywając ofiarę (Księga Liczb 22:40). Nazajutrz rano, żeby nie tracić czasu, Balak zabiera Bileama rydwanem na wyżyny swojego królestwa. Sądzi, że wysokość może sprzyjać wróżbiarskim praktykom Bileama, a sam chce też lepiej widzieć obóz Izraela, cel jego przekleństw.

W tym momencie Bileam jest równie gorliwy w staraniach, by przypodobać się Balakowi, jak wcześniej twierdził, że chce podobać się Bogu. To przestroga, by każdego dnia modlić się: „Ojcze nasz, który jesteś w niebie, nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie”.