Księga Liczb 15:37 – znaczenie i zastosowanie

Skoro prawo przewidywało już przebaczenie grzechów popełnionych nieświadomie i ze słabości, ustanawiało też sposób, który miał pomagać unikać takich grzechów. Izraelici mieli przyszywać frędzle do skrajów swoich szat. Miały im przypominać o obowiązkach, by nie grzeszyli przez zapominanie o Bożych przykazaniach.

Frędzel mógł być z nici, jedwabiu lub wełny albo stanowić luźno zwisający skraj szaty, przymocowany u góry błękitnym sznurem (Księga Liczb 15:38). Izraelici byli ludem szczególnym, więc ich ubiór odróżniał ich od sąsiednich narodów, podobnie jak przepisy dotyczące jedzenia. Takie drobne znaki uczyły ich, by nie naśladowali innych narodów w ważniejszych sprawach. Pokazywały też, gdziekolwiek się udawali, że nie wstydzą się Boga ani Jego prawa.

Nasz Zbawiciel żył pod prawem, dlatego również nosił frędzle. Stąd czytamy o skraju Jego szaty (Ewangelia Mateusza 9:20). Faryzeusze, żydowscy przywódcy religijni, wydłużali swoje frędzle, by ludzie uznawali ich za świętszych i pobożniejszych od innych. Filakterie były czymś innym: stanowiły ich własny pomysł, podczas gdy frędzle nakazał Bóg. Do dziś Żydzi je noszą i mówią przy ich zakładaniu: „Błogosławiony jest Ten, który uczynił nas swoją własnością i nakazał nam nosić frędzle”.

Celem tego nakazu było przypominanie Izraelitom, że w szczególny sposób należą do Boga. Frędzle nie miały jedynie zdobić ubrań, lecz pobudzać umysły przez przypominanie o Bożej woli (Drugi List Piotra 3:1). Gdy na nie patrzyli, mieli przypominać sobie przykazania. Wielu ludzi patrzy na ozdoby, by podsycać własną pychę, lecz ten znak miał budzić sumienie i wzywać do wypełniania obowiązków. Dzięki temu wiara miała stale pozostawać przed ich oczami i towarzyszyć im, gdziekolwiek szli, tak jak towarzyszyły im ubrania.

Gdy pojawiała się pokusa do grzechu, frędzel miał ostrzegać, by nie łamać Bożych przykazań. Gdy ktoś zapominał o obowiązku, który należało wypełnić w odpowiednim czasie, frędzel miał mu o nim przypominać. Choć ten nakaz nas nie obowiązuje, wciąż uczy, by zawsze pamiętać o przykazaniach Pana, naszego Boga, zachowywać je w pamięci i stosować w odpowiednich sytuacjach. Miał szczególnie chronić przed bałwochwalstwem, czyli przed uleganiem własnym pragnieniom i temu, czego pożądały oczy podczas oddawania czci.

Jednak ta nauka sięga dalej niż samo bałwochwalstwo. Dotyczy całego życia w posłuszeństwie, ponieważ nic tak nie uwłacza Bożej czci ani nie sprzeciwia się naszemu prawdziwemu dobru, jak postępowanie według własnego serca i własnych oczu. Wyobrażenia serca są złe, podobnie jak pragnienia oczu.

Po przypomnieniu niektórych przykazań obrzędowych rozdział kończy się tym wielkim i podstawowym nakazem religii: „Bądźcie święci dla waszego Boga” — oczyszczeni z grzechu i prawdziwie oddani Jego służbie. Powraca też wielka racja, która stoi za wszystkimi przykazaniami: „Ja jestem Pan, wasz Bóg”. Gdybyśmy mocniej w to wierzyli i częściej oraz poważniej o tym myśleli, poczucie obowiązku, troska o własne dobro i wdzięczność skłaniałyby nas do przestrzegania wszystkich Jego przykazań.