Księga Liczb 15:30 – znaczenie i zastosowanie

Oto ogólny wyrok dotyczący tych, którzy grzeszą zuchwale. To ludzie, którzy grzeszą „z podniesioną ręką” (Księga Liczb 15:30), czyli otwarcie sprzeciwiają się władzy Boga, stawiają własne pragnienia ponad Jego przykazaniami i grzeszą rozmyślnie, mimo że znają prawo i przewidzianą za jego złamanie karę. To coś więcej niż grzech popełniony z niewiedzy. To świadome działanie wbrew woli Boga i na przekór Jego chwale.

Takie grzechy są bardzo poważne. Po pierwsze, znieważają Pana (Księga Liczb 15:30). W istocie mówią o Nim najgorsze kłamstwa, i to niesłusznie. Taki grzech głosi, że nie warto wierzyć odwiecznej prawdzie, że nie warto być posłusznym Panu wszystkiego ani bać się Go i Mu ufać, choć jest wszechmocny. Traktuje nieskończoną mądrość jak głupotę, a sprawiedliwego Sędziego całej ziemi jak kogoś niesprawiedliwego.

Po drugie, grzeszący zuchwale gardzą słowem Pana (Księga Liczb 15:31). Niektórzy zawodzą w wielu sprawach, a jednak cenią słowo Boga i uznają je za słuszne. Zuchwali grzesznicy postępują odwrotnie: uważają, że są zbyt ważni, zbyt dobrzy lub zbyt mądrzy, by poddać się jego władzy. Taki bunt, połączony z samym grzechem, sprowadza przekleństwo. Upór jest bowiem traktowany jak bałwochwalstwo, a bunt jak czary.

Wyrok za taki grzech jest straszny. Prawo nie przewidywało za niego żadnej ofiary. Człowiek miał zostać usunięty spośród swojego ludu (Księga Liczb 15:30), a jego wina miała pozostać na nim (Księga Liczb 15:31). Oznacza to, że sam Bóg rozprawi się z grzesznikiem, tak aby Jego sprawiedliwość została w pełni potwierdzona, a wina grzesznika w pełni ujawniona. Nauczyciele żydowscy rozumieli to tak, że wina nadal będzie ciążyć na człowieku po jego usunięciu i że odpowie za nią w wielkim dniu sądu. W Nowym Testamencie podobna myśl pojawia się w ostrzeżeniu przed bluźnierstwem przeciwko Duchowi Świętemu i całkowitym odwróceniem się od chrześcijaństwa.

Wyraźnym przykładem takiej zuchwałości jest człowiek, który zbierał drewno w szabat (Księga Liczb 15:32). Prawdopodobnie chciał rozpalić ogień, choć Bóg wcześniej polecił Izraelitom przygotować pożywienie dzień przed szabatem (Księga Wyjścia 16:23). Na pierwszy rzut oka może się to wydawać drobną sprawą, ale było złamaniem prawa szabatu. Ponieważ szabat był poświęcony czci Stwórcy, takie postępowanie oznaczało w istocie pogardę dla samego Boga i atak na całe prawo, którego szabat miał strzec.

Mężczyznę zatrzymano (Księga Liczb 15:33–34). Ci, którzy zobaczyli, że zbiera drewno, zatroszczyli się o cześć należną szabatowi i przyprowadzili go do Mojżesza i Aarona oraz całego zgromadzenia. Sugeruje to, że lud zebrał się tego dnia, by słuchać pouczeń i uczestniczyć w oddawaniu czci Bogu. Choć wiele rzeczy wśród nich było nie w porządku, nie chcieli bezczynnie patrzeć, jak szabat zostaje znieważony. Był to dobry znak: nie odwrócili się całkowicie od Boga.

Następnie zapytali Boga, co należy zrobić, ponieważ prawo nie określało jeszcze jasno, jak postąpić w tej sytuacji. Prawo mówiło już, że znieważenie szabatu jest przestępstwem karanym śmiercią (Księga Wyjścia 31:14; Księga Wyjścia 35:2), ale należało ustalić, czy ten czyn zalicza się do takiego przestępstwa i jaką karę śmierci należy zastosować. Ponieważ to Bóg był Sędzią, przedstawili Mu tę sprawę.

Zapadł wyrok. Uznano, że w myśl tego prawa mężczyzna złamał szabat i musi umrzeć. Aby pokazać, jak wielkie było to przestępstwo, jak bardzo nie podobało się Bogu i by ostrzec innych, żeby słuchali i bali się, nakazano ukamienować go (Księga Liczb 15:35). Bóg troszczy się o cześć należną Jego szabatom i nie pozostawi winnych bez kary, niezależnie od tego, co mogą sądzić ludzie.

Zgromadzenie wykonało wyrok (Księga Liczb 15:36). W egzekucji wzięli udział wszyscy, którzy mogli, aby ci, którzy uczestniczyli w wykonaniu kary, mniej skłaniali się do łamania szabatu. Pokazuje to również, że jawne łamanie szabatu powinno być powstrzymywane i karane przez władzę świecką, ponieważ czyny zewnętrzne podlegają wymiarowi sprawiedliwości. Zebranie kilku patyków mogło się wydawać drobnostką, ale Bóg uczynił karę tego człowieka trwałym ostrzeżeniem dla wszystkich, abyśmy pilnie dbali o świętość szabatu.