Księga Liczb 1:47 – znaczenie i zastosowanie

Szczególną uwagę poświęcono temu, by oddzielić pokolenie Lewiego od pozostałych. Lewici już wcześniej okazali wierność podczas wydarzeń związanych ze złotym cielcem (Księga Wyjścia 32:26). Szczególna służba zostaje nagrodzona szczególnym zaszczytem.

Po pierwsze, zaszczytem dla Lewitów było powierzenie im pieczy nad rzeczami świętymi. Odpowiadali za Przybytek, namiot, w którym Bóg spotykał się z Izraelem, i za wszystko, co się z nim wiązało, zarówno podczas wędrówki obozu, jak i podczas postoju. Gdy obóz wyruszał, Lewici mieli rozbierać Przybytek, przenosić go wraz z całym wyposażeniem i ponownie rozstawiać w wyznaczonym miejscu (Księga Liczb 1:50; Księga Liczb 1:51). Chroniło to świętość tych rzeczy, ponieważ tylko osoby powołane przez Boga mogły je oglądać lub dotykać.

Prowadzi nas to również do duchowej prawdy. Nie jesteśmy zdolni do wspólnoty z Bogiem, dopóki On w swojej łasce nie powoła nas do wspólnoty ze swoim Synem, Jezusem Chrystusem, naszym Panem. Wtedy, jako członkowie duchowej rodziny tego wielkiego arcykapłana, zostajemy ustanowieni kapłanami Boga. Bóg obiecał również, że weźmie sobie Lewitów spośród narodów, czyli pogan (Księga Izajasza 66:21).

Podczas postoju obozu Lewici mieli rozbijać swoje namioty wokół Przybytku (Księga Liczb 1:50; Księga Liczb 1:53). Dzięki temu byli blisko miejsca swojej służby i zawsze gotowi do działania. Pełnili też straż, chroniąc Przybytek przed ograbieniem i lekceważącym traktowaniem. Mieli rozbijać obóz wokół niego, aby gniew nie spadł na całe zgromadzenie, co mogłoby się stać, gdyby zaniedbano Przybytek i powierzoną im służbę albo gdyby niepowołane osoby zbliżyły się do niego zbyt blisko. Trzeba bardzo uważać, by powstrzymywać grzech, bo powstrzymywanie grzechu powstrzymuje także gniew.

Lewici mieli również inny zaszczyt. Izrael był ludem świętym, oddzielonym od innych narodów, a Lewici stanowili święte pokolenie, oddzielone od pozostałych pokoleń Izraela. Dlatego później liczono ich osobno, a nie razem z innymi pokoleniami (Księga Liczb 1:49). Ich służbę przy Przybytku określa się nawet jako walkę, czyli rodzaj służby bojowej (Księga Liczb 4:23). Ponieważ pełnili tę świętą służbę, byli zwolnieni ze służby wojskowej i nie zaliczano ich do tych, którzy wyruszali na wojnę.

Uczy to, że osoby pełniące świętą służbę nie powinny wikłać się w zwykłe sprawy świata. Posługa wymaga zaangażowania całego człowieka i jest zajęciem z nawiązką wystarczającym. Jest to również przestroga dla osób pełniących służbę duszpasterską: powinny odróżniać się od zwykłych Izraelitów sposobem życia, nie próbując sprawiać wrażenia ważnych, lecz dążąc do tego, by naprawdę wyróżniać się na lepsze pod każdym względem.