Księga Liczb 1:44 – znaczenie i zastosowanie

Na końcu relacji podano ostateczną liczbę: 600 000 mężczyzn zdolnych do walki oraz 3 550. Niektórzy sądzą, że podczas wcześniejszego spisu, przeprowadzonego kilka miesięcy wcześniej (Księga Wyjścia 38:26), Lewici zostali policzeni razem z pozostałymi. Później to plemię wyznaczono do służby Bogu, ale do tego czasu wystarczająco wielu innych mężczyzn ukończyło dwadzieścia lat, by liczba pozostała taka sama.

Pokazuje to, że to, z czego rezygnujemy ze względu na cześć i służbę Bogu, zostanie nam w jakiś sposób wynagrodzone. Widać też, jak wielki był to lud. Warto pomyśleć, ile potrzeba było, by przez czterdzieści lat na pustyni zapewnić utrzymanie tym wszystkim ludziom, nie licząc kobiet, dzieci, chorych, starszych i różnorodnego tłumu, który im towarzyszył. Bóg każdego dnia zaopatrywał ich w pokarm z niebiańskiej rosy zamiast plonów ziemi. Jak wielkim i hojnym zaopatrzycielem jest nasz Bóg, skoro tak wielu od Niego zależało i każdego dnia otrzymywało od Niego to, czego potrzebowało.

Widać tu również, jak wielkie spustoszenie grzech czyni wśród ludzi. W ciągu czterdziestu lat większość z nich i tak by umarła, ponieważ wszyscy ludzie umierają z powodu grzechu Adama: śmierć weszła na świat wraz z grzechem. Jednak z powodu ich szczególnych grzechów, niewiary i narzekania, wszyscy spisani tutaj z wyjątkiem dwóch złożyli kości na pustyni, ponosząc karę za własne występki.

Wskazuje to także na wielką liczbę, do której pewnego dnia urośnie duchowy Izrael Boga. W danym czasie i miejscu może się wydawać, że jest to zaledwie mała trzódka. Gdy jednak wszyscy się zgromadzą, będą wielkim tłumem, którego nikt nie zdoła policzyć (Apokalipsa św. Jana 7:9). Choć Kościół zaczyna od małych rozmiarów, ostatecznie bardzo się rozrośnie. Nieliczny stanie się tysiącem.