Księga Liczb 1:17 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, że polecenie spisania ludu zostało od razu wykonane. Prace rozpoczęły się tego samego dnia, w którym wydano rozkaz, czyli pierwszego dnia drugiego miesiąca (por. Księga Liczb 1:18; Księga Liczb 1:1). Gdy zadanie zostaje powierzone przez Boga, dobrze jest zabrać się do niego bez zwłoki, póki poczucie obowiązku jest jeszcze świeże i silne.

O ile możemy stwierdzić, całe zadanie zajęło tylko jeden dzień. Przed dwudziestym dniem tego miesiąca, kiedy wyruszyli z obozu, wydarzyło się jeszcze wiele innych rzeczy (Księga Liczb 10:11). Za czasów Dawida Joab spędził niemal dziesięć miesięcy na spisywaniu ludu (Druga Księga Samuela 24:8), ale tamci ludzie byli rozproszeni, a ci mieszkali blisko siebie. Wtedy do spisu skłonił szatan, teraz zaś zarządził go Bóg. Tym razem było też łatwiej, bo podobny spis przeprowadzono niedawno: wystarczyło sprawdzić wcześniejsze zapisy i odnotować, co się zmieniło.

Dla każdego plemienia sporządzono pełny wykaz, zamiast zapisywać go skrótowo. Przy każdym z dwunastu plemion powtórzono, że spisu dokonano według rodów, rodzin i domów ojców, podając liczbę imion. Pokazuje to, że wszystkie plemiona zostały policzone w ten sam sposób i według tej samej zasady, choć przy pracy pomagało wiele osób. Najpierw wymieniono pochodzenie od Izraela, następnie rodziny, potem mniejsze grupy rodzinne, a na końcu poszczególne osoby. Dzięki temu każdy mógł wiedzieć, kto należy do jego najbliższych krewnych, a od tego zależało przestrzeganie niektórych praw. Ponadto im bliższe łączą nas więzy krwi, tym chętniej powinniśmy sobie nawzajem pomagać.

Wszystkie liczby kończą się na pełnych setkach, z wyjątkiem liczby Gadytów, która kończy się na pięćdziesięciu (Księga Liczb 1:25). Żadna nie kończy się na dziesiątkach ani na jedności. Niektórzy sądzą, że stało się tak za szczególnym zrządzeniem Opatrzności, by pokazać, że Bóg zamierzał dokonać czegoś niezwykłego przez ich wzrost liczebny. Bardziej prawdopodobne jest, że Mojżesz wcześniej ustanowił przełożonych nad setkami i pięćdziesiątkami (Księga Wyjścia 18:25), a lud policzono według tych grup, co naturalnie dało zaokrąglone wyniki.

Juda jest najliczniejszym plemieniem: ponad dwa razy liczniejszym niż Beniamin i Manasses oraz niemal o 12 tysięcy liczniejszym od każdego innego plemienia (Księga Liczb 1:27). Juda miał być plemieniem, które jego bracia będą sławić, ponieważ z niego miał pochodzić Mesjasz, Władca. Ponieważ miało to nastąpić dopiero w odległej przyszłości, Bóg już wcześniej na wiele sposobów wyróżniał to plemię, a zwłaszcza pomnażał jego liczebność ze względu na Tego, który miał przyjść z Judy w wyznaczonym czasie (List do Hebrajczyków 7:14). Juda miał też prowadzić pochód przez pustynię, dlatego Bóg dał mu siłę odpowiednią do tej roli.

Efraim i Manasses, synowie Józefa, zostali policzeni jako osobne plemiona, a razem liczyli niemal tyle osób co Juda. Było to zgodne z tym, że Jakub przyjął ich za synów, stawiając ich na równi z ich wujami, Rubenem i Symeonem (Księga Rodzaju 48:5). Wypełniło się też błogosławieństwo udzielone Józefowi, że będzie płodną latoroślą (Księga Rodzaju 49:22). Efraim, młodszy syn, został wymieniony jako pierwszy i był liczniejszy od Manassesa, ponieważ Jakub skrzyżował ręce i zapowiedział Efraimowi dziesiątki tysięcy, a Manassesowi tysiące. Spełnienie tej zapowiedzi umacnia nasze zaufanie do ducha proroctwa, który otrzymali patriarchowie.

Gdy rodzina Dana przybyła do Egiptu, Dan miał tylko jednego syna (Księga Rodzaju 46:23), toteż jego plemię składało się wtedy z jednej rodziny (Księga Liczb 26:42). Beniamin miał wówczas dziesięciu synów (Księga Rodzaju 46:21), a jednak teraz plemię Dana jest niemal dwa razy liczniejsze od plemienia Beniamina. Pokazuje to, że rodziny nie zawsze powiększają się ani nie kurczą w sposób, jakiego można by oczekiwać. Jedne bardzo się mnożą, inne zaś maleją, a niektóre, niegdyś ubogie, stają się liczne jak trzoda (Księga Psalmów 107:38; Księga Psalmów 107:39; Księga Psalmów 107:41; por. Księga Hioba 12:23).

O każdym plemieniu powiedziano, że policzono tych, którzy byli zdolni wyruszyć na wojnę. Miało im to przypominać, że czekają ich jeszcze walki, choć wówczas panował pokój i nikt ich nie atakował. Niech nikt, kto przypina sobie zbroję, nie chlubi się tak, jakby już ją zdejmował.