Księga Nehemiasza 6:15 – znaczenie i zastosowanie

Nehemiasz kończy tu odbudowę murów Jerozolimy, a nawet wtedy jego wrogowie nadal mu dokuczają.

Tobiasz i pozostali wrogowie Żydów musieli patrzeć, jak mur wznosi się mimo wszystkich ich prób, by temu przeszkodzić. Budowę rozpoczęto i ukończono w ciągu pięćdziesięciu dwóch dni, a są podstawy, by sądzić, że w szabaty, cotygodniowe dni odpoczynku poświęcone Bogu, prace ustawały (Księga Nehemiasza 6:15). Pracowało przy niej wiele osób i dla wszystkich znalazło się miejsce. Pracowali z zapałem i skupieniem, bo zależało im na tym zadaniu. Groźby wrogów, które miały ich osłabić, prawdopodobnie skłoniły ich do jeszcze większego wysiłku, by zdążyć, zanim nieprzyjaciele znów wkroczą do akcji. W ten sposób z tego, co wyglądało na zagrożenie, wynikło dobro. Widać, jak wiele można zrobić w krótkim czasie, gdy ludzie zabierają się do pracy na serio i wytrwale ją wykonują.

Gdy wrogowie usłyszeli, że mur jest ukończony, choć nie zdążyli nawet uznać, że budowa na dobre się rozpoczęła, i że nie udało im się jej zatrzymać, bardzo się zniechęcili i poczuli się zawstydzeni (Księga Nehemiasza 6:16). Po pierwsze, zawstydziła ich własna pewność, że zdołają przerwać prace. Byli przekonani, że odniosą sukces, a porażka odebrała im tę pewność. Po drugie, zazdrościli Żydom powodzenia i nie cieszyli się, że Jerozolima jest bezpieczna. Być może król perski nie pozwolił im umocnić miast Samarii. Gdy Kain zazdrościł bratu, jego twarz spochmurniała (Księga Rodzaju 4:5). Po trzecie, stracili nadzieję, że zaszkodzą Żydom tak, jak zamierzali, poniżą ich i uczynią łatwym łupem. Mieli powody, by porzucić te nadzieje, bo z tego niezwykłego powodzenia mogli wywnioskować, że dzieło pochodzi od Boga.

Nawet ci poganie potrafili dostrzec szczególne działanie Bożej opatrzności, czyli bezpośredniej troski Boga i Jego panowania nad biegiem wydarzeń, gdy w sprawach ludu Bożego działo się coś tak niezwykłego. Mówili wśród narodów: „Pan uczynił dla nich wielkie rzeczy” (Księga Psalmów 126:2). Bóg walczy za Izrael i działa razem z nim. Wierzyli też, że dzieło Boga zostanie doprowadzone do końca. Widząc, że pochodzi ono od Boga, spodziewali się, że będzie się rozwijać i przynosić owoce. Słusznie uznali, że sprzeciwianie się mu nie ma sensu, skoro pochodzi od Boga. Z pewnością zwycięży.

Nehemiasz wciąż jednak doświadczał bólu i trudności, bo niektórzy z jego własnego ludu potajemnie współpracowali z Tobiaszem i działali na jego korzyść. Musiało to głęboko go zasmucać i zniechęcać. Niektórzy dostojnicy Judy mieli tak mało poczucia godności i troski o swój kraj, że korespondowali z Tobiaszem (Księga Nehemiasza 6:17). Pisali do niego swobodnie, jak bliscy przyjaciele, i równie serdecznie przyjmowali jego listy. Czy dostojnicy mogli postępować tak podle? Czy dostojnicy Judy mogli dopuszczać się takiego zła? Wysoka pozycja nie zawsze idzie w parze z mądrością ani uczciwością.

Wielu mieszkańców Judy pozostawało z Tobiaszem w bliskim, lecz tajnym porozumieniu i wspierało jego interesy, choć mogło to doprowadzić jedynie do ich własnej zguby. Związali się z nim przysięgą lojalności nie jako z władcą, lecz jako z przyjacielem i sprzymierzeńcem, ponieważ zarówno on, jak i jego syn poślubili córki Izraela (Księga Nehemiasza 6:18). Widać, jak niebezpieczne jest małżeństwo z kimś spoza ludu przymierza Bożego. Jeden poganin może zostać w ten sposób pozyskany, ale dziesięciu Żydów może zejść na manowce. Gdy połączyły ich więzy rodzinne z Tobiaszem, szybko związali się z nim przysięgą. Grzeszne uczucie często prowadzi do grzesznego sojuszu.

Mieli też czelność próbować skłonić samego Nehemiasza do przyjaźni z Tobiaszem. Chwalili Tobiasza przed Nehemiaszem, przedstawiając go jako rozsądnego człowieka, godnego znajomości i uczciwego, któremu Nehemiasz mógł zaufać. Rzeczywiście, nie wolno źle mówić o nikim, ale nie oznacza to, że należy dobrze mówić o ludziach niegodziwych. Ci, którzy porzucają Boże prawo, chwalą niegodziwych (Księga Przysłów 28:4).

Byli też na tyle nielojalni, że przekazywali Tobiaszowi słowa Nehemiasza, z pewnością je przekręcając i przedstawiając w fałszywym świetle. Dostarczali w ten sposób Tobiaszowi materiału do pisania listów, które miały zastraszyć Nehemiasza, odciągnąć go od pracy i zniechęcić. Wszystkie ich zamysły były wymierzone przeciwko niemu i miały mu zaszkodzić, lecz Bóg zamierzał dla niego dobro.