Księga Nehemiasza 1:5 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu modlitwę Nehemiasza, która łączy się z modlitwami, jakie zanosił już dniem i nocą. Opłakiwał zniszczoną Jerozolimę, a zarazem przygotowywał się, by prosić króla, któremu służył, o przychylność dla miasta. W tej modlitwie wyraźnie widać kilka ważnych rzeczy.

Po pierwsze, Nehemiasz zwraca się do Boga z pokorą i czcią, uniża się przed Panem i oddaje Bogu cześć należną Jego imieniu (Księga Nehemiasza 1:5). Podobnie modlił się Daniel (Księga Daniela 9:4). Uczy nas to, by zbliżać się do Boga z pełnym czci podziwem dla Jego majestatu i chwały. To Bóg niebios, daleko przewyższający nas, suwerenny Pan nad nami i wielki, budzący grozę Bóg, potężniejszy niż wszelkie moce w niebie i na ziemi, w tym aniołowie i królowie. Jego wrogowie mają wszelkie powody, by lękać się Jego potężnego gniewu, a jednak nawet groza związana z Bogiem może być pociechą dla tych, którzy Mu ufają.

Nehemiasz zwraca się też do Boga z pokorną ufnością w Jego łaskę i wierność. Bóg dochowuje przymierza, czyli wiążącej obietnicy, i okazuje miłosierdzie tym, którzy Go miłują. Czyni nawet więcej, niż obiecał. Dla tych, którzy Go miłują i przestrzegają Jego przykazań, nie ma niczego, czego nie mógłby uczynić.

Po drugie, Nehemiasz prosi Boga, by wysłuchał modlitwy i przyjął jego prośbę (Księga Nehemiasza 1:6). W istocie mówi: „Niech Twoje ucho będzie otwarte na modlitwę, którą zanoszę przed Tobą, a Twoje oczy niech będą otwarte na sprawę, którą Ci przedstawiam”. Bóg stworzył oko i ucho, z pewnością więc widzi wyraźnie i słucha uważnie. Nie wystarczy wypowiadać słów modlitwy. Serce naprawdę musi modlić się przed Bogiem.

Po trzecie, Nehemiasz wyznaje grzech. Nie mówi tylko, że Izrael zgrzeszył, co byłoby dość łatwo przyznać. Mówi: „Zgrzeszyłem ja i mój dom ojcowski” (Księga Nehemiasza 1:6). Uniża się i bierze wstyd na siebie. Przyznaje: „Postępowaliśmy wobec Ciebie bardzo niegodziwie” (Księga Nehemiasza 1:7). Wyznając grzech, trzeba uznać dwie rzeczy: grzech jest skażeniem w nas i obrazą Boga. To bunt w sercu, w którym przeciwstawiamy Bożym przykazaniom własne, skażone pragnienia.

Po czwarte, Nehemiasz podaje powody, dla których Bóg powinien okazać miłosierdzie swojemu ludowi, Izraelowi. Najpierw odwołuje się do tego, co Bóg dawno temu o nim powiedział, do sposobu, w jaki obiecał postępować ze swoim ludem, i do zasady, na której lud mógł oprzeć nadzieję w Nim (Księga Nehemiasza 1:8–9). Bóg zapowiedział, że jeśli Izraelici złamią przymierze, rozproszy ich między narodami. To ostrzeżenie się spełniło: zostali uprowadzeni do niewoli. Żaden lud nie został rozproszony tak szeroko. Bóg powiedział jednak również, że jeśli do Niego powrócą, zgromadzi ich na nowo.

Nehemiasz przywołuje słowa z Księgi Powtórzonego Prawa 30:1–5 i prosi Boga, by o nich pamiętał. Nie dlatego, że Bóg zapomina, lecz dlatego, że Nehemiasz buduje swoją wiarę i nadzieję na tym, co Bóg już powiedział. Przed chwilą wyznał: „Nie przestrzegaliśmy przykazań, które dałeś przez swojego sługę Mojżesza” (Księga Nehemiasza 1:7), a teraz prosi: „Pamiętaj o słowie, które nakazałeś swojemu słudze Mojżeszowi”. Gdyby Bóg nie pamiętał o swoich obietnicach lepiej, niż my pamiętamy o swoich obowiązkach, bylibyśmy zgubieni. Najlepsze modlitwy powołują się przed Bogiem na Jego własną obietnicę, na słowo, które dał nam jako podstawę nadziei (Księga Psalmów 119:49).

Nehemiasz odwołuje się też do więzi łączącej Izrael z Bogiem: „Oni są Twoimi sługami i Twoim ludem” (Księga Nehemiasza 1:10). Bóg oddzielił ich dla siebie i zawarł z nimi przymierze. Czy miałby pozwolić, by Jego zaprzysięgli wrogowie deptali i uciskali Jego zaprzysięgłych sług? Jeśli Bóg nie będzie działał na rzecz swojego ludu, na czyją rzecz będzie działał? Podobnie argumentuje Izajasz (Księga Izajasza 63:19). Na dowód, że są sługami Boga, Nehemiasz mówi, że pragną czcić Jego imię z bojaźnią (Księga Nehemiasza 1:11). Nie tylko noszą imię Boga, lecz naprawdę Go szanują i z czcią przyjmują wszystko, co o sobie objawia. Oddają cześć Jemu samemu, zgodnie z Jego wolą. Pragną tak postępować, co świadczy zarówno o ich dobrej woli, jak i o tym, że sprawia im to radość. Starają się wypełniać swoje obowiązki, choć często im się to nie udaje. Czerpią też radość z czci dla imienia Boga, dlatego służą Mu z radością. Bóg łaskawie przyjmuje tych, którzy szczerze pragną czcić Jego imię, bo samo to pragnienie jest Jego dziełem w nich.

Na koniec Nehemiasz odwołuje się do wielkich rzeczy, których Bóg już dokonał dla Izraela (Księga Nehemiasza 1:10). Bóg wybawił ich w przeszłości swoją wielką mocą. Jego moc się nie zmieniła, dlatego Nehemiasz prosi, by Bóg ponownie ich wybawił i doprowadził to dzieło do końca. Ci, po których stronie stoi nieskończona moc Boga, nie powinni pozostawać pod władzą wroga.

Nehemiasz kończy konkretną prośbą: prosi Boga, by pobłogosławił jego zamiar i zapewnił mu przychylność króla. Nazywa króla „tym człowiekiem”, bo nawet najpotężniejsi ziemscy władcy są przed Bogiem tylko ludźmi i powinni o tym wiedzieć (Księga Psalmów 9:20). Inni również powinni o tym pamiętać. Nie ma powodu, by bać się zwykłego człowieka. Przychylność, o którą Nehemiasz prosi w oczach króla, jest w istocie łaską od Boga, działającego przez króla. Ludzką życzliwość odczuwa się jako pociechę szczególnie wtedy, gdy widać, że pochodzi z Bożego miłosierdzia.