Księga Nahuma 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto oskarżenie skierowane przeciw Niniwie, wielkiemu miastu. Jej rozmiar i potęga nie uchronią jej przed Bożym sądem.

Niniwa jest nazwana krwawym miastem, ponieważ przelano w niej wiele niewinnej krwi. Działo się tak za sprawą niesprawiedliwych wojen, przemocy ukrywanej pod pozorem wymierzania sprawiedliwości albo bezkarności okrutnych morderców. Sprawiedliwy Bóg rozliczy z tego wszystkiego. Miasto jest też pełne kłamstw. Prawda została z niego wyparta, a uczciwość zniknęła. Nikt nie może ufać nikomu.

Niniwa jest również pełna grabieży i łupów. Jej mieszkańców nie obchodziło, jaką krzywdę wyrządzają ani komu ją wyrządzają. Nigdy nie mieli dość zysków czerpanych z łupów i ucisku. Przelewali krew i kłamali, by zdobywać coraz większe bogactwa. Panowała tam także wielka niewierność duchowa, czyli bałwochwalstwo, które Pismo Święte często przedstawia jako cudzołóstwo duchowe. Niniwa wciągała też sąsiednie narody w ten sam grzech, jak piękna nierządnica, która uwodzi ludzi i prowadzi ich do zguby.

Nazwano ją mistrzynią czarów, ponieważ stosowała wszelkiego rodzaju podstępne sztuczki, by zdobywać władzę nad innymi (Księga Nahuma 3:4). Niniwa chciała panować nad światem i stać się centrum wszystkiego. Aby osiągnąć ten cel, posługiwała się nie tylko wojskami, lecz także podstępem i perswazją. Jedne narody zmuszała do uległości, inne oszukiwała i wabiła, jakby rzucała na nie urok, obiecując im korzyści. Zapraszała je także do udziału w swoim bałwochwalstwie, by mocniej związać je ze swoimi interesami. W ten sposób wykorzystywała bogactwo, władzę i wielkość, by wciągać innych w sojusze, a potem czerpać z nich korzyści. Były to jej niewierne czyny, podobne do czynów Tyru (Księga Izajasza 23:15, Księga Izajasza 23:17). Takimi czarami w osobliwy sposób zdobywała panowanie. Bóg ma dobry powód, by wystąpić przeciwko niej: stworzył wszystkie narody z jednej krwi i nigdy nie zamierzał, by jeden naród był tyranem, a inny niewolnikiem. Władza nad całą ziemią należy wyłącznie do Niego.

Teraz, z powodu tych oskarżeń, Niniwa zostaje skazana na zagładę. Słowa „Biada krwawemu miastu!” oznaczają, że nadchodzi na nią sąd (Księga Nahuma 3:1). Swoim okrucieństwem budziła w innych lęk i doprowadzała ich do zguby, teraz więc na nią samą spadną zniszczenie i strach. Ci, którzy próbują zmiażdżyć wszystkich na swojej drodze, prędzej czy później spotkają kogoś, kto zmiażdży ich.

Usłysz alarm zwiastujący nadejście armii przeciw Niniwie (Księga Nahuma 3:2). Można niemal usłyszeć go z oddali: trzask bicza poganiającego konie, turkot kół, pędzące konie i podskakujące rydwany. Sam ten hałas budzi grozę. Staje się ona jeszcze większa, gdy mieszkańcy miasta wiedzą, że wojsko pędzi w ich stronę, a oni nie mają siły, by je powstrzymać.

Zobacz także rzeź, która obróci Niniwę w ruinę (Księga Nahuma 3:3). Miecz zostaje dobyty, by zabijać; błyszczy ostrze, migocze włócznia. Ich blask budzi przerażenie w tych, przeciwko którym je podniesiono. Polegnie wielu ludzi. Zabitych będzie tak dużo, że nikt nie zdoła ich policzyć. Trupy będą leżeć tak gęsto, że podróżni będą się o nie potykać na każdym kroku. Może to nawiązywać do zagłady wojsk Sennacheryba, których ciała o poranku leżały wszędzie, i stanowić obraz tego, co później spotka Niniwę. Na tych, którzy nie wyciągają nauki z ostrzeżeń dochodzących z daleka, sąd w końcu spada z bliska.

Niniwa wciągała innych w haniebny grzech przez swoją niewierność i oszustwa, dlatego Bóg okryje ją wstydem i pogardą (Księga Nahuma 3:5–7). Pan Zastępów występuje przeciwko niej, co oznacza, że zostanie wystawiona na głęboką hańbę. Straci całe swoje piękno i ukaże się jako odrażająca. Gdy wyjdzie na jaw, że jej przyjazne słowa były jedynie sposobem na odebranie sąsiadom wolności i majątku, a jej niegodziwe podstępy zostaną ujawnione, narody zobaczą jej hańbę. Kiedy upadną jej dumne roszczenia, a jej złudna nadzieja na panowanie nad wszystkim rozwieje się, ludzie przekonają się, że nie była tak silna ani wielka, jak chciała im wmówić. Wtedy kraina, która kiedyś wydawała się wspaniała, ukaże się jako ogołocona, a cała ta sprawa wyda się niedorzeczna.

Ludzie obrzucą ją nieczystościami, jak prostytutkę wożoną na wozie, i uczynią ją pogardzaną jak śmieć. Wielkie miasto, które kiedyś przyciągało uwagę wszystkich narodów i do którego wielu próbowało się przyłączyć, stanie się publicznym widowiskiem hańby i pośmiewiskiem. Ci, którzy niegdyś zwracali się do niego i biegli do niego po ochronę, teraz się odwrócą, bo będą się bać, że razem z nim zginą. Ci, którzy nadużywają honoru i władzy, zasługują na hańbę i opuszczenie. Ponieważ unieszczęśliwiali innych, sami staną się godni pogardy, co jeszcze pogłębi ich nędzę.

Kiedy Niniwa zostanie spustoszona, kto będzie po niej lamentował? Jej cierpienie będzie tak wielkie, a świadomość tego, co ją spotkało, tak głęboka, że pocieszenie nie przyniesie ulgi. A nawet gdyby mogło pomóc, nikt nie przyjdzie z pociechą: „Kto poszuka dla ciebie pocieszycieli?”. Ci, którzy w czasach swojej potęgi nie okazywali litości, nie mogą oczekiwać litości, gdy upadną. Kiedy okoliczne narody odkryją, że Niniwa je oszukała, każde z nich będzie się z niej naśmiewać, zamiast jej opłakiwać. Taki los spotkał Niniwę, gdy wystawiono ją na publiczne pośmiewisko. Im bardziej chełpiła się w czasach pozornego dobrobytu, tym większa będzie jej hańba w dniu zasłużonej zagłady. „Uczynię z ciebie przykład” — tak odczytuje te słowa Drusus. Gdy dumni grzesznicy zostają poniżeni, ma to być ostrzeżeniem dla innych, by w czasie powodzenia na świecie nie stawali się pyszni, pewni siebie i zuchwali.