Księga Nahuma 2:12 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu upadek Niniwy, z którego radują się teraz jej sąsiedzi. Pamiętają ucisk i nadużywanie władzy, których Niniwa dopuszczała się w swojej pysze i bogactwie (Księga Nahuma 2:11–12). Pytają: „Gdzie jest legowisko lwów? Już go nie ma, nie został po nim żaden ślad”. Pytają też o miejsce, gdzie młode lwy żywiły się zdobyczą i tyły.

Książęta Niniwy postępowali jak lwy, jak dzikie bestie żyjące z zabijania innych. Okrutni władcy są jeszcze gorsi od lwów, bo są ludźmi, a od ludzi należałoby oczekiwać życzliwości. Gdyby naprawdę byli jak lwy, nie polowaliby na przedstawicieli własnego gatunku. Tymczasem mieli lwią bezwzględność, choć przybierali ludzką postać. Krążyli po Niniwie jak lew po lesie, a nikt nie śmiał się im sprzeciwić. Nikt ich nie kochał, wszyscy się ich bali, i tylko na tym im zależało. Jak głosi powiedzenie: „Niech nienawidzą, byleby się bali”.

Król i każdy z książąt starali się wzbogacić i zapewnić dostatek swoim rodzinom za pomocą przemocy i wymuszeń. Rozszarpywali dość zdobyczy, by nakarmić swoje lwiątka, i dusili ją dla swojej lwicy. Zabijali każdego, kto się do nich zbliżał, a jego dobytek zagarniali dla swoich dzieci, żon i nałożnic. Napełniali swoje legowiska zdobyczą, a kryjówki skradzionymi dobrami, jak czynią lwy. Wielu usprawiedliwia chciwość i niesprawiedliwość twierdzeniem, że muszą zapewnić byt żonie i dzieciom. Jednak to, co zdobywa się w ten sposób, nigdy naprawdę im nie posłuży. Ci, którzy boją się Pana i uczciwie zdobywają to, co mają, nie będą pozbawieni tego, czego potrzebują oni sami i ich rodziny. Z pewnością otrzymają pożywienie, nawet gdy młode lwy, choć ich legowiska są pełne zdobyczy, będą głodne (Księga Psalmów 34:10).

Wyrok ogłasza także sprawiedliwy Sędzia nieba i ziemi. To dzieło Boga, na które cały świat musi zwrócić uwagę (Księga Nahuma 2:13). „Jestem przeciwko tobie” — mówi Pan Zastępów. Co mogą zrobić wojska dla Niniwy, gdy Pan Zastępów jest przeciwko niej? Niniwici sądzili, że zrobili sobie wrogów tylko z sąsiadów, którzy nie mogli się z nimi równać. W rzeczywistości jednak zwrócili przeciwko sobie Boga. To On broni tego, co słuszne, i wymierza sprawiedliwość za wyrządzone krzywdy.

Skoro Bóg jest przeciwko książętom Niniwy, potęga militarna na nic im się nie przyda. „Spalę wasze rydwany w dymie”. Bóg nie mówi nawet o ogniu: z pogardą wobec nich stwierdza, że same kłęby Jego gniewu wystarczą, by zniszczyć ich rydwany. Zginą, gdy gniew Boga dopiero zacznie narastać, kiedy wciąż będzie jedynie dymił, a jeszcze nie buchnie płomieniem. Możliwe też, że chodzi o to, iż dym zadusi i udusi woźniców. Rydwany, które niegdyś świadczyły o ich chwale, staną się wtedy hańbą ich rodzin (Księga Izajasza 22:18).

Zginą także ich dzieci, nadzieja ich rodzin. „Miecz pożre młode lwy” — tych, którym rodzice tak usilnie starali się zapewnić dostatek przez ucisk i wymuszenia. Słuszne jest, że Bóg odbiera dzieci, a przynajmniej radość, jaką dają dzieci, tym, którzy grzesznymi sposobami próbują je wzbogacić. Niektórzy, jak mówiono o pewnych ludziach, rujnują własne dusze, by uczynić ze swoich synów dżentelmenów.

Bezużyteczne okaże się również bogactwo zdobyte oszustwem i przemocą. „Odbiorę wam zdobycz z ziemi”. Sami nie będą się nią cieszyć, a nikomu innemu także nie przyniesie pożytku. Niektórzy rozumieją te słowa jako zapowiedź, że Bóg powstrzyma ich również przed dalszym łupieniem sąsiadów.

Całkowicie stracą też honor i wpływy ich wysłannicy działający za granicą. „Nie będzie już słychać głosu waszych posłańców”. Niektórzy uważają, że chodzi tu o Rabszakego, jednego z posłańców Niniwy, który bluźnił żywemu Bogu. To zło długo potem pamiętano przeciwko Niniwie. Ci, którzy raz wypowiedzieli haniebne słowa przeciwko Bogu, nie powinni już więcej być słuchani.