Księga Nahuma 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Niniwa nie znała Boga, który teraz występował przeciwko niej. Dlatego prorok mówi jej, jaki jest Bóg. Warto, byśmy wszyscy przyjęli tę prawdę z wiarą. Przeraża ona bezbożnych, a ludowi Bożemu przynosi pociechę. Ten wspaniały opis Władcy świata przypomina słup obłoku i ognia: jaśnieje dla Izraela, a ciemnieje dla Egipcjan. Niech każdy weźmie z niego swoją część. Niech grzesznicy czytają te słowa i drżą, a święci — czytają je i się radują.

Gniew Boga objawia się z nieba przeciwko Jego wrogom, a Jego przychylność i miłosierdzie są pewne dla tych, którzy Mu dochowują wierności. Jego wszechmoc sprawia, że Jego gniew naprawdę napawa lękiem, a Jego przychylność staje się niezwykle pożądana. Jest Bogiem sprawiedliwym i zazdrosnym, który ukarze swoich wrogów. Niech Niniwa to zrozumie i zadrży przed Nim. Jej bożki są niczym. Nie ma w nich nic, czego należałoby się naprawdę bać. Boga Izraela należy jednak otaczać wielką bojaźnią.

Bóg oburza się na zniewagi tych, którzy zaprzeczają Jego istnieniu lub któremukolwiek z Jego przymiotów, stawiają obok Niego innych bogów, łamią Jego prawa, podważają Jego działania, szydzą z Jego słowa albo krzywdzą Jego lud. Tacy ludzie powinni wiedzieć, że Pan, jedyny prawdziwy i żywy Bóg, jest zazdrosny i mściwy. Troszczy się o dobro tych, którzy Go czczą, i o swoją ziemię (Księga Joela 2:18); nie pozwoli, by została skrzywdzona. Jest mściwy i pełen gniewu. Nie oznacza to jednak nieopanowanej, ludzkiej złości, bo mówi: „Nie ma we mnie gniewu” (Księga Izajasza 27:4). Jego święty gniew należy do Jego sprawiedliwego panowania. Nadaje Jego sprawiedliwości ostrzejszy wymiar i sprawia, że jej powaga staje się oczywista dla tych, którzy w przeciwnym razie niczego by się nie bali.

Hebrajskie wyrażenie oznacza, że jest On „Panem gniewu”. Gniew w Nim jest, ale pozostaje pod Jego kontrolą. Ludzki gniew często bierze nad nami górę, zwłaszcza gdy nie umiemy panować nad własnym duchem. Bóg zawsze panuje nad swoim gniewem i wyznacza mu właściwy bieg (Księga Psalmów 78:50). Rozliczy tych, którzy tak Go traktują. Nie tylko powiedziano nam, że jest mściwy, lecz także że dokona pomsty. Tak powiedział i przysiągł (Księga Powtórzonego Prawa 32:40–41). Każdy człowiek, który występuje przeciwko Niemu, odczuje Jego gniew.

Nawet jeśli sąd nie przychodzi od razu, Bóg gromadzi dla nich gniew i zachowuje ich na dzień gniewu. Nie gniewa się bez końca na swój lud, gdy ten pokutuje i uniża się przed Nim. Na swoich wrogów wyleje jednak gniew bez końca. Nie uniewinni winnych, którzy nie przestają grzeszyć, trwają w grzechu i nie pokutują (Księga Nahuma 1:3). Ci, którzy odwracają się od Boga i nigdy do Niego nie wracają (Księga Psalmów 18:21), nie zostaną uniewinnieni. Pokorni, którzy Go szukają, doświadczą Jego łaski, ale pyszni żebracy nie znajdą u Niego łatwego przystępu, a miłosierdzie nie otworzy się przed spóźnionym, głośnym wołaniem: „Panie, Panie”.

Ostrzeżenie o gniewie Boga na Jego wrogów odnosi się później w tym rozdziale do Niniwy (Księga Nahuma 1:8). Każdy, kto trwa w grzechu, powinien odnieść je do siebie: „zniszczy to miejsce doszczętnie, zalewając je powodzią”. Wojska chaldejskie zaleją Asyrię, spustoszą kraj i pozostawią go w ruinie. Gdy sądy Boże przychodzą z Jego rozkazu, są jak powódź. Żaden lud nie może ich powstrzymać ani się im oprzeć. Ciemność będzie ścigać wrogów Boga. Przerażenie i udręka będą im towarzyszyć, dokądkolwiek pójdą, aż zostaną wtrąceni w całkowitą ciemność. Jeśli spróbują uciec przed ciemnością, która jest za nimi, wpadną w ciemność, która czeka ich z przodu.

Bóg ma też niepowstrzymaną moc i potrafi rozprawić się z wrogami bez względu na to, ilu ich jest, jak są silni i jak bardzo zuchwali. Jest potężny (Księga Nahuma 1:3), dlatego dobrze jest mieć Go za przyjaciela, a niebezpiecznie — za wroga. Jego moc widać na wiele sposobów w świecie przyrody: zarówno w zwykłym biegu rzeczy, jak i w nagłych, zaskakujących zmianach. Gdy spojrzymy w niebo, dostrzeżemy Jego moc w wichurze i burzy. Dokądkolwiek Bóg przychodzi, towarzyszą Mu wichura i burza, które napawają Jego wrogów lękiem (Księga Psalmów 18:9 i następne). Gdziekolwiek szaleją wichura i burza, Bóg nad nimi panuje, kieruje nimi i posługuje się nimi, by zrealizować swój zamiar. Przemówił do Hioba spośród wichury, a nawet gwałtowne wiatry wykonują Jego polecenia.

Bóg działa pośród wichury, to znaczy porusza się niewidzialnie, a sposobu, w jaki działa, często nie potrafimy wyjaśnić — podobnie jak mówi się, że Jego droga wiedzie przez morze. Chmury są pyłem pod Jego stopami. Stąpa po nich, porusza się wśród nich i podnosi je, kiedy zechce, tak jak stopy człowieka wzbijają pył. Diabeł jest nazywany władcą mocy powietrza wyłącznie za przyzwoleniem Boga, a właściwie na mocy uzurpacji, bo ta władza naprawdę należy do Boga.

Gdy spojrzymy w morskie głębiny, zobaczymy, że morze należy do Boga, bo to On je stworzył. Kiedy zechce, karci morze i osusza je, wysuszając rzeki, które je zasilają. Pokazał tę moc, rozdzielając Morze Czerwone i Jordan, i może uczynić to ponownie, kiedy tylko zechce. Gdy rozejrzymy się po ziemi, dostrzeżemy Jego moc także wtedy, gdy letni upał i susza albo zimowe mrozy i szron sprawiają, że więdną Baszan, Karmel i kwiaty Libanu — nawet ich najwspanialsze i najpiękniejsze pędy.

Jego moc widać również w trzęsieniach ziemi, które wstrząsają górami (Księga Nahuma 1:5), roztapiają wzgórza i zrównują je z równinami. Gdy zechce, ziemia płonie przed Jego obliczem od palącego żaru słońca. Mógłby też spalić ją ogniem z nieba, jak uczynił z Sodomą. U kresu czasu spali świat i wszystko, co w nim jest. Ziemia i wszystkie jej dzieła zostaną spalone. Zaprawdę, Pan jest wielki i pełen mocy.

Wszystko to ma szczególnie ukazać potęgę gniewu Boga. Jeśli Bóg jest wszechmocny, musimy zapytać: kto zdoła ostać się przed Jego oburzeniem? Mieszkańcy Niniwy doświadczyli wcześniej, że Bóg nie jest skory do gniewu (jak mówi Księga Nahuma 1:3), i być może zuchwale poczuli się przez to bezpieczni. Przekonają się jednak, że jest sprawiedliwy i zazdrosny, a zarazem miłosierny i łaskawy. Prorok najpierw ukazał sprawiedliwość Bożego gniewu, a teraz pokazuje jego potęgę i bezradność wrogów Boga. Nawet najwięksi grzesznicy daremnie myślą, że zdołają oprzeć się mocy Bożego gniewu. Bóg jest trawiącym ogniem, strasznym i potężnym.

Oto gniew Boga na grzech i srogość Jego zapalczywości. Jego gniew wylewa się nie jak woda, lecz jak ogień — jak ogień i siarka, które spadły na Sodomę (Księga Psalmów 11:6). Piekło ukazuje, czym jest srogość Bożego gniewu (Apokalipsa św. Jana 16:19). Gniew Boga jest tak potężny, że miażdży wszystko, co staje mu na drodze. Kruszy nawet skały, które wydają się niewzruszone. Zdarzało się, że skały pękały, gdy spod ziemi wybuchał ogień. To zaledwie słaby obraz gniewu Boga na grzeszników o sercach twardych jak skała. Nikomu nie wyszło na dobre zatwardziałe występowanie przeciwko Bogu.

Zobaczmy grzeszników jako ściernisko przed ogniem — słabe i bezradne, zupełnie niezdolne dorównać Bożemu gniewowi. Nie mogą mu się oprzeć ani odeprzeć jego ciosów. Kto zdoła ostać się przed Jego gniewem? Ani najbardziej pyszni i zuchwali grzesznicy, ani cały świat bezbożnych, ani nawet aniołowie, którzy zgrzeszyli. Nie potrafią też znieść tego gniewu tak, by zachować odwagę i choć odrobinę pociechy. Kto wytrzyma srogość Jego gniewu? Gniewowi Boga nie można się oprzeć, ale nie można go też znieść. Człowiek może czasem znieść niektóre skutki Bożego niezadowolenia w tym świecie. Kto jednak wytrzyma srogość Jego gniewu, gdy spadnie wprost na duszę? Bójmy się Go zatem, stójmy przed Nim w bojaźni i nie grzeszmy.

Bóg jest jednak także pełen wielkiego miłosierdzia, a nawet pośród gniewu pamięta o miłosierdziu. Niech grzesznicy na Syjonie, czyli lud Boży w Jerozolimie, którzy trwają w swoich grzechach, odczuwają lęk. Ci jednak, którzy ufają Bogu, niech nie drżą przed Nim. Bóg nie jest skory do gniewu (Księga Nahuma 1:3). Niełatwo Go rozgniewać, a tym, którzy Go obrazili, chętnie okazuje miłosierdzie i przyjmuje ich z powrotem, gdy pokutują. Kiedy zaś pojawiają się oznaki Jego gniewu na bezbożnych, troszczy się o bezpieczeństwo i pociechę swojego ludu (Księga Nahuma 1:7).

Pan jest dobry dla tych, którzy są dobrzy, i w dniu utrapienia staje się dla nich warownią. Ta sama wszechmocna ręka, która sprowadza grozę i zagładę na bezbożnych, działa również, by chronić i pocieszać Jego lud. Ma moc zarówno zbawiać, jak i niszczyć.

W dniu powszechnego ucisku, gdy Boże sądy dotykają ziemi i wszystko obraca się w ruinę, Pan będzie bezpiecznym schronieniem dla tych, którzy przez wiarę powierzają się Jego opiece. To ludzie, którzy ufają Mu, wiernie wypełniając swoje obowiązki, polegają na Nim i są Mu oddani. On ich zna i uznaje za swoich. Czuwa nad ich sprawami, wie, co jest dla nich najlepsze, i wie, jak najlepiej im pomóc. Świat może ich nie dostrzegać, ale Pan ich zna (Księga Psalmów 1:6).