Księga Micheasza 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Prorok rozpoczyna od bardzo uroczystego wezwania, aby ludzie uważnie słuchali: „Usłyszcie teraz, co mówi Pan”. Słowa proroka pochodzą od Boga i są wypowiadane w Jego imieniu, dlatego lud ma ich słuchać nie jak słów grzesznego, śmiertelnego człowieka, lecz świętego i żywego Boga. Powinien słuchać już teraz, bo prędzej czy później Bóg zostanie wysłuchany.

Prorok otrzymuje też polecenie, by przemawiał z mocą i poczuciem pilności: ma stanąć do sporu przed górami i sprawić, by pagórki usłyszały jego głos. Ma mówić tak, jakby mógł skłonić do słuchania same góry. To ma pobudzić jego gorliwość, by przemawiał otwarcie i odważnie, bez wstydu ani lęku. Zarazem obnaża to otępienie ludu: jeśli ludzie nie zechcą słuchać, nawet pagórki i skały mogą zostać wezwane na świadków, że Izrael otrzymał ostrzeżenie.

Sama wiadomość porusza serce. Bóg ma sprawę przeciw swojemu ludowi, a ponieważ jego grzechy są jawne, jawne jest także oskarżenie. Pan wiedzie spór ze swoim ludem i zwraca się do Izraela przez proroków oraz przez swoją opatrzność, czyli wydarzenia, w których przejawia się Jego władza nad ich życiem. Grzech zawsze prowadzi do sporu między Bogiem a człowiekiem. Sprawiedliwy Bóg ma rzeczywiste roszczenia wobec każdego grzesznika, czy to z powodu długu, wyrządzonej krzywdy, czy fałszywego oskarżenia.

Jeśli Izrael, lud wyznający, że należy do Boga, prowokuje Go grzechem, Bóg jasno pokazuje, że wiedzie z nim spór. Grzechy Izraela zasmucają Go i przynoszą ujmę Jego imieniu bardziej niż grzechy innych ludzi. Kiedy jednak Bóg przedstawia swojemu ludowi jego winy, czyni to, by go przekonać i wykazać, że ma rację. Pod koniec poprzedniego rozdziału wystąpił przeciw narodom w gniewie, by je powalić. Tutaj zwraca się do Izraela z życzliwością, by go przywieść z powrotem. Rozmawia z nami, by nauczyć nas uczciwie rozważać własne postępowanie.

Najpierw Bóg pyta lud, co takiego mu uczynił, by jego odejście od Niego dało się usprawiedliwić. Lud zbuntował się, ale czy Bóg go skrzywdził? „Mój ludu, co ci uczyniłem? Czym cię utrudziłem?”. Poddani, którzy odchodzą od swojego króla, zwykle twierdzą, że jego rządy są zbyt ciężkie. Czy Izrael może tak powiedzieć? Czy Bóg traktował go niesprawiedliwie albo uczynił służbę nieznośną? Nie oszukał go, nie zawiódł ani nie wyrządził mu krzywdy. Dlaczego więc Izrael krzywdzi Boga, znieważa Go i zawodzi Jego oczekiwania?

Potem Bóg przypomina ludowi liczne akty miłosierdzia, które powinny były na zawsze związać go ze służbą dla Niego. Lud ma wspomnieć początki, kiedy Bóg uczynił z niego naród, oraz przypomnieć sobie wielkie dzieła dokonane dla jego dobra. Najpierw wyprowadził go z Egiptu, z domu niewoli. Izrael zdążył przywyknąć do życia w niewoli, a nawet zdawał się chcieć tam pozostać ze względu na jedzenie. Bóg jednak wyprowadził go stamtąd, dodał mu odwagi, by szukał wolności, i zerwał jego kajdany. Odkupił go mocą, a nie zapłatą, wyprowadzając z domu niewoli. Sens jest jasny: jeśli Boże miłosierdzie nie pobudza nas do wiernej służby, staje się świadectwem obciążającym nas w naszym grzechu.

Bóg nie pozostawił Izraela bez pomocy na pustyni. Posłał przed nim Mojżesza, Aarona i Miriam, troje przywódców, którzy prowadzili lud w drodze. Mojżesz był wielkim prorokiem Starego Testamentu, Aaron jego rzecznikiem (Księga Wyjścia 7:1), a Miriam prorokinią (Księga Wyjścia 15:20). Wspominając dobroć Boga, nie powinniśmy zapominać o darze wiernych nauczycieli i przywódców, których otrzymaliśmy w młodości. Bóg posłał ich przed swoim ludem, by przygotowali drogę Panu i przygotowali dla Niego lud.

Bóg okazał miłosierdzie także wtedy, gdy wprowadził Izrael do Kanaanu. Uhonorował go równie wielkim dobrem, prowadząc do ziemi odpoczynku, jak wtedy, gdy wyprowadził go z niewoli. Mojżesz, Aaron i Miriam już nie żyli, ale Bóg pozostał ten sam. Izraelici powinni pamiętać, co Bóg dla nich uczynił, począwszy od udaremnienia planów Balaka i Balaama przeciwko nim dzięki swojej władzy nad ludzkimi sercami i słowami (Księga Liczb 22–24).

Niech pamiętają, co zaplanował przeciw Izraelowi Balak, król Moabu, gdy lud obozował na równinach Moabu. Chciał przekląć Izraela, zerwać jego więź z Bogiem i pozbawić go Bożej ochrony. Wśród narodów często wierzono, że za pomocą magii lub obrzędów można odebrać jakiemuś ludowi opiekę jego bogów, podobnie jak próbowano wykraść Troi święty Palladion. Makrobiusz również opisywał obrzęd przywoływania bogów.

Balak próbował zaatakować Izrael w taki sposób. Izraelici powinni jednak pamiętać, co odpowiedział mu Balaam, syn Beora, i jak jego słowa były sprzeczne z jego własnymi pragnieniami. Zamiast przekląć Izraela, Balaam go pobłogosławił, ku wielkiemu wstydowi i gniewowi Balaka. Izrael powinien pamiętać o nienawiści narodów, a dlatego nie naśladować ich postępowania ani się z nimi nie wiązać. Powinien też pamiętać o dobroci Boga, który zamienił przekleństwo w błogosławieństwo, ponieważ Pan, jego Bóg, go miłował (Księga Powtórzonego Prawa 23:5), i dlatego nigdy się od Niego nie odwracać.

Gdy plany wrogów Kościoła spełzają na niczym, trzeba zawsze o tym pamiętać ku chwale jego Obrońcy. Bóg potrafi sprawić, że człowiek wypowie coś, co wprost przeczy planom ułożonym w jego sercu (Księga Przysłów 16:1).

Po drugie, Izraelici powinni pamiętać, jak Bóg poprowadził ich z Szittim do Gilgal. Szittim było ich ostatnim obozowiskiem przed wejściem do Kanaanu, a Gilgal pierwszym obozowiskiem w tej ziemi. Po śmierci Mojżesza Bóg wzbudził Jozuego, który był zapowiedzią Chrystusa, by wprowadził Izrael do ziemi obiecanej i stoczył za niego walki. Tam lud przeszedł przez Jordan pośród rozdzielonych wód, a następnie odnowił przymierze przez obrzezanie. Miłosierdzie okazane ojcom powinno skłonić Izraelitów do pamiętania o sprawiedliwości Pana: o Jego sądzie nad Kananejczykami, dobroci, dzięki której dał odpoczynek swojemu ludowi, i wierności obietnicy danej ojcom.

Rozważanie tego, co Bóg dla nich uczynił, powinno było ich o tym przekonać i na zawsze związać ze służbą dla Niego. Możliwe też, że te słowa odnoszą się do sporu, który właśnie toczy się między Bogiem a Izraelem. Niech Izraelici przypomną sobie liczne dobrodziejstwa, które otrzymali oni i ich ojcowie, i porównają je z własną niewdzięcznością wobec Boga. Wtedy dostrzegą sprawiedliwość Pana w Jego postępowaniu z nimi i zrozumieją, że w tej sprawie Bóg ma rację. Jego drogi są słuszne: okaże się, że Jego słowa są sprawiedliwe, a wyroki bez zarzutu.