Księga Micheasza 5:6 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie wiele dobrego powiedziano o resztce Jakuba, czyli o niewielkiej grupie ludzi, których Pan zachowa spośród wielu ginących. Chodzi prawdopodobnie o resztkę, która powstanie z tej, która była chroma (Księga Micheasza 4:7), o tych, których powoła Pan, nasz Bóg (Księga Joela 2:32), na których zostanie wylany Duch i którzy zostaną zbawieni (List do Rzymian 9:27). Lud Boży to tylko resztka, mała trzódka w porównaniu z wieloma, którzy są skazani na śmierć. Mimo to wciąż jest to resztka Jakuba, lud pozostający w przymierzu z Bogiem i cieszący się Jego przychylnością.

Najpierw obiecane jest, że będą jak rosa pośród narodów (Księga Micheasza 5:7). Kościół Boży jest rozproszony po całym świecie i żyje pośród wielu ludów jak złoto w rudzie albo ziarno pszenicy w wielkiej stercie. Izrael według pochodzenia cielesnego żył oddzielnie i nie był zaliczany do narodów, lecz Izrael duchowy jest rozproszony pośród wielu ludów, jak sól ziemi albo ziarno rozsiane na polu, tu jedno, tam drugie (Księga Ozeasza 2:23). Ta resztka będzie jak rosa pochodząca od Pana.

Jej członkowie będą pochodzić z nieba, tak jak rosa pochodzi od Pana, który jest Ojcem deszczu i sprawił, że powstają krople rosy (Księga Hioba 38:28). Narodzą się z góry, a ich serca i umysły nie będą należeć do tego świata. Będą też liczni jak krople rosy w letni poranek (Księga Psalmów 110:3). Będą czyści i przejrzyści, niezmąceni ani skażeni, jak jasne krople wody dającej życie. Pojawią się cicho i niepostrzeżenie, jak rosa, która opada łagodnie i nie wiadomo, jak to się dzieje. Właśnie w taki sposób często działa Duch.

Będą też stale zależni od Boga i nieustannie od Niego otrzymywać, jak rosa, która nie czeka na człowieka ani na synów ludzkich. Nie będą polegać na ludzkiej pomocy ani sile, lecz na łasce Bożej, bo wiedzą, że każdego dnia są tym, czym czyni ich darmowa łaska Boga. Staną się błogosławieństwem dla otoczenia, tak jak rosa i deszcz pomagają trawie rosnąć bez ludzkiego wysiłku. Ich nauczanie, przykład i modlitwy będą zmiękczać serca innych, przynosić im pokrzepienie i pomagać im wydawać owoc. Ich słowa będą spływać jak rosa (Księga Powtórzonego Prawa 32:2), a otaczający ich ludzie będą na nich czekać jak na deszcz (Księga Hioba 29:23). Lud pośród którego będą żyć, będzie jak trawa, która rozkwita wyłącznie dzięki Bożemu błogosławieństwu, a nie ludzkim umiejętnościom.

Będą czynić dobro innym, sprowadzając na nich Boże błogosławieństwo, tak jak Jakub sprowadził błogosławieństwo na dom Labana. Będą też łagodzić i uśmierzać gniew Boga, który inaczej by ich pochłonął. Jak zauważył dr Pocock, będą łagodni i delikatni w postępowaniu, na wzór swojego Mistrza, który zstępuje jak deszcz na skoszoną łąkę (Księga Psalmów 72:6).

Po drugie, będą jak lew pośród zwierząt leśnych, depczący i rozszarpujący zdobycz (Księga Micheasza 5:8). Będą cisi, łagodni i gotowi dzielić się dobrem z tymi, którzy przyjmują prawdę z miłością, ale zarazem odważni jak lwy, gdy będą świadczyć przeciw zepsuciu swoich czasów i miejsc, w których żyją. Dzięki Bożej mocy będą zdolni stawić opór duchowym wrogom i ich pokonać. Broń, którą walczą, ma dzięki Bogu moc burzenia warowni (Drugi List do Koryntian 10:4–5). Otrzymają odwagę, której nie zdoła się oprzeć żaden z ich wrogów (Ewangelia Łukasza 21:15). Tak jak nikt nie zdoła wyrwać ofiary z paszczy rozszarpującego lwa, tak ich przeciwnicy nie będą w stanie ich powstrzymać.

Resztka Jakuba będzie jak lew, gdy niewiara zostanie uciszona, a nieprawość przestanie przemawiać; gdy grzesznicy zostaną przekonani i nawróceni mocą Ewangelii, dzięki nauczaniu duszpasterzy i życiu wierzących. Wyjaśniają to słowa z Księgi Micheasza 5:9: Kościół ostatecznie weźmie górę nad wszystkimi, którzy mu się sprzeciwiają. Jego wrogowie zostaną pokonani, to znaczy ich opór się skończy, a nienawiść zostanie przełamana. Strzały Chrystusa, które przekonują o winie, przeszyją ich serca. Upadną przed Nim, poddadzą Mu się (Księga Psalmów 45:5) i z radością przyjmą Jego panowanie (Księga Psalmów 110:2).

Po trzecie, zostaną odciągnięci od wszelkich światowych zabezpieczeń, na których polegali. Dzięki Bożej opatrzności otrzymają taką ochronę, że nie będą ich potrzebować, a dzięki Jego łasce dostrzegą swoją nierozwagę i z nich zrezygnują. Grzechem Izraela było gromadzenie koni i rydwanów oraz zwracanie się do wróżbitów i bożków (Księga Izajasza 2:6–8). Bóg obiecuje jednak, że przestaną przywiązywać do nich wagę. To odpowiada pokojowi królestwa Chrystusa, o którym mowa w Księdze Zachariasza 9:10, gdzie Pan zapowiada, że usunie rydwany z Efraima, a konie z Jerozolimy.

Wielkim miłosierdziem jest utracić to, czemu ufało się bardziej niż Bogu, co stało się ludzką podporą i zajęło Jego miejsce. Izraelici ufali rydwanom i koniom, i mnożyli je (Księga Psalmów 20:7), lecz Bóg usunie ich konie i zniszczy rydwany (Księga Micheasza 5:10), tak jak niegdyś Dawid unieszkodliwił konie zaprzęgowe (Druga Księga Samuela 8:4). Nie będą już ich mieć, więc nie będą też kuszeni, by im ufać. Polegali również na warowniach i ufortyfikowanych miastach, które miały zapewnić im bezpieczeństwo, lecz Bóg każe je zburzyć (Księga Micheasza 5:11): zniszczy miasta w ich kraju i obróci w ruinę ich warownie. Mogą nadal w nich mieszkać, ale nie będą już liczyć na nie jak na obronę, bo sam Bóg będzie ich schronieniem, warowną wieżą i wybawcą.

Wielu mocno ufało również czarownikom, wróżbitom i przepowiadaczom przyszłości. Bóg usunie także ich — nie tylko dlatego, że nie potrafią pomóc, lecz także dlatego, że są źli i mogą zgubić tych, którzy za nimi podążają (Księga Micheasza 5:12). Bóg zapowiada, że wyrwie z ich rąk czary, tak że przestaną się ich trzymać i na nich polegać, oraz że nie będzie już wśród nich wróżbitów, bo zobaczą, że ich przepowiednie są oszustwem. Prawo nakazywało usunąć takich ludzi (Księga Kapłańska 20:27), a głoszenie Ewangelii sprawiło, że ludzie porzucali tajemne sztuki i praktyki magiczne (Dzieje Apostolskie 19:19).

Wielu mówiło do dzieł własnych rąk: „Jesteście naszymi bogami”. Dlatego bałwochwalstwo zostanie usunięte i porzucone (Księga Micheasza 5:13). Bóg zapowiada, że zniszczy ich rzeźbione i ustawione posągi — zarówno przenośne bożki, jak i te umieszczone na stałe. Zostaną zniszczone zgodnie z Prawem Mojżesza i porzucone pod rządami Ewangelii Chrystusa. Ludzie przestaną czcić to, co sami uczynili, i będą się wstydzić, że dali się zwieść. Wśród oznak bałwochwalstwa Bóg wymienia także wycięcie poświęconych bożkom gajów (Księga Micheasza 5:14). Gaje te sadzono i pielęgnowano na cześć bożków oraz wykorzystywano w ich kulcie. Nakazano je spalić (Księga Powtórzonego Prawa 12:2–3). Jeśli ludzie ich nie usuną, zrobi to sam Bóg, tak by nie pozostało im już nic, czemu mogliby ufać.

Bóg mówi także: „Zniszczę ich miasta”. Chodzi o miasta poświęcone bożkom, zbudowane wokół jakiegoś odrażającego fałszywego bóstwa, któremu ludzie ufali, że zapewni im ochronę.

Po czwarte, ci, którzy nadal będą opierać się Ewangelii Chrystusa i trwać przy swoich bożkach oraz czarach, ściągną na siebie gniew Boga i zostaną przez niego zniszczeni (Księga Micheasza 5:15). Bóg zapowiada, że dokona na narodach pomsty w gniewie i zapalczywości, to znaczy wymierzy sąd pogańskiemu kultowi. Będzie to sąd niespotykany i niesłyszany dotąd przez ludzi. Bałwochwalstwo zostanie wyplenione, a bałwochwalcy okryją się wstydem.

Niektórzy odczytują te słowa w ten sposób: „Dokonam pomsty na narodach, które nie słuchały” albo nie chciały słuchać nauki Chrystusa i jej przyjąć. Bóg da swojemu Synowi albo serca Jego wrogów, albo ich karki. Innymi słowy, uczyni ich albo chętnymi naśladowcami, albo pokonanymi przeciwnikami; albo przyjaciółmi, albo podnóżkiem.