Ewangelia Mateusza 8:34 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje chwilę, w której całe miasto wychodzi naprzeciw Jezusowi, a zaraz potem prosi Go, by odszedł z ich granic. Ewangelista nie tłumaczy, co poruszyło mieszkańców. Poprzedni wers przypomina jednak, że pasterze, którzy widzieli wydarzenia nad jeziorem, rozpowiedzieli w mieście wszystko, także o opętanych i o stadzie świń (Ewangelia Mateusza 8:33). Można więc przypuszczać, że w tych ludziach ciekawość mieszała się z lękiem, a bliskość czegoś tak wielkiego okazała się trudna do udźwignięcia. Najbardziej poruszające jest dla mnie właśnie to drżenie serca. Prośba pada z ust tych, którzy zobaczyli Jezusa, a nie tych, których uzdrowił. Bliskość Boga bywa trudna, zwłaszcza gdy odsłania to, co wolelibyśmy zostawić w cieniu. Opór przychodzi wtedy szybciej niż ulga, a za nim często stoi zwykły strach przed zmianą. Ta scena nie zachęca do oceniania mieszkańców. Pokazuje raczej, jak bardzo człowiek potrafi się bać tego, co przekracza jego miarę, nawet wtedy, gdy obok jest moc zdolna uzdrawiać. W tej scenie na granicy miasta słychać coś bardzo ludzkiego, a zarazem pamięć o tym, że Bóg zna nasze obawy i nie odwraca się od nich.

W Ewangelii Mateusza 8:34 miasto wychodzi na spotkanie Jezusa, lecz spotkanie nie prowadzi do przyjęcia Go: mieszkańcy proszą, by opuścił ich okolice. To wyraźny kontrast wobec tłumów idących za Nim na początku rozdziału oraz wobec trędowatego, który prosi o oczyszczenie i doświadcza uzdrowienia. Sama obecność Jezusa nie wywołuje więc jednej, automatycznej odpowiedzi. Bezpośredni kontekst pomaga zrozumieć napięcie tej sceny. Jezus uwalnia dwóch opętanych, a stado świń ginie w jeziorze; pasterze przynoszą tę wiadomość do miasta. Mateusz nie podaje wprost, dlaczego mieszkańcy proszą o odejście. Można dostrzec, że niezwykłe uwolnienie wiąże się dla nich z dotkliwą stratą, ale tekst nie pozwala sprowadzić ich reakcji wyłącznie do kalkulacji majątkowej. Podkreśla natomiast jej skutek: zamiast zbliżyć się do Jezusa, chcą ograniczyć Jego obecność. Werset nie jest prostym oskarżeniem całego miasta ani ogólną zasadą, że każde odrzucenie wynika z chciwości. Ukazuje raczej kosztowny paradoks: Jezus przynosi wybawienie, lecz Jego działanie może naruszyć porządek, który ludzie wolą zachować. Prośba o Jego odejście odsłania, że zobaczenie niezwykłego działania nie oznacza jeszcze zaufania Temu, kto je czyni.

Całe miasto wyszło Jezusowi na spotkanie, ale gdy zobaczyło Go z bliska, poprosiło, żeby odszedł z ich granic. Tekst nie podaje wprost powodu tej prośby. Kontekst pokazuje jednak, że stracono stado świń, a pasterze poszli do miasta i opowiedzieli wszystko, także o opętanych (Ewangelia Mateusza 8:33). Miasto doświadczyło więc w jednym dniu uzdrowienia i straty. Nie wiemy, co ważyło w sercach mieszkańców bardziej, ale wiemy, co wybrali. Strata dotyczyła ich codziennego chleba, więc ich niechęć miała wyraźny, praktyczny wymiar. Można sobie wyobrazić kupca, który zarabia na nieuczciwych rozliczeniach. Gdy słucha o uczciwości, widzi, że musiałby coś oddać, więc woli, żeby mówca już sobie poszedł. Ewangelia nie opisuje w tym miejscu reakcji Jezusa, dlatego nie wolno dopowiadać jej za Niego. Scena pozostaje jednak trzeźwa. Ludzie widzą prawdziwą moc i w tej samej chwili pokazują, co jest dla nich najcenniejsze. Wygodny porządek łatwo bowiem wziąć za troskę o własne dobro.

Po uzdrowieniu opętanych i utracie trzody mieszkańcy wychodzą Jezusowi naprzeciw. Nie proszą Go jednak, by pozostał, lecz by odszedł z ich granic. Ewangelia nie opisuje szczegółowo ich myśli; pokazuje za to napięcie między obecnością Jezusa a skutkami wydarzenia, które wstrząsnęło ich codziennym porządkiem. Wcześniej trędowaty prosił Jezusa o oczyszczenie, a Jezus wyciągnął rękę i dotknął go. Tutaj spotkanie z Jego mocą wywołuje inną odpowiedź. Dla mieszkańców mogła być trudna do przyjęcia także poniesiona strata. Tekst nie pozwala sprowadzić ich prośby do jednej motywacji, ale odsłania, że bliskość Jezusa nie zawsze jest od razu przyjmowana jako pociecha. Granica miasta staje się obrazem miejsca, do którego człowiek chce dopuścić tylko to, co nie narusza jego bezpieczeństwa. A jednak Jezus nie przestaje być tym, który uwalnia i przywraca życie, nawet gdy ludzie proszą, by odszedł. Ten werset nie obiecuje, że każde spotkanie z Bogiem przyniesie łatwy zysk. Przypomina, że Jego obecność może postawić przed człowiekiem wybór między zachowaniem dotychczasowego porządku a przyjęciem Tego, którego działania nie da się kontrolować.