Ewangelia Mateusza 24:46 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset jest krótki, ale mówi spokojnie o wierności w zwyczajnym dniu. Błogosławieństwo nie spada na sługę, który wyjątkowo się wyróżnił, ani na tego, kto czekał na wielką okazję. Według słów „Szczęśliwy ten sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności” (w Ewangelii Mateusza 24:46) szczęście przypada temu, kogo pan zastaje przy zadaniu, które mu powierzono. W poprzednim wersecie tą czynnością jest rozdawanie żywności współsługom, a więc praca bardzo prosta i bardzo ludzka. Sługa nie zna godziny powrotu pana, o czym mówią także sąsiednie wersety. Tekst nie każe mu jednak żyć w napięciu ani pokazywać się na zapas. Czuwanie oznacza tu raczej trwanie w tym, co właśnie należy do jego obowiązków, także wtedy, gdy nikt tego nie widzi. Ten obraz ma w sobie wiele ciepła. Pan nie szuka sługi przy wielkim popisie, lecz zastaje go tam, gdzie sam mu wyznaczył miejsce. Obecność Boga nie odsuwa więc codzienności, ale się w niej zjawia. Szczęście zapisane w tym wersecie dotyczy właśnie takiej wierności, która wyrasta z przeciętnego dnia i wciąż pozostaje na swoim miejscu.

„Szczęśliwy ten sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności”. Szczęście w tym zdaniu nie oznacza, że sługa zna datę powrotu ani że nie musi mierzyć się z niepewnością. Polega na tym, że pozostaje wierny zadaniu powierzonym mu na czas nieobecności pana. Kontekst dopowiada, na czym to zadanie polega: sługa ma na czas rozdzielać domownikom żywność. Nie chodzi więc o bierne oczekiwanie ani o samo wypatrywanie znaków. Gotowość staje się widoczna w rzetelnej trosce o tych, za których sługa odpowiada. Jezus przeciwstawia temu postawę człowieka, który uznaje, że pan długo nie wróci, i zaczyna krzywdzić współsługi. Różnica nie dotyczy wiedzy o terminie, lecz sposobu używania powierzonej władzy. W Ewangelii Mateusza 24:46 obietnica szczęścia wiąże więc czujność z codzienną wiernością. Powrót pana ujawnia, czym sługa zajmował się podczas jego nieobecności. Obraz ten nie podaje kalendarza końca, ale określa kryterium gotowości: odpowiedzialna służba trwa także wtedy, gdy chwila rozliczenia pozostaje nieznana.

Ewangelia Mateusza 24:46 mówi o słudze, którego pan zastaje przy pracy. Wcześniej, w Ewangelii Mateusza 24:45, pada pytanie o wiernego i roztropnego sługę, którego pan ustanowił nad swoją służbą. Werset brzmi: „Szczęśliwy ten sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności”. Błogosławieństwo dotyczy więc człowieka, który trwa w powierzonym zadaniu aż do powrotu pana. Ta myśl ma bardzo praktyczny wymiar. Sługa nie zna godziny powrotu, dlatego jego wierność nie może czekać na wyjątkowy moment. Składa się ona z dni zwyczajnych: z rozdanego w porę pożywienia, z dokończonej pracy, z uczciwego wypełniania obowiązków wobec tych, za których odpowiada. Na przykład ktoś, kto każdego ranka o ustalonej porze dba o potrzeby domowników, nie potrzebuje wielkiej okazji, by być wiernym. Warto też zauważyć, że tekst koncentruje się na tym, w jakim miejscu pan zastaje sługę. Liczy się obecność przy zleconym zadaniu, a nie spektakularny wynik. Szczęście przychodzi do tego, kto trwa w swojej pracy, a pan, który wraca, zastaje go na swoim miejscu.

W Ewangelii Mateusza 24:46 szczęście sługi wiąże się z chwilą powrotu pana: zastaje go przy powierzonej czynności. Poprzedni werset dopowiada, na czym ta służba polega — na rozdawaniu domownikom żywności we właściwym czasie. Czuwanie nie oznacza więc gorączkowego wypatrywania znaków ani porzucenia zwyczajnego życia. Ma kształt wierności temu, co zostało powierzone. Jezus mówi o powrocie, którego chwili uczniowie nie znają. Ta niewiedza nadaje wagę codzienności: czas oczekiwania nie jest pustą przerwą przed tym, co najważniejsze. Jest miejscem służby. Kto dzieli się tym, co potrzebne, i nie wykorzystuje swojej pozycji kosztem innych, pozostaje wierny nawet wtedy, gdy powrót wydaje się odległy. Obietnica z następnego wersetu, że pan postawi wiernego sługę nad całym swoim mieniem, nadaje tej wierności perspektywę większą niż doraźne zadanie. Nie mówi jednak, że służba kupuje zbawienie. Ukazuje raczej, jak powaga powierzonej odpowiedzialności spotyka się z hojnością pana. W tym obrazie wieczność nie unieważnia codziennych obowiązków. Odsłania ich znaczenie: zwykła troska o drugiego człowieka może być miejscem, w którym zastaje się człowieka wiernym.