Ewangelia Mateusza 24:35 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w rozmowie o zburzeniu świątyni, o znakach i o końcu, którego nikt nie zna. Uczniowie patrzyli na wielkie kamienie, które wydawały się trwać od zawsze, a Jezus mówi, że one i cały świat, który znają, przeminą. Nie pomniejsza tego, co widzialne, lecz stawia obok niego coś innego: swoje słowa, które nie przeminą. Warto zauważyć, że to zdanie stoi tuż przed zapowiedzią, iż o dniu i godzinie nie wie nikt, nawet aniołowie, tylko Ojciec, jak czytamy w Ewangelii Mateusza 24:36. Ewangelia Mateusza 24:35 nie daje więc kalendarza ani wskazówek dotyczących terminu. Mówi o tym, co pozostaje, gdy wszystko inne się zmienia, i wiąże tę trwałość z samymi słowami Jezusa, a nie z porządkiem świata ani z czasem, który ludzie próbują odczytać. Obraz, który się tu wyłania, jest spokojny. Chodzi raczej o ufność wobec tego, co Jezus powiedział, a nie o przewidywanie przyszłości. Pewność nie opiera się na tym, co ludzie potrafią zaplanować, lecz na słowie, które pozostaje mocne wtedy, gdy zmienia się wszystko, co nazywamy stałym.

Ewangelia Mateusza 24:35 przywołuje obraz graniczny: niebo i ziemia przemijają, lecz słowa Jezusa pozostają. Sens tego zdania odsłania się w kontekście rozmowy o świątyni. Uczniowie podziwiają jej budowle, a Jezus zapowiada ich zburzenie; później pytają o czas i znaki. To, co wydaje się trwałe i niemal niewzruszone, okazuje się kruche. Słowa Jezusa mają większą trwałość niż najpotężniejsze ludzkie konstrukcje. Nie jest to jednak klucz do obliczenia daty końca. W dalszej części rozdziału Jezus mówi, że dnia i godziny nie zna nikt poza Ojcem. Werset 35 podkreśla więc nie tyle możliwość przewidzenia wydarzeń, ile wiarygodność tego, co Jezus mówi o przyszłości, także gdy pełnego obrazu nie da się ustalić. To rozróżnienie ma znaczenie dla lektury całego fragmentu. Zapowiedź sądu nad świątynią i słowa o ostatecznych wydarzeniach splatają się w pytaniach uczniów, ale nie każda szczegółowa interpretacja ich chronologii jest bezsporna. Główna teza pozostaje jasna: przemijające struktury nie unieważniają słów Jezusa. Jego obietnice i ostrzeżenia nie zależą od trwałości świata, który opisują.

Mocne zdanie stoi na końcu mowy o znakach czasu: „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą” (Ewangelia Mateusza 24:35). Jezus mówi tu o trwałości swojego słowa wobec porządku, który wydaje się najpewniejszy. Wcześniej uczniowie pokazywali Jezusowi budowle świątyni, a usłyszeli, że nie zostanie tam kamień na kamieniu. Warto zauważyć, czego ten werset nie podaje. Nie ma w nim terminu ani kalendarza. Następny wiersz mówi, że o dniu i godzinie nie wie nikt, tylko Ojciec. Werset wskazuje więc na trwałość słowa Jezusa, a nie na datę. W zwykłych dniach ta prawda ma bardzo konkretny ciężar. Człowiek, który przed trudną decyzją wraca do słów Jezusa o miłości i przebaczeniu, nie opiera się na tym, co zmienia się z tygodnia na tydzień. Matka po ostrej kłótni z dziećmi, która sięga po Ewangelię, znajduje grunt niezależny od swojego nastroju. Ten werset nie łagodzi powagi końca świata i nie czyni z przyszłości abstrakcji. Zmienia jednak miejsce pewności. Wiara nie musi czekać, aż świat ułoży się po naszej myśli. Tam, gdzie wszystko przemija, zostaje Słowo, które trwa.

Słowa Jezusa padają w rozmowie o przemijaniu: uczniowie pokazują Mu okazałe zabudowania świątyni, a On zapowiada, że nie pozostanie z nich kamień na kamieniu. Później mówi: „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą”. To nie jest obietnica, że doczesny porządek pozostanie bez zmian. Przeciwnie, nawet to, co wydaje się trwałe jak świątynne mury, nie jest ostatecznym oparciem. Jezus nie zaspokaja też ciekawości uczniów co do dokładnego czasu końca: w dalszych słowach zaznacza, że zna go tylko Ojciec. W centrum pozostaje więc nie kalendarz wydarzeń, lecz wiarygodność Jego słów. Nie zależą one od pomyślności ani od trwałości ludzkich budowli i porządków. Dla chrześcijańskiej nadziei ma to znaczenie ciche, lecz głębokie. Żałoba, utrata domu czy rozpad tego, co budowane przez lata, nie stają się przez to lekkie. Nie są jednak całą prawdą o życiu. Gdy świat wokół człowieka się zmienia, słowa Chrystusa pozostają świadectwem, że przemijanie nie ma ostatniego głosu. To na tej obietnicy można oprzeć nadzieję, nie udając, że niepewność zniknęła.