Ewangelia Mateusza 23:28 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 23:28 opisuje napięcie, które łatwo rozpoznać. Z zewnątrz ktoś wygląda na pewnego i dobrego, a w środku dzieje się coś zupełnie innego. Pismo mówi: „Tak i wy z zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, lecz wewnątrz jesteście pełni obłudy i nieprawości.” Słowa te są skierowane do konkretnych ludzi, uczonych w Piśmie i faryzeuszy, i brzmią surowo. Nie są jednak opisem każdego, kto zmaga się ze swoją słabością. Werset łączy się z obrazem z wersetu 27, pobielanych grobów, które z daleka lśnią bielą. Wapno zmienia wygląd powierzchni, ale nie zmienia tego, co kryje się w środku. Może towarzyszyć temu zmęczenie kogoś, kto przez lata utrzymuje fasadę, bo może się bać, że prawdziwe wnętrze nie zostanie przyjęte. Taka praca bywa samotna, ponieważ nikt nie widzi tego, co ukryte. Najbardziej uwagę zwraca słowo „wydajecie się”. Opisuje ono napięcie między tym, jak człowiek jest odbierany, a tym, czym jest naprawdę. Pismo nie zatrzymuje się na samym wyglądzie, lecz nazywa wnętrze wprost, bez udawania. W tym sensie uczy szczerości wobec tego, co naprawdę ciąży.

Wypowiedź Jezusa w Ewangelii Mateusza 23:28 nie potępia samej troski o religijne zasady. Uderza w rozdźwięk między tym, co widoczne, a tym, co rzeczywiście kieruje człowiekiem. Jezus zwraca się do uczonych w Piśmie i faryzeuszy: ich postępowanie może uchodzić za sprawiedliwe, lecz w środku są „pełni obłudy i nieprawości”. Kontekst rozjaśnia ten zarzut. Wcześniej Jezus porównuje ich do pobielanych grobów: piękny wygląd zewnętrzny skrywa wewnętrzne skażenie. Wskazuje też, że potrafią mówić o tym, co słuszne, nie postępując zgodnie z własnymi słowami. Problemem nie jest więc pojedynczy błąd ani niedoskonałość, lecz utrwalona sprzeczność między publicznym obrazem a rzeczywistymi czynami. To rozróżnienie chroni przed zbyt łatwym wnioskiem, że wszelka religijna praktyka jest udawaniem. Tekst nie odrzuca zewnętrznego dobra; pokazuje, że nie wystarcza ono, gdy służy osłonie niesprawiedliwości. Sprawiedliwość widoczna dla ludzi traci wiarygodność, jeśli współistnieje z krzywdą i obłudą. Jezus odsłania tu miarę autentyczności: nie sam pozór pobożności, lecz zgodność czynów z prawdą, którą człowiek głosi.

Ten werset opisuje rozdźwięk, który zna każdy, kto długo dba o wizerunek: „Tak i wy z zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, lecz wewnątrz jesteście pełni obłudy i nieprawości” (Ewangelia Mateusza 23:28). Z zewnątrz wszystko wygląda poprawnie, a wewnątrz dzieje się coś zupełnie innego. Obraz pobielanego grobu jest mocny. Taki grób lśni z daleka, lecz w środku są kości i nieczystość. Otaczający fragment, Ewangelia Mateusza 23:26, łączy czystość zewnętrzną z wnętrzem kubka, co pokazuje, że sama dbałość o widoczną stronę nie wystarcza. Gesty pobożności mogą być poprawne, a serce pozostaje zamknięte przed innymi. Ten werset nie potępia każdego, kto chce dobrze wyglądać. Ostrzega przed sytuacją, w której pozór zaczyna zastępować wierność. Wtedy zabiega się o uznanie ludzi, a wnętrze zostaje zaniedbane. Słowa te skierowane są do uczonych w Piśmie i faryzeuszy, którzy zasiedli na katedrze Mojżesza (Ewangelia Mateusza 23:2). Najbardziej dotkliwe jest to, że obłuda rzadko wygląda jak zło. Często przybiera postać porządku, uprzejmości i religijnej poprawności.

W Ewangelii Mateusza 23:28 Jezus kieruje ostre słowa do uczonych w Piśmie i faryzeuszów. Wcześniej mówi, że nauczają, lecz sami nie postępują według własnych słów, a ich religijna staranność przypomina piękny kubek pełen zdzierstwa. Obraz zewnętrznej sprawiedliwości i wewnętrznej nieprawości odsłania więc rozdźwięk między tym, co widzą ludzie, a tym, co zna Bóg. Nie jest to wezwanie do pogardy dla pobożności ani do podejrzliwości wobec każdego, kto dba o jej widzialne formy. Jezus piętnuje obłudę: używanie pozoru dobra, który zasłania krzywdę i brak wierności. Słowa te padają wobec przywódców religijnych, a ich powaga dotyka każdego, kto uczy lub wskazuje innym drogę. W perspektywie Boga piękna fasada nie jest ostatecznym świadectwem o człowieku. Nie dlatego, że wnętrze można łatwo przejrzeć, lecz dlatego, że niczego nie trzeba przed Nim udawać. Obraz grobu z poprzedniego wersetu przypomina, jak daleka może być zewnętrzna czystość od prawdy ukrytej pod powierzchnią. Ten fragment nie zamyka człowieka w osądzie; odsłania, że sprawiedliwość, która ma trwać, musi obejmować całe życie.