Ewangelia Marka 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniej w tej Ewangelii opisano bardzo podobny cud (Ewangelia Marka 6:35), a ten sam cud wspomina także Ewangelia Mateusza (15:32). Szczegóły różnią się tu niewiele albo wcale. Warto jednak zwrócić uwagę na kilka rzeczy.

1. Za naszym Panem, Jezusem, podążał wielki tłum (Ewangelia Marka 8:1). Choć uczeni w Piśmie i faryzeusze usilnie próbowali zaszkodzić Jego dobremu imieniu i osłabić Jego wpływ, zwykli ludzie, uczciwsi, a przez to mądrzejsi od swoich przywódców, nadal mieli o Nim wysokie mniemanie. Możemy przypuszczać, że większość tego tłumu stanowili ludzie z uboższych warstw społecznych. Chrystus często rozmawiał z takimi ludźmi i chętnie ich przyjmował. W ten sposób uniżył się i nie szukał uznania, a najniżej postawionych zachęcał, by przychodzili do Niego po życie i łaskę.

2. Ci, którzy za Nim podążali, ponosili przy tym prawdziwe trudy. Zostali z Nim przez trzy dni i nie mieli co jeść, co było dla nich ciężką próbą. Niech żaden faryzeusz nie mówi, że uczniowie Chrystusa nie poszczą. Niektórzy zapewne przynieśli jedzenie z domu, ale do tego czasu zdążyli je już zjeść. Do domu mieli też daleko, a mimo to zostali z Chrystusem i nie wspominali o odejściu, dopóki On sam nie polecił im wracać. Prawdziwa gorliwość nie zważa na trudności, gdy trzeba wypełnić obowiązek. Ci, których dusze ucztują obficie, mogą zadowolić się skromnym posiłkiem dla ciała. Purytanie mawiali: „Chleb razowy i Ewangelia to dobry pokarm”.

3. Chrystus współczuje wszystkim potrzebującym, a szczególnie troszczy się o tych, którzy znaleźli się w trudnym położeniu, bo gorliwie i wytrwale trwali przy Nim. Powiedział: „Żal Mi tego tłumu”. Dumni faryzeusze patrzyli na tych ludzi z pogardą, lecz pokorny Jezus odnosił się do nich ze współczuciem i czułością. My także powinniśmy traktować wszystkich z szacunkiem. Chrystus zwrócił szczególną uwagę na to, że byli z Nim od trzech dni i nie mieli co jeść. Wszystkie straty i trudności, które znosimy z miłości do Chrystusa, On dostrzeże i zatroszczy się, by zostały nam w jakiś sposób wynagrodzone. Ci, którzy szukają Pana, nie będą długo pozbawieni niczego dobrego (Księga Psalmów 34:10).

Zwróć uwagę na współczucie Chrystusa (Ewangelia Marka 8:3): jeśli odeśle tych ludzi do domu głodnych, mogą zasłabnąć po drodze, bo niektórzy przybyli z daleka. Chrystus zna nasze słabości i bierze je pod uwagę. Troszczy się także o nasze ciało. Jeśli oddajemy Mu cześć, On naprawdę nas nakarmi. Zauważył również, że wielu ludzi przybyło z daleka. Gdy widzimy wielkie tłumy słuchające głoszonego Słowa, pocieszająca jest myśl, że Chrystus wie, skąd przyszli, nawet jeśli my tego nie wiemy. „Znam twoje czyny i wiem, gdzie mieszkasz” (Apokalipsa św. Jana 2:13). Chrystus nie chciał odesłać ich głodnych do domu, bo zazwyczaj nie odprawia z niczym tych, którzy przychodzą do Niego we właściwy sposób.

4. Wątpliwości chrześcijan bywają okazją do ukazania wielkości mocy Chrystusa. Uczniowie nie potrafili sobie wyobrazić, skąd na pustkowiu wziąć dość chleba dla tak wielu ludzi (Ewangelia Marka 8:4). Ta trudność sprawiła, że cud stał się jeszcze bardziej niezwykły: to, co uczniowie uznawali za niemożliwe, Chrystus uczynił.

5. Chrystus przychodzi z pomocą swojemu ludowi, gdy sytuacja dochodzi do ostateczności. Kiedy ludziom groziło omdlenie, zatroszczył się o nich. Nie zrobił tego wcześniej, aby nikt nie pomyślał, że podążają za Nim wyłącznie dla chleba. Nakarmił ich, gdy byli już u kresu sił, a potem odesłał do domu.

6. Hojność Chrystusa nigdy się nie wyczerpuje. Powtórzył ten cud, by pokazać, że nadal jest gotów pomagać tym, którzy na Niego czekają, i zaspokajać ich potrzeby. Jego dary są odnawiane wraz z naszymi potrzebami. Wcześniej Chrystus wziął cały chleb, który miał — pięć bochenków — i nakarmił nim wszystkich zgromadzonych, pięć tysięcy ludzi. Tym razem postąpił tak samo. Mógłby pomyśleć: „Skoro pięć bochenków wystarczyło dla pięciu tysięcy, cztery wystarczą dla czterech tysięcy”. Wziął jednak wszystkie siedem bochenków i nakarmił nimi cztery tysiące ludzi. Uczy nas przyjmować okoliczności takimi, jakie są, dostosowywać się do nich i jak najlepiej wykorzystywać to, co mamy. Podobnie jak przy mannie na pustyni: „Ten, kto zebrał dużo, nie miał nadmiaru, a temu, kto zebrał mało, niczego nie zabrakło”.

7. W domu naszego Ojca, w domu naszego Mistrza, chleba jest pod dostatkiem, a nawet zostaje. Chrystus jest pełnią i udziela jej wszystkim, którzy przychodzą do Niego. Z Jego pełni wszyscy otrzymaliśmy łaskę za łaską (Ewangelia Jana 1:16). Ci, którzy żyją dzięki Chrystusowi, nie muszą obawiać się niedostatku.

8. Dobrze, gdy naśladowcy Chrystusa trzymają się razem. Ci ludzie pozostali razem jako jedna wspólnota — cztery tysiące osób — a Chrystus nakarmił ich wszystkich. Owce Chrystusa powinny trzymać się stada i podążać drogą wyznaczoną Jego śladami. Wtedy z pewnością otrzymają pokarm.