Ewangelia Marka 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto opis publicznego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy, który miał miejsce cztery lub pięć dni przed Jego śmiercią. Przybył do miasta w tak niezwykły sposób z dwóch głównych powodów. Po pierwsze, pokazał, że nie boi się potęgi ani nienawiści swoich wrogów w Jerozolimie. Nie zakradł się po cichu, jak ktoś, kto boi się, że zostanie zauważony. Po drugie, pokazał, że nie załamała Go myśl o nadchodzących cierpieniach. Wjechał otwarcie, przy radosnych okrzykach ludzi. Dopiero rozpoczynał zmaganie, ale wiedział, że zwycięstwo jest pewne, więc mógł już postępować tak, jakby triumf został osiągnięty.

Zewnętrzna strona tego triumfu była bardzo skromna. Chrystus jechał na oślęciu, młodym osiołku, który wydawał się mało znaczący i niewiele wart. Możemy sobie wyobrazić, że jako młode zwierzę było niespokojne, nieoswojone i trudne do prowadzenia, co jeszcze mniej przypominało królewski wjazd. Oślę też było pożyczone. Chrystus przeprawił się przez wodę pożyczoną łodzią, spożył Paschę w pożyczonej sali, został pochowany w pożyczonym grobie, a teraz jechał na pożyczonym osiołku. Chrześcijanie nie powinni wstydzić się tego, że w razie potrzeby polegają na innych, skoro ich Mistrz sam był na to gotów. Nie miał żadnych kosztownych ozdób. Ludzie położyli swoje płaszcze na oślęciu, a On na nich usiadł (Ewangelia Marka 11:7). Jego naśladowcami byli zwyczajni ludzie, a jedynym przepychem, na jaki mogli sobie pozwolić, było rozłożenie płaszczy na drodze (Ewangelia Marka 11:8), jak czyniono podczas Święta Namiotów. Wszystko to ukazywało Jego uniżenie. Nawet gdy pozwolił, by Go zauważono, stało się to w skromny sposób. Uczy nas to, by nie zabiegać o zaszczyty i być gotowym żyć wśród ludzi pokornych. Rażąco nie na miejscu jest, gdy chrześcijanie zachowują się wyniośle, skoro Chrystus tak daleki był od zamiłowania do rangi i przepychu.

Wewnętrzna chwała tego triumfu była jednak wielka. Było to coś więcej niż wypełnienie Pisma, choć i ono się dokonało. Pośród całej tej skromności jaśniało kilka wyraźnych znaków chwały Chrystusa. Gdy posłał uczniów po oślę, pokazał, że zna odległe sprawy i ma władzę nad ludzką wolą (Ewangelia Marka 11:1–3). Dowodzi to, że może wszystko i że żadna myśl nie jest przed Nim ukryta. Pokazał też swoje panowanie nad stworzeniem, jadąc na oślęciu, na którym nikt jeszcze nie siedział. Pismo mówi, że niższe stworzenie zostało poddane człowiekowi, a słowa te odnoszą się także do Chrystusa (Księga Psalmów 8:5–6; por. List do Hebrajczyków 2:8). Dzięki Niemu i Jego pośrednictwu, czyli dziełu Tego, który łączy Boga z człowiekiem, nadal korzystamy z dobra, którym Bóg obdarzył ludzi, powierzając im panowanie nad światem (Księga Rodzaju 1:28). Być może Chrystus chciał też wskazać na swoją władzę nad ludzkim duchem, który z natury jest dziki jak oślę (Księga Hioba 11:12).

Oślę pochodziło z miejsca, gdzie schodziły się dwie drogi (Ewangelia Marka 11:4), jakby Chrystus chciał pokazać, że przyszedł prowadzić ludzi stojących na rozstaju, którzy mogą wybrać złą drogę. Przyjął też radosne okrzyki ludzi: zarówno powitanie, jak i modlitwy o powodzenie Jego królestwa (Ewangelia Marka 11:9). Bóg poruszył ich serca, by wołali „Hosanna”; nikt nie musiał ich do tego przygotowywać ani nakłaniać, jak później tłumu, który wołał: „Ukrzyżuj Go!”. Chrystus uznaje wiarę i uwielbienie tłumu za wyraz czci, a to Bóg prowadzi ludzi do oddawania Mu tej czci, nawet bardziej, niż sami to rozumieją.

Witali Jego samego słowami: „Błogosławiony, który przychodzi”. To Ten, którego obiecano, na którego od dawna czekano i który miał przyjść. Przychodzi w imieniu Pana jako Boży posłaniec dla świata. Dlatego wołają: „Błogosławiony niech będzie!”. Niech otrzyma naszą chwałę i najgłębszą miłość. Jest błogosławionym Zbawicielem i przynosi nam błogosławieństwo. Błogosławiony niech będzie także Ten, który Go posłał. Niech będzie błogosławiony w imieniu Pana, a wszystkie narody i pokolenia niech nazywają Go błogosławionym i mówią o Nim z czcią.

Życzyli też powodzenia Jego królestwu (Ewangelia Marka 11:10). Wierzyli, że mimo skromnego wyglądu Chrystusa wkrótce zostanie ustanowione na świecie Jego królestwo. Było to królestwo ich ojca Dawida, czyli królestwo obiecane Dawidowi i jego potomkom na wieki. Przychodziło w imieniu Pana i opierało się na Bożym autorytecie. Modlili się więc: „Błogosławione niech będzie to królestwo”. Niech zapanuje, niech się rozszerza i niech przychodzi z mocą, a wszelkie przeciwne mu rządy i władze niech zostaną obalone. Niech zwycięża, aż odniesie pełne zwycięstwo. Hosanna temu królestwu! Niech mu się wiedzie i niech towarzyszy mu wszelkie dobro. Właściwy sens słowa „hosanna” przypomina słowa z Apokalipsy św. Jana 7:10: zbawienie należy do naszego Boga, zasiadającego na tronie, i do Baranka. To modlitwa o powodzenie prawdziwej religii, zarówno tej poznawanej dzięki naturze, jak i objawionej w Piśmie. To uwielbienie Boga, który jest na najwyższym niebie, ponad wszystkim, błogosławiony na wieki. A może jest to uwielbienie zanoszone wraz z aniołami w najwyższym niebie, tak aby nasze hosanny rozbrzmiewały echem ich pieśni.

Otoczony tymi oznakami czci Chrystus wszedł do miasta i udał się prosto do świątyni. Nie czekała tam na Niego uczta ani odpoczynek dla ciała. Od razu zajął się swoją misją, bo ona była Jego pokarmem i napojem. Przyszedł do świątyni, aby wypełniły się słowa Pisma: Pan, którego ludzie szukają, przyjdzie do swojej świątyni niespodziewanie, jak nagła wizyta połączona z sądem i oczyszczeniem, jak ogień przetapiający i ług używany przez foluszników (Księga Malachiasza 3:1–3). Wszedł do świątyni i uważnie przyjrzał się wszystkiemu (Ewangelia Marka 11:11). Dostrzegł wiele nieprawidłowości, ale jeszcze nic nie powiedział. Chociaż zamierzał zaprowadzić porządek, nie przystąpił do tego od razu, by nie wyglądało to na działanie pochopne lub nieprzemyślane. Pozostawił wszystko bez zmian na tę noc, a konieczną reformę postanowił rozpocząć następnego ranka, poświęcając jej cały dzień. Możemy być pewni, że Bóg widzi całe zło na świecie, nawet gdy nie rozlicza go od razu ani go nie usuwa. Po obejrzeniu tego, co działo się w świątyni, Chrystus udał się wieczorem do domu przyjaciela w Betanii, gdzie mógł być dalej od miejskiego zgiełku i mniej narażony na podejrzenia, że chce wzniecić ruch polityczny.