Księga Kapłańska 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu kilka zasad dotyczących składania ofiar. Ponieważ ofiara pokutna była bardzo podobna do ofiary za grzech, obowiązywały przy niej te same przepisy (Księga Kapłańska 7:6). Gdy krew i tłuszcz składano Bogu, aby dokonać przebłagania, czyli zakryć grzech i przywrócić składającego ofiarę do Bożej przychylności, kapłani mieli spożywać mięso w miejscu świętym, podobnie jak w przypadku ofiary za grzech. Według tradycji żydowskiej krew ofiary pokutnej skrapiano wokół ołtarza, poniżej szkarłatnej linii, a krew ofiary całopalnej — powyżej niej.

Mięso z ofiary pokutnej przypadało kapłanowi, który ją składał (Księga Kapłańska 7:7). Ten, kto wykonywał pracę, miał otrzymać za nią zapłatę. Dawało to kapłanom motywację, by gorliwie i wiernie służyć przy ołtarzu, ponieważ większa staranność oznaczała większy udział. Podobnie im wierniej służymy w sprawach wiary, tym większą odnosimy z tego korzyść.

Do udziału w ofierze można było zaprosić także innych kapłanów oraz mężczyzn z ich rodzin: „Każdy mężczyzna spośród kapłanów może ją spożywać” w miejscu świętym (Księga Kapłańska 7:6). Zapewne kapłani często dzielili się tymi porcjami, umacniając w ten sposób przyjaźń i więź między sobą. Otrzymali za darmo, więc mieli też dawać za darmo.

Osoba, która przyniosła ofiarę pokutną, nie mogła z niej nic spożywać, w przeciwieństwie do osoby składającej ofiarę pojednania. Ofiarę pokutną dzielono wyłącznie między ołtarz a kapłana. Ofiary pojednania składano z wdzięczności za okazane miłosierdzie, dlatego odpowiednia była przy nich uczta. Ofiary pokutne przynoszono natomiast w żalu za grzech, więc bardziej pasował do nich post — znak świętego smutku i postanowienia, by odwrócić się od grzechu.

Kapłan składający ofiarę całopalną miał zachować jej skórę (Księga Kapłańska 7:8). Mógł ją zapewne sprzedać albo wykorzystać w inny sposób na swoje utrzymanie. Żydowscy nauczyciele twierdzą, że ten przepis dotyczył tylko ofiar całopalnych składanych przez poszczególnych wiernych, ponieważ skóry ze składanych codziennie ofiar całopalnych za cały naród przeznaczano na naprawę sanktuarium.

Niektórzy uważają, że ten przepis pomaga wyjaśnić, dlaczego Bóg okrył Adama i Ewę szatami ze skór (Księga Rodzaju 3:21). Możliwe, że zwierzęta, z których skór je wykonano, zostały wcześniej złożone w ofierze całopalnej, a Adam pełnił wtedy rolę kapłana. Jeśli tak było, przekazanie Adamowi skór przez Boga jako jego części ofiary wyjaśniałoby, dlaczego później skóry przypadały kapłanom. Porównaj także Księgę Rodzaju 27:16.

Jeśli ofiara z pokarmów była upieczona lub ugotowana, należało ją szybko spożyć, dlatego przypadała kapłanowi, który ją składał (Księga Kapłańska 7:9). Jeśli była sucha, nie trzeba było spożywać jej tak szybko, więc należało podzielić ją równo między wszystkich kapłanów pełniących wtedy służbę (Księga Kapłańska 7:10).