Księga Kapłańska 5:20 – znaczenie i zastosowanie

To dalsza część prawa dotyczącego ofiary za przewinienie. Wcześniejsza część, poświęcona grzechom przeciwko rzeczom świętym, znajdowała się pod koniec poprzedniego rozdziału. Ten fragment dotyczy grzechów popełnianych w codziennym życiu.

Najpierw poznajemy rodzaj przewinień, o których jest mowa (Księga Kapłańska 6:2–3). Choć wszystkie te przypadki dotyczą bliźniego, przewinienie zostaje nazwane grzechem przeciwko Panu. Dzieje się tak dlatego, że krzywdząc drugiego człowieka, obraża się także Boga, który ustanowił zarówno przykazanie, jak i więź między ludźmi. Jakub pisze, że kto źle mówi o swoim bracie, źle mówi o Prawie, a tym samym także o Prawodawcy (List Jakuba 4:11).

Osoby skrzywdzone mogą być ubogie, bezsilne albo zajmować niższą pozycję społeczną niż krzywdzący je człowiek. Mimo to krzywda dotyka Boga, który nakazuje miłować bliźniego jak siebie samego. Wymienione tu grzechy obejmują zaprzeczanie, że powierzono komuś jakąś rzecz, kłamstwo na temat rzeczy oddanej pod opiekę albo pożyczonej. Kto przypisuje sobie to, co jedynie pożyczono mu lub powierzono, grzeszy przeciwko Panu, który dla dobra ludzkiej społeczności wymaga prawdomówności i poszanowania własności.

Fragment mówi też o oszukiwaniu wspólnika przez udawanie, że ma się wyłączne prawo do czegoś, co należy do kilku osób. Obejmuje również zuchwałe wypieranie się kradzieży albo zagarnięcia czegoś siłą, nawet gdy trudno ukryć prawdę. Mowa jest także o oszustwie w handlu lub, jak rozumieją to niektórzy, o uciskaniu bliźniego za pomocą fałszywych oskarżeń. Krótko mówiąc, chodzi o zatrzymywanie tego, co się komuś należy, albo o zabieranie więcej, niż wolno.

Kolejnym przypadkiem jest zatrzymanie znalezionej rzeczy i kłamstwo na jej temat (Księga Kapłańska 6:3). Jeśli ktoś znajdzie zgubę, nie powinien od razu uznawać jej za swoją. Powinien spróbować odnaleźć właściciela i zwrócić mu rzecz. To po prostu postępowanie wobec innych tak, jak chcielibyśmy, by oni postępowali wobec nas. Kto jednak kłamie w tej sprawie, zwłaszcza potwierdzając kłamstwo fałszywą przysięgą, grzeszy przeciwko Panu. Bóg jest świadkiem wszystkiego, co się mówi, a przysięgając, człowiek powołuje Go na świadka swoich słów. Takie uroczyste wezwanie Boga na świadka kłamstwa jest poważną zniewagą.

Następnie zostaje ustanowiona ofiara za przewinienie. Zanim sprawca ją złoży, musi naprawić krzywdę wyrządzoną drugiej osobie. Jeśli jest winny, a jego własne sumienie go oskarża, powinien w pełni zwrócić to, co przywłaszczył sobie podstępem lub siłą, i dodać do tego jedną piątą wartości jako zadośćuczynienie za poniesioną stratę i związane z nią kłopoty. Musi spłacić zarówno należność, jak i wyrządzone szkody.

Tam, gdzie wyrządzono krzywdę, trzeba ją naprawić. Dopóki człowiek nie zwróci tego, co może, albo osoba skrzywdzona nie przyjmie równoważnego zadośćuczynienia, nie może słusznie zaznać pociechy płynącej z przebaczenia. Zatrzymanie zysku z kradzieży jest równoznaczne z przyznaniem się do niej, a oba te czyny razem składają się na trwającą niesprawiedliwość. Prawdziwa skrucha oznacza naprawienie krzywdy w takim stopniu, w jakim jest to możliwe. Dlatego Zacheusz, gdy zwrócił się ku Panu, powiedział, że odda to, co zabrał, i da jeszcze więcej (Ewangelia Łukasza 19:8).

Po naprawieniu krzywdy grzesznik powinien przyjść i złożyć ofiarę Panu, którego obraził. Następnie kapłan dokonuje za niego przebłagania, czyli zakrywa grzech i przywraca człowiekowi więź z Bogiem (Księga Kapłańska 6:6–7). Sama ta ofiara nie mogła usunąć grzechu ani w pełni pojednać Boga z grzesznikiem. Wskazywała na przebłaganie, którego dokona Jezus Chrystus, składając siebie w ofierze za grzech. Izajasz używa tego samego słowa, mówiąc, że Pan uczyni Jego duszę ofiarą za przewinienie (Księga Izajasza 53:10).

Grzechy wymienione w tym fragmencie pozostają grzechami także w świetle prawa Chrystusa. Jego prawo wymaga sprawiedliwości i prawdomówności tak samo jak prawo naturalne i Prawo Mojżeszowe. Dziś możemy otrzymać przebaczenie bez składania ofiary za przewinienie, ale nie bez prawdziwej skruchy, naprawienia krzywdy, odmiany życia i pokornej wiary w sprawiedliwość Chrystusa. Jeśli ktoś ośmiela się popełniać takie grzechy, bo nie wymaga się już ofiary ze zwierzęcia, czyni z Bożej łaski przyzwolenie na grzech i ściąga na siebie zagładę. Pan ukarze wszelkie takie występki (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:6).