Księga Kapłańska 4:27 – znaczenie i zastosowanie

Oto prawo dotyczące ofiary za grzech składanej przez zwykłego człowieka. Różniło się od prawa dotyczącego władcy tylko kilkoma szczegółami. Osoba prywatna mogła przynieść kozę albo jagnię, natomiast władca miał przynieść kozła. Pod każdym innym względem przepisy dotyczące ofiary były takie same.

Rozważmy opisany tu przypadek: ktoś spośród ludu grzeszy nieświadomie (Księga Kapłańska 4:27). Prorok zakłada, że zwykli ludzie mogli nie znać drogi Pana i sądu swojego Boga tak dobrze jak przywódcy (Księga Jeremiasza 5:4). Nawet jeśli zgrzeszyli nieświadomie, nadal musieli złożyć ofiarę za grzech. Także grzechy popełnione nieświadomie wymagają przebłagania, czyli zapłaty za winę. Nie uwolnimy się od winy za grzech, mówiąc, że popełniliśmy go nieświadomie albo pod wpływem nagłej pokusy, chyba że oprzemy się na potężniejszym argumencie: Chrystus umarł za nas, a my korzystamy z owoców Jego śmierci. Wszyscy potrzebujemy modlić się słowami Dawida, który sam był władcą, i prosić o oczyszczenie z ukrytych win, czyli błędów, których nie dostrzegamy w sobie (Księga Psalmów 19:12).

To prawo pokazuje również, że nawet grzech popełniony nieświadomie przez jedną, niezauważaną osobę spośród ludu wymagał złożenia ofiary. Najwięksi nie umykają uwadze Boga, a najmniejsi nie są dla Niego zbyt mało znaczący. Żaden grzesznik spośród ludu nie ginął w tłumie. Ofiarę za grzech nie tylko można było złożyć za taką osobę — była przyjmowana i dokonywała przebłagania (Księga Kapłańska 4:31, Księga Kapłańska 4:35). Bogaci i ubodzy, książęta i chłopi stają tu na równych prawach. Jedni i drudzy są mile widziani u Chrystusa i na tych samych warunkach mają udział w Jego ofierze. Zobacz też Księgę Hioba 34:19.

Ze wszystkich tych przepisów dotyczących ofiar za grzech uczymy się dwóch rzeczy. Po pierwsze, powinniśmy nienawidzić grzechu i mieć się przed nim na baczności. Musi być wielkim złem, skoro z jego powodu zabijano i palono tak wiele niewinnych, pożytecznych zwierząt. Po drugie, powinniśmy cenić Chrystusa, prawdziwą i doskonałą ofiarę za grzech, której krew oczyszcza z wszelkiego grzechu. Krew byków i kozłów nie mogła zgładzić grzechu, ale może to uczynić Chrystus. Jeśli ktoś zgrzeszy, Chrystus jest ofiarą przebłagalną, która odwraca gniew Boga i przynosi przebaczenie nie tylko Żydom, lecz także poganom (Pierwszy List Jana 2:1, Pierwszy List Jana 2:2). Być może do tego prawa nawiązuje modlitwa Jezusa, gdy składał siebie w ofierze: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”.