Księga Kapłańska 4:13 – znaczenie i zastosowanie

To prawo dotyczyło winy za grzech całego narodu i wskazywało, jak należy złożyć ofiarę za grzech. Jeśli przywódcy ludu, wskutek błędnego rozumienia prawa, sprowadzili ludzi na złą drogę, po odkryciu pomyłki należało złożyć ofiarę, aby gniew nie spadł na całe zgromadzenie.

Zwróćmy najpierw uwagę, że wspólnota może zbłądzić, a jej przywódcy mogą sprowadzić ludzi na złą drogę. Tekst zakłada, że grzech może stać się udziałem całego zgromadzenia, nawet jeśli popełniono go nieświadomie. Bóg zawsze będzie miał na ziemi swój Kościół, ale nigdy nie obiecał, że nie będzie on błądził ani że przed Jego obliczem pozostanie wolny od zepsucia.

Gdy składano ofiarę za całe zgromadzenie, starsi — co najmniej trzej — mieli położyć ręce na głowie zwierzęcia. Występowali w imieniu ludu i reprezentowali go. Grzechem mogła być powszechna praktyka, którą większość ludzi przyjęła, uznając ją za zgodną z prawem, a która później okazała się niewłaściwa. Długa tradycja ani zwyczaj przekazany przez przodków nie usprawiedliwiałyby takiego grzechu. Istnieje wiele złych zwyczajów i powszechnie powtarzanych powiedzeń, które wydają się nieszkodliwe, a jednak mogą ściągnąć winę i sąd na cały kraj. Dlatego starsi powinni zarówno je naprawiać, jak i prosić Boga o przebaczenie (Księga Joela 2:16).

Krew tej ofiary za grzech, podobnie jak krew poprzedniej ofiary, należało siedem razy pokropić przed obliczem Pana (Księga Kapłańska 4:17). Nie należało jej tam wylewać, lecz jedynie nią kropić. Wskazywało to z wyprzedzeniem na oczyszczającą moc krwi Chrystusa, ukazaną przez pokropienie (Księga Izajasza 52:15). Kropiono siedem razy, ponieważ liczba siedem oznacza pełnię i dopełnienie. Bóg stworzył świat w sześć dni, a siódmego dnia odpoczął. Wskazywało to na pełne zadośćuczynienie, którego dokonał Chrystus, i zupełne oczyszczenie wierzących, jakie dzięki niemu otrzymują (List do Hebrajczyków 10:14).

Krew należało także umieścić na rogach ołtarza kadzenia. Być może do tego nawiązuje Księga Jeremiasza 17:1, gdzie mówi się, że grzech Judy został zapisany na rogach ich ołtarzy. Jeśli ludzie nie porzucili swoich grzechów, krew na ołtarzu nie usuwała ich winy, lecz jeszcze wyraźniej ją utrwalała i stawała się świadectwem przeciwko nim. Podobny obraz znajdujemy w Apokalipsie św. Jana 9:13, gdzie głos dochodzi z czterech rogów złotego ołtarza. Wskazuje to na pokojową odpowiedź na modlitwy świętych — modlitwy, które zostają przyjęte i mają moc jedynie dzięki krwi ofiary za grzech, umieszczonej na rogach tego ołtarza (por. Apokalipsa św. Jana 8:3).

Po zakończeniu obrzędu tekst stwierdza, że dokonano przebłagania i grzech zostanie odpuszczony (Księga Kapłańska 4:20). Obietnica przebaczenia opiera się na przebłaganiu. W tym przypadku przebaczenie dotyczy grzechu całego zgromadzenia, czyli odwrócenia sądów, na które cały naród zasłużył przez ten grzech. Bezpieczeństwo wspólnot kościelnych i królestw, chroniące je przed zagładą, zależy od zadośćuczynienia i pośrednictwa Chrystusa: Jego dzieła jako Tego, który staje między Bogiem a Jego ludem i jedna ich ze sobą.