Księga Kapłańska 24:1 – znaczenie i zastosowanie

Zadbano o to i wydano polecenia, by we właściwy sposób zaopatrywać świecznik i stół w domu Bożym.

Lampy miały płonąć nieustannie. Prawo dotyczące tej sprawy zostało już wcześniej ustanowione (Księga Wyjścia 27:20, 21), a tutaj powtórzono je zapewne dlatego, że po uregulowaniu innych spraw zaczęto je wprowadzać w życie. Lud miał dostarczać oliwę, i to najlepszą: czystą oliwę z oliwek, zapewne starannie oczyszczoną, na przykład przez przecedzenie (Księga Kapłańska 24:2). Miała ona podtrzymywać płomień lampy. W tekście hebrajskim w Księdze Kapłańskiej 24:2 użyto liczby pojedynczej: „aby lampa płonęła”, a w Księdze Kapłańskiej 24:4 liczby mnogiej: „ustawi lampy”. Siedem lamp tworzyło jeden świecznik. W ten sposób Duch Święty został przedstawiony jako siedem ognistych lamp przed tronem (Apokalipsa św. Jana 4:5), bo darów jest wiele, lecz Duch jest jeden (1 List do Koryntian 12:4).

Słudzy w Kościele Chrystusa są jak płonące i świecące lampy, ale obowiązkiem ludu jest należycie ich wspierać, tak jak Izrael dostarczał oliwę do lamp. Niedostateczne wsparcie przynosi ujmę posłudze. Kapłani mieli również dbać o lampy: przycinać knoty, czyścić świecznik i dolewać oliwy rano i wieczorem (Księga Kapłańska 24:3, 4). Podobnie słudzy Ewangelii mają nieść słowo życia. Nie mają tworzyć nowego światła, lecz przez wyjaśnianie i głoszenie sprawiać, by światło Bożego słowa jaśniej świeciło i docierało dalej.

Był to zwyczajny sposób podtrzymywania płomienia lamp. Jednak gdy Kościół był ubogi i poddany uciskowi, lampy płonęły dzięki oliwie płynącej wprost z drzew oliwnych, bez pomocy kapłanów czy ludu (Księga Zachariasza 4:2, 3). Bóg związał nas z określonymi środkami, ale sam nie jest od nich zależny. Może sprawić, że Jego lampa nigdy nie zgaśnie na świecie z braku oliwy.

Stół również miał być zawsze zastawiony. Takie polecenie wydano już wcześniej (Księga Wyjścia 25:30). I tutaj stół miał być zaopatrywany w chleb, a nie w wykwintne potrawy ani rozmaite przysmaki zaspokajające samolubne pragnienia, lecz w dwanaście bochenków lub placków (Księga Kapłańska 24:5, 6). Tam, gdzie jest dosyć chleba, nie ma głodu. Tam, gdzie brakuje chleba, nie ma prawdziwej uczty. Każde plemię miało swój bochenek, co pokazywało, że w domu naszego Ojca jest dość dla wszystkich. Bóg w swojej dobroci zaopatrywał każdego, a Jego łaska była dostępna dla wszystkich. Nawet po odejściu dziesięciu plemion nadal składano dwanaście bochenków (2 Księga Kronik 13:11), ze względu na nielicznych z każdego plemienia, którzy wciąż miłowali świątynię i do niej przychodzili.

Przy każdym rzędzie bochenków, obok nich albo na nich, kładziono garść kadzidła w złotym naczyniu (Księga Kapłańska 24:7). Gdy chleb zdejmowano i przekazywano kapłanom, kadzidło spalano na złotym ołtarzu, zapewne jako dodatek do codziennej ofiary kadzenia. Było ono pamiątką składaną zamiast chleba, ofiarą spalaną w ogniu. Podobnie garść z ofiary z pokarmów, którą spalano na ołtarzu, nazywano jej pamiątką (Księga Kapłańska 2:2). W ten sposób Bóg przyjmował niewielką część jako skromny dar, a wszystkie bochenki przeznaczano dla kapłanów. Cały duchowy Izrael Boży, przedstawiony przez dwanaście bochenków, staje się przez Chrystusa miłą Bogu wonią, a o modlitwach wierzących mówi się, że wznoszą się przed Bogiem jako pamiątka (Dzieje Apostolskie 10:4). To określenie wywodzi się z prawa obrzędowego.

Chleb odnawiano w każdy szabat. Po tygodniu leżenia na stole bochenki zjadali kapłani wraz z innymi świętymi pokarmami, które wolno było spożywać w miejscu świętym (Księga Kapłańska 24:9). Nowe bochenki przygotowywano na koszt publiczny i układano na ich miejscu (Księga Kapłańska 24:8). Według żydowskiego przekazu ręce kapłanów zdejmujących stare bochenki stykały się z rękami tych, którzy układali nowe, tak aby stół nigdy nie pozostawał pusty, a chleb zawsze leżał przed Panem. Bóg zawsze jest gotowy przyjąć i nakarmić tych, którzy do Niego przychodzą, w przeciwieństwie do ludzi, którzy często nie są gotowi (Ewangelia Łukasza 11:5).

Każdy placek zawierał dwie dziesiąte efy, czyli dwa omery najczystszej mąki. Była to taka sama ilość manny, jaką każdy Izraelita zbierał szóstego dnia na szabat (Księga Wyjścia 16:22). Niektórzy uważają, że chleb pokładny, układany na stole w każdy szabat, miał przypominać mannę, którą Izraelici byli karmieni na pustyni. Słudzy Chrystusa także powinni przynosić do Jego domu świeży chleb w każdy szabat, czyli przekazywać nowe nauczanie oparte na świeżym studium Pisma Świętego, aby wszyscy mogli dostrzec ich postępy (1 List do Tymoteusza 4:1, 5).