Księga Kapłańska 2:11 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, zakwas i miód były zakazane we wszystkich ofiarach pokarmowych: nie wolno było dodawać ani zakwasu, ani miodu do żadnej ofiary spalanej na ołtarzu (Księga Kapłańska 2:11). Zakwasu zakazano na pamiątkę przaśnego chleba, który Izraelici jedli, gdy wychodzili z Egiptu. Ofiary należało składać szybko, nie było więc czasu, by ciasto wyrosło.

W Nowym Testamencie zakwas jest obrazem pychy i obłudy, bo się rozprzestrzenia i sprawia, że ciasto rośnie. Oznacza też złośliwość i niegodziwość, bo może zakwasić całe ciasto. To prawo ostrzega nas, byśmy wystrzegali się grzechów, które odbierają wartość naszym duchowym ofiarom. Powinniśmy wznosić ręce bez gniewu, a wszystkie nasze ewangeliczne uczty obchodzić z przaśnym chlebem szczerości i prawdy.

Zakaz obejmował także miód, choć Kanaan był krainą mlekiem i miodem płynącą. Nadmiar miodu nie jest dobry (Księga Przysłów 25:16; Księga Przysłów 25:27). Może smakować słodko, ale później stać się gorzki i zaszkodzić żołądkowi. Niektórzy sądzą, że głównym powodem zakazu zakwasu i miodu było częste używanie ich w ofiarach składanych przez pogan. Lud Boży nie miał naśladować ich zwyczajów. Oddawanie czci Bogu miało różnić się od bałwochwalczych praktyk (Księga Powtórzonego Prawa 12:30; Księga Powtórzonego Prawa 12:31).

Niektórzy odnoszą tę podwójną zasadę także do innych spraw. Zakwas może symbolizować żal i przygnębienie ducha (Księga Psalmów 73:21), a miód — zmysłowe przyjemności i radość płynącą z doczesnego dobrobytu. W oddawaniu czci Bogu należy unikać obu skrajności i zachować równowagę ducha. Smutek tego świata prowadzi do śmierci, a przywiązanie do cielesnych przyjemności jest potężnym wrogiem świętej miłości.

Po drugie, do każdej ofiary należało dodać sól (Księga Kapłańska 2:13). Ołtarz był stołem Pana, a ponieważ na ludzkich stołach zawsze używano soli, Bóg chciał, by używano jej również na Jego stole. Nazywano ją solą przymierza, ponieważ tak jak ludzie potwierdzali umowy, wspólnie jedząc i pijąc, często z solą na stole, tak Bóg potwierdzał przymierze ze swoim ludem, przyjmując jego dary i dzieląc się z nim ofiarami. W ten sposób niejako zasiadał z nimi do posiłku, a oni z Nim (Apokalipsa św. Jana 3:20).

Wśród dawnych ludów sól była znakiem przyjaźni. Składający ofiary nie przynosili jej sami. Zapewniano ją z funduszy publicznych, podobnie jak drewno (Księga Ezdrasza 7:20–22). Na dziedzińcu świątyni znajdowała się nawet komnata soli, w której ją przechowywano. Sól przypominała też, że ofiary same w sobie nie były z natury miłe Bogu. Święci, którzy są dla Boga żywymi ofiarami, powinni mieć w sobie sól, bo każda ofiara musi być posolona (Ewangelia Marka 9:49–50). Nasza mowa ma zawsze odznaczać się łaskawością (List do Kolosan 4:6), a całe nasze oddawanie czci Bogu powinno być zaprawione tą samą łaską. Chrześcijaństwo jest solą ziemi.

Po trzecie, podano wskazówki dotyczące pierwocin. Pierwociny ze żniw, o których czytamy w Księdze Powtórzonego Prawa 26:2, należało składać Panu. Nie spalano ich na ołtarzu, lecz przekazywano kapłanom na ich utrzymanie (Księga Kapłańska 2:12). W ofierze z pierwocin można było przynieść zakwas i miód, choć były zakazane w innych ofiarach pokarmowych, ponieważ nadawały się do spożycia przez kapłanów, ale nie do spalenia na ołtarzu. Nakazano nawet, by chleby z pierwocin wypiekać na zakwasie (Księga Kapłańska 23:17). Czytamy także o pierwocinach miodu przynoszonych do domu Bożego (Druga Księga Kronik 31:5).

Istniała również ofiara pokarmowa z pierwocin. Pierwszy rodzaj ofiary był wymagany przez prawo, ten zaś składano dobrowolnie (Księga Kapłańska 2:14–16). Jeśli ktoś, wdzięczny za dobroć Boga i ufny w dobre plony, chciał złożyć dar wprost ze swojego pola, miał przynieść go Bogu i wyznać, że jest od Niego zależny. Należało wybrać pierwsze dojrzałe, pełne kłosy, a nie drobne i wyschnięte. Bogu trzeba było ofiarować to, co najlepsze w swoim rodzaju, nawet jeśli były to tylko zielone kłosy. Kpi z Boga i oszukuje samego siebie ten, kto próbuje ofiarować Mu coś wadliwego, choć w stadzie ma samca (Księga Malachiasza 1:14).

Zielone kłosy należało wysuszyć w ogniu, aby można było wymłócić ziarno. Nie oczekujemy tyle samo od zielonych kłosów, co od ziarna w pełni dojrzałego. Jeśli młodzi wykonują dzieło Boże najlepiej, jak potrafią, Bóg ich przyjmie, nawet jeśli nie potrafią zrobić tego tak dobrze jak osoby starsze i mądrzejsze. Bóg jest łaskawy dla zielonych kłosów i my także powinniśmy być łaskawi.

Należało dodać oliwę i kadzidło. Niektórzy rozumieli to jako wskazówkę, że mądrość i pokora powinny łagodzić i uszlachetniać czyny oraz słowa młodych ludzi. Wtedy ich zielone kłosy będą miłe Bogu. Bóg szczególnie raduje się pierwszymi dojrzałymi owocami Ducha i wczesnymi oznakami oddania. Ci, którzy potrafią myśleć i mówić jedynie jak dzieci, mogą Mu się podobać, jeśli myślą i mówią dobrze — nawet wtedy, gdy są jeszcze w pąkach i dopiero rozkwitają. Nie zapomni On o ich młodzieńczej gorliwości.

Z tą ofiarą należało postępować tak jak z innymi ofiarami pokarmowymi (Księga Kapłańska 2:16; por. Księga Kapłańska 2:9). Całe kadzidło należało spalić, a sama ofiara była spalana na ołtarzu. Ogień i kadzidło miały szczególne znaczenie. Ogień wskazuje na żar i gorliwość, które powinny towarzyszyć całemu oddawaniu czci Bogu. We wszystkim, co dobre, powinniśmy działać z zapałem i całym sercem. Święta miłość do Boga jest ogniem, w którym należy składać wszystkie nasze ofiary — inaczej nie wzniosą się ku Niemu jako miła woń.

Kadzidło wskazuje na pośrednictwo i wstawiennictwo Chrystusa, dzięki któremu Bóg przyjmuje nasze służby i uznaje je za miłe. Powinniśmy dziękować Bogu, że mamy rzeczywistość, której te obrzędy były jedynie cieniem — owoc ukryty pod liśćmi.