Księga Kapłańska 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Niektóre ofiary z pokarmów składano tylko jako dodatek do ofiar całopalnych, na przykład do codziennej ofiary (Księga Wyjścia 29:38–39) oraz do ofiar wspólnotowych. Towarzyszyły im wtedy ofiary z płynów, a ich ilość była dokładnie określona (Księga Liczb 15:4, 15:7, 15:9–10). Prawo zawarte w tym rozdziale dotyczy jednak ofiar z pokarmów składanych samodzielnie, gdy ktoś chciał w ten sposób wyrazić swoje oddanie Bogu. Pierwszą ofiarą, o której czytamy w Piśmie Świętym, była właśnie taka ofiara: Kain przyniósł dar z plonów ziemi (Księga Rodzaju 4:3).

Ten rodzaj ofiary ustanowiono po pierwsze po to, by także ubodzy, dysponujący skromnymi środkami, mogli ją składać. Ludzie, których pożywieniem był chleb i placki, mogli przynieść Bogu miły Mu dar ze zwykłego jedzenia. Naśladowali w ten sposób wdowę z Sarepty, która najpierw dała prorokowi Eliaszowi mały placek, a potem zobaczyła, jak Bóg sprawił, że nie zabrakło jej mąki w dzbanie ani oliwy w naczyniu. Po drugie, taka ofiara była stosownym sposobem, by podziękować Bogu za pożywienie. Przypominała opłatę za dzierżawę: pokazywała, że ludzie są zależni od Boga, dziękują Mu i uznają Go za właściciela oraz hojnego Dawcę życia, tchnienia i pokarmu.

W ten sposób czcili Pana tym, co posiadali, i przeznaczali część jedzenia oraz napoju do bezpośredniej służby Bogu. Również ci, którzy dziś z wdzięcznym i hojnym sercem dają chleb głodnym, troszczą się o ludzi pozbawionych codziennego pożywienia i niosą pomoc innym, sami korzystając z Bożych darów, składają Bogu miłą ofiarę z pokarmów. Prorok opłakuje głód jako straszne nieszczęście, bo sprawia on, że w domu Pana ustają ofiary z pokarmów i płynów (Księga Joela 1:9). Przywrócenie tych ofiar przedstawia jako jedno z wielkich błogosławieństw obfitości (Księga Joela 2:14).

Przepisy dotyczące ofiar z pokarmów były następujące. Po pierwsze, miały się składać z przedniej mąki i oliwy, dwóch głównych produktów ziemi Kanaan (Księga Powtórzonego Prawa 8:8). Oliwa była wówczas w ich pożywieniu tym, czym dla nas jest dziś masło. Jeśli mąka była nieprzyrządzona, należało polać ją oliwą (Księga Kapłańska 2:1). Jeśli była przyrządzona, oliwę należało wymieszać z mąką (Księga Kapłańska 2:4 i następne). Po drugie, do samej mąki należało dodać kadzidło razem z oliwą, a kadzidło miało być spalone wraz z ofiarą (Księga Kapłańska 2:1–2). Nadawało ono ołtarzowi przyjemną woń, a zarazem zapowiadało, że głosiciele Ewangelii będą dla Boga miłą wonią (Drugi List do Koryntian 2:15).

Po trzecie, przygotowaną ofiarę można było przyrządzić na kilka sposobów: upiec, usmażyć albo wymieszać mąkę z oliwą na patelni. W przybytku znajdowały się potrzebne do tego naczynia. Prawo precyzyjnie określało nawet sposób składania ofiar, które kosztowały najmniej. Pokazuje to, że Bóg zwraca uwagę na szczery kult, także wtedy, gdy składają go ubodzy. Po czwarte, składający miał przynieść ofiarę kapłanowi. Nazywano to przyniesieniem jej Panu (Księga Kapłańska 2:8), ponieważ kapłani przyjmowali dary w imieniu Boga i zostali ustanowieni, by Mu je przedstawiać.

Po piąte, część ofiary należało spalić na ołtarzu jako pamiątkę, znak, że ludzie pamiętają o dobroci Boga, który obficie daje im wszystko, by mogli się tym cieszyć. Była to ofiara spalana w ogniu (Księga Kapłańska 2:2, 2:9). Ogień, który ją pochłaniał, mógł przypominać, że zasługiwali na to, by wszystkie plony ziemi spłonęły, a ocaliło je jedynie miłosierdzie Pana. Mógł też uczyć, że pokarm jest przeznaczony dla ciała, a ciało dla pokarmu, lecz Bóg zniszczy jedno i drugie (Pierwszy List do Koryntian 6:13), i że człowiek nie żyje samym chlebem.

Ofiarę spalaną w ogniu nazywano również miłą wonią dla Pana. Także nasze duchowe ofiary są miłe Bogu, gdy składamy je z żarliwą miłością. Dotyczy to szczególnie pomocy potrzebującym, którą opisano jako woń przyjemną, ofiarę przyjętą i miłą Bogu (List do Filipian 4:18). Takie ofiary podobają się Bogu (List do Hebrajczyków 13:16).

Po szóste, pozostałą część ofiary z pokarmów należało oddać kapłanom (Księga Kapłańska 2:3, 2:10). Była ona najświętsza, dlatego składający nie mógł jej jeść. Inaczej było z ofiarami wspólnotowymi: były święte, ale nie najświętsze. Ofiarę z pokarmów mogli spożywać tylko kapłani i ich rodziny. W ten sposób Bóg zadbał, by ci, którzy służyli przy ołtarzu, utrzymywali się z ołtarza i mieli zapewnione godne warunki życia.