Księga Kapłańska 11:20 – znaczenie i zastosowanie

Oto przepisy dotyczące zwierząt nieczystych. Nie wolno było jeść owadów latających, takich jak muchy, osy i pszczoły (Księga Kapłańska 11:20). Nie nadawały się one na pokarm. Było jednak kilka rodzajów szarańczy, które w tamtych krajach stanowiły pożywienie i były powszechnie jadane. Żywił się nimi Jan Chrzciciel na pustyni, a tutaj zezwolono na ich spożywanie (Księga Kapłańska 11:21–22).

Prawo mówiło również o stworzeniach pełzających po ziemi. Wszystkie były zakazane (Księga Kapłańska 11:29–30; Księga Kapłańska 11:41–42). Wiązało się to z przekleństwem rzuconym na węża: miał czołgać się na brzuchu, a między nim a człowiekiem miała panować nieprzyjaźń (Księga Rodzaju 3:15). Prawo podtrzymywało ten podział. Ponieważ stworzenia pełzające żywią się prochem, nie nadawały się na pokarm dla ludzi.

Prawo obejmowało także martwe ciała tych nieczystych zwierząt. Każdy, kto ich dotknął, pozostawał nieczysty do wieczora (Księga Kapłańska 11:24–28). Ten nakaz często się powtarzał, by głęboko wpoić ludziom lęk przed tym, czego Bóg zabronił, nawet gdy jedynym podanym powodem była wola Prawodawcy. Nie znaczyło to, że sam dotyk czynił człowieka winnym moralnie, chyba że traktował on prawo z pogardą. W wielu sytuacjach trzeba było dotknąć tych zwierząt, by je usunąć. Mimo to nieczystość rytualna na pewien czas wykluczała człowieka z przybytku, pozbawiała go dostępu do poświęconego pokarmu, a nawet ograniczała jego bliskie kontakty z sąsiadami.

Nieczystość trwała tylko do wieczora. Zapowiadało to kres wszelkiej nieczystości rytualnej dzięki śmierci Chrystusa u schyłku świata. Uczy nas to również, by każdego wieczoru odnawiać skruchę za grzechy popełnione w ciągu dnia, aby nie kłaść się spać w stanie nieczystości. Można było dotykać tych zwierząt za życia, nie stając się nieczystym rytualnie, tak jak koni i psów, ponieważ wolno było korzystać z nich w pracy. Nie wolno było jednak dotykać ich po śmierci, gdyż nie wolno było jeść ich mięsa. Tego, czego nie wolno jeść, nie wolno też dotykać (Księga Rodzaju 3:3).

Nieczyste stawały się do wieczora także naczynia i inne przedmioty, na które spadły te zwierzęta (Księga Kapłańska 11:32). Naczynia gliniane należało rozbić (Księga Kapłańska 11:33). Miało to uczyć ludzi unikania wszystkiego, co zanieczyszcza, również w zwyczajnym życiu. Nie tylko naczynia świątynne, lecz każdy garnek w Jerozolimie i Judzie miał być poświęcony Panu (Księga Zachariasza 14:20–21). Przepisy te były bardzo szczegółowe, a ich skrupulatne przestrzeganie mogło wydawać się trudne, zwłaszcza gdy nawet tak małe zwierzę jak martwa mysz lub szczur czyniło coś nieczystym. Jeśli chodziło o piec lub palenisko, należało je rozebrać (Księga Kapłańska 11:35). Nawet wyjątki określono z wielką precyzją (Księga Kapłańska 11:36 i następne). Wszystko to uczyło ludzi nieustannej czujności i starannego posłuszeństwa. Teraz, gdy Chrystus uwolnił nas od tych ciężkich przepisów, powinniśmy jednak równie pilnie przestrzegać ważniejszych wymagań Bożego prawa. Powinniśmy równie starannie strzec duszy przed skażeniem grzechem i równie szybko ją oczyszczać, gdy w niego popadniemy, jak oni mieli strzec i oczyszczać ciała oraz przedmioty domowe z nieczystości rytualnej.