Księga Kapłańska 10:12 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz poleca Aaronowi, by po tym, co przerwało jego służbę, wrócił do swoich obowiązków. Trudności powinny pobudzać nas do wypełniania powinności, a nie odciągać od nich. Zwróćmy uwagę, że Pan przemówił do Aarona i do jego synów, którzy pozostali przy życiu. To, że ocaleli, miało znaczenie. Przypominało Aaronowi, że Bóg oszczędził dwóch jego synów, miał więc powód, by być wdzięcznym za to, co mu pozostało, i nadal służyć z ochoczym sercem.

To, że Bóg ich oszczędził, nakładało na nich również obowiązek dalszej służby. Razem wyznaczono czterech kapłanów, lecz dwóch z nich już nie było. Ci, którzy pozostali, powinni starać się wynagrodzić tę stratę, wykonując kapłańskie obowiązki z jeszcze większą starannością i gorliwością. Mojżesz ponownie przekazuje im wcześniejsze wskazówki dotyczące spożywania ich części z ofiar.

Kapłani musieli nauczyć się nie tylko odróżniać to, co święte, od tego, co zwykłe, jak już im wcześniej nakazano, lecz także rozpoznawać różnicę między tym, co najświętsze, a tym, co po prostu święte. Pozostała kapłanowi część ofiary z pokarmów była najświętsza, dlatego Aaron i jego synowie mieli ją spożywać na dziedzińcu Przybytku. Natomiast pierś i prawe udo z ofiar biesiadnych można było spożywać w każdym odpowiednim miejscu poza dziedzińcem Przybytku, a także dzielić się nimi z kobietami z rodziny. Ofiary z pokarmów składano wraz z ofiarami całopalnymi i były w całości przeznaczone na chwałę Boga. Ofiary biesiadne miały służyć radości i pokrzepieniu ludu, dlatego nie obowiązywały przy nich te same zasady.

Mojżesz nie wyjaśnia, skąd wynikała ta różnica. Mówi tylko, że takie otrzymał polecenie. To wystarczało. Przekazał to, co sam otrzymał od Pana (Pierwszy List do Koryntian 11:23).

Następnie Mojżesz pyta o odstępstwo od przepisu, do którego, jak się wydaje, doszło tego dnia. Złożono kozła w ofierze za grzech ludu. Prawo nakazywało, by mięso z ofiary za grzech spalono poza obozem, jeśli jej krew wniesiono do miejsca świętego, tak jak w przypadku ofiary za grzech kapłana. Jeśli krwi tam nie wnoszono, kapłani mieli spożyć mięso w miejscu świętym (Księga Kapłańska 6:30). Znaczenie tego obrzędu zostaje tu wyjaśnione: kapłani dźwigali winę zgromadzenia i zapowiadali Tego, który miał stać się za nas grzechem, na którego Pan złoży winę nas wszystkich.

W tym przypadku krwi kozła nie wniesiono do miejsca świętego, a mimo to mięso spalono poza obozem. Mojżesz łagodnie upomina Aarona i jego synów za ten błąd. Ponownie nazywa ich synami, którzy pozostali przy życiu, co powinno było skłonić ich do jeszcze większej staranności. Mojżesz rozgniewał się, choć był najpokorniejszym człowiekiem na ziemi. Mógł się gniewać, gdy nie słuchano Boga, znieważano Go albo narażano na niebezpieczeństwo kapłaństwo. Mimo to ze względu na żałobę Aarona i jego synów odnosił się do nich łagodnie. Powiedział jedynie, że powinni byli spożyć ofiarę w miejscu świętym, i był gotów wysłuchać ich wyjaśnienia. Nie chciał pogłębiać cierpienia ludzi, których Bóg już dotknął.

Aaron starannie wyjaśnia, dlaczego popełnili ten błąd. Mojżesz powierzył polecenie Eleazarowi i Itamarowi, ale prawdopodobnie to Aaron kierował ich działaniami, dlatego wziął odpowiedzialność na siebie. Mógłby argumentować, że była to ofiara za grzech zgromadzenia i że gdyby złożono w ofierze byka, spalono by go w całości (Księga Kapłańska 4:21). Tym razem jednak przepisy określały inną procedurę, więc Aaron tłumaczy swoje postępowanie bólem, którego doświadczał. Mówiąc w istocie: „Takie rzeczy mnie spotkały”, ma na myśli straszne wydarzenia, które głęboko zraniły jego serce i przytłoczyły go. Był arcykapłanem, ale nadal pozostawał człowiekiem; święte szaty nie mogły odebrać mu naturalnej miłości do synów. Milczał przed Bogiem, lecz jego żal był prawdziwy, tak jak żal Dawida (Księga Psalmów 39:2).

Szczere serce może być naprawdę poddane Bogu, a zarazem głęboko przeżywać żałobę. Łatwo wiele mówić o tym, jak trudne jest nieszczęście, lepiej jednak mówić niewiele. Aaron powołuje się na swój żal również po to, by wyjaśnić, dlaczego nie zastosował się do przepisu dotyczącego ofiary za grzech. Mógłby ją spożyć jedynie w żałobie, ze smutnym sercem, a obawiał się, że nie zostałoby to przyjęte. W każdej formie oddawania czci Bogu powinniśmy przede wszystkim zabiegać o Jego przychylność, zwłaszcza podczas Wieczerzy Pańskiej, która jest naszym udziałem w ofierze za grzech. Głęboki smutek może poważnie utrudniać wypełnianie świętych obowiązków. Wybija nas z rytmu i sprawia, że stajemy się ospali i ociężali, jak wóz, którego koła ugrzęzły w błocie (Pierwsza Księga Samuela 1:7–8). Smutek nie podoba się Bogu, który chce, byśmy służyli Mu z radością (Księga Powtórzonego Prawa 12:7). Chleb spożywany przez pogrążonych w żałobie uważano za nieczysty (Księga Ozeasza 9:4). Zobacz także Księgę Malachiasza 3:14.

Mojżesz przyjmuje wyjaśnienie Aarona i uznaje je za wystarczające. Być może dostrzegł, że w tych okolicznościach zrobili, co mogli, a Bóg już uwzględnił to, czego nie dało się spożyć, pozwalając, by zostało spalone. Gdy niezdolność do wypełnienia obowiązku wynika z ludzkiej słabości, a nie z grzechu, Bóg robi na nią miejsce. Pragnie miłosierdzia, a nie ofiary. Mojżesz dostrzegł przynajmniej, że przewinienie było mniej poważne, ponieważ Aaronowi naprawdę zależało na Bożej przychylności. Ci, którzy szczerze i z prawym sercem zabiegają o Bożą przychylność, przekonają się, że Bóg nie rozlicza surowo każdego błędu. Powinniśmy uważać, by nie osądzać pochopnie każdego drobnego potknięcia, bo i my możemy ulec pokusie.