Księga Kapłańska 1:3 – znaczenie i zastosowanie

Jeśli ktoś był na tyle zamożny, by móc sobie na to pozwolić, składał ofiarę całopalną z własnego stada, spośród większego bydła. Kto uznaje, że Bóg jest ze wszystkich istot najdoskonalszy, pragnie ofiarować Mu to, co ma najlepszego. Jeśli daje Bogu coś gorszego, nie oddaje czci należnej Jego imieniu.

Jeśli więc ktoś postanawiał zabić byka nie na posiłek z rodziną i przyjaciółmi, lecz jako ofiarę dla Boga, musiał starannie przestrzegać tych zasad. Po pierwsze, zwierzę miało być samcem bez skazy, najlepszym w całym stadzie. Skoro składano je na cześć Boga, który jest doskonale dobry, miało być najlepsze w swoim rodzaju. Wskazywało to na pełnię siły i czystość Chrystusa, który miał umrzeć jako ofiara, a także na szczerość i nienaganne życie, jakie powinny cechować chrześcijan składanych Bogu w ofierze jako żywe ofiary. W Chrystusie Jezusie nie ma różnicy między mężczyzną a kobietą, a żadna naturalna ułomność ciała nie pozbawia człowieka przyjęcia przez Boga. Przeszkodą są jedynie moralne skazy i wady, które grzech wprowadził do duszy.

Po drugie, właściciel miał złożyć zwierzę dobrowolnie. Wszystko, co podejmuje się w ramach religijnego oddawania czci Bogu, powinno wypływać z miłości, a nie z zewnętrznego przymusu. Bóg przyjmuje tych, którzy dają z własnej woli i z radością. Ainsworth i inni odczytują ten zwrot inaczej, jako określenie celu ofiary: „Niech złoży ją, aby znaleźć łaskę u Pana”. Innymi słowy, składający ofiarę powinien przynieść ją z jednym pragnieniem: aby Bóg go przyjął. Akceptację znajdą tylko ci, którzy w całej swojej służbie Bogu szczerze pragną i zamierzają osiągnąć ten cel (Drugi List do Koryntian 5:9).

Po trzecie, ofiarę należało przyprowadzić do wejścia do Namiotu Zgromadzenia, gdzie stał ołtarz z brązu przeznaczony do ofiar całopalnych, i nigdzie indziej. Składający ofiarę miał przyprowadzić zwierzę do wejścia jako ktoś, kto wie, że nie jest godny wejść, i uznaje, że żaden grzesznik nie może wejść w przymierze i wspólnotę z Bogiem inaczej niż przez ofiarę. Przyprowadzał je jednak do Namiotu Zgromadzenia, co wskazywało, że nawet ten osobisty akt łączył go z całym zgromadzeniem Izraela.

Po czwarte, składający ofiarę miał położyć rękę na głowie zwierzęcia (Księga Kapłańska 1:4). Żydowscy nauczyciele twierdzili, że należało położyć tam obie ręce z całej siły, między rogami zwierzęcia. Oznaczało to, po pierwsze, oddanie zwierzęcia Bogu i rezygnację z własnego prawa do niego. Po drugie, wyrażało uznanie, że składający ofiarę sam zasługiwał na śmierć i byłby gotów umrzeć, gdyby Bóg tego wymagał dla swojej czci i przychylności. Po trzecie, oznaczało zaufanie do ofiary jako ustanowionego znaku wielkiej ofiary Tego, na którego miała spaść wina nas wszystkich. Niektórzy uważają, że apostoł nawiązuje do tego znaczenia, mówiąc o nauce nakładania rąk (List do Hebrajczyków 6:2), która wskazywała na wiarę ewangeliczną. Kładąc rękę na ofierze, składający wyrażał nadzieję, że zostanie ona przyjęta zamiast niego i dokona za niego przebłagania. Ofiary całopalne nie były związane z jednym konkretnym grzechem, tak jak ofiary za grzech, a jednak dokonywały przebłagania za grzech w ogólności. Składający miał wyznać, że zaniedbał to, co powinien był zrobić, i uczynił to, czego nie powinien był czynić. Następnie miał prosić, aby choć zasługiwał na śmierć, śmierć jego ofiary została przyjęta jako zakrycie jego winy.

Po piąte, zwierzę mieli zabić kapłani z pokolenia Lewiego, czyli pokolenia kapłańskiego, przed obliczem Pana, z powagą i czcią, mając na względzie chwałę Boga. Wskazywało to, że nasz Pan Jezus odda swoje życie jako ofiarę za grzech. Mesjasz, władca, miał zostać zgładzony jako ofiara, ale nie za siebie (Księga Daniela 9:26). Wskazywało to również, że chrześcijanie, którzy są żywymi ofiarami, powinni uśmiercać niższą, grzeszną część swojej natury. Ciało wraz z jego grzesznymi pragnieniami i namiętnościami ma zostać ukrzyżowane, podobnie jak żądze związane wyłącznie z życiem cielesnym.

Po szóste, kapłani mieli pokropić ołtarz krwią zwierzęcia (Księga Kapłańska 1:5). Ponieważ krew jest życiem, to ona dokonywała przebłagania za duszę. Wskazywało to na to, jak nasz Pan Jezus bezpośrednio zadośćuczynił sprawiedliwości swojego Ojca i przywrócił Mu należną cześć, oddając swoją krew. Złożył siebie Bogu jako ofiarę bez skazy. Wskazywało to także na uspokojenie i oczyszczenie sumień dzięki wierze w pokropienie krwią Jezusa Chrystusa (Pierwszy List Piotra 1:2; List do Hebrajczyków 10:22).

Po siódme, należało zdjąć skórę ze zwierzęcia, podzielić je na części w uporządkowany sposób, tak jak robi to rzeźnik, a następnie spalić razem na ołtarzu wszystkie kawałki wraz z głową i tłuszczem. Wcześniej należało umyć nogi i wnętrzności (Księga Kapłańska 1:6–9). Niektórzy mogą zapytać, dlaczego dopuszczono takie marnotrawstwo. Dlaczego całe to dobre mięso, którym można by przez długi czas karmić ubogie rodziny, miało spłonąć na popiół? Taka była jednak wola Boga i nie mamy prawa się z nią spierać. Gdy mięso spalano na cześć Boga, w posłuszeństwie Jego przykazaniu i jako obraz prawd duchowych, służyło lepiej, niż gdyby stało się pokarmem dla ludzi. Niczego, co zostaje oddane Bogu, nie marnuje się naprawdę. Spalenie ofiary wskazywało na dotkliwe cierpienia Chrystusa, a także na żarliwą miłość, z jaką chrześcijanie mają ofiarować siebie Bogu, całym ciałem, duszą i duchem, jakby byli świętym ogniem.

Po ósme, tę ofiarę nazywa się miłą wonią dla Pana. Woń spalanego mięsa sama w sobie nie jest przyjemna, ale ofiara podobała się Bogu, ponieważ była aktem posłuszeństwa Jego przykazaniu i obrazem Chrystusa. Bóg przyjmował z upodobaniem składającego ofiarę i sam znajdował upodobanie w tym pokoju. Spoczywał i doznawał pokrzepienia dzięki tym ustanowieniom swojej łaski, tak jak przy stworzeniu, gdy ukończył swoje dzieło (Księga Wyjścia 31:17), i radował się nim (Księga Psalmów 104:31). Ofiarę, którą Chrystus złożył z samego siebie Bogu, również nazwano miłą wonią (List do Efezjan 5:2), a duchowe ofiary chrześcijan są przyjmowane przez Boga za pośrednictwem Chrystusa (Pierwszy List Piotra 2:5).