Księga Sędziów 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Samson, kierując się szczególnym prowadzeniem Boga, szuka tu powodu do starcia z Filistynami: chce związać się z nimi przez małżeństwo. To dziwny sposób działania, ale sam Samson przypomina zagadkę — jego życie pełne było pozornych sprzeczności. Dokonywał rzeczy naprawdę wielkich i dobrych za pomocą tego, co wyglądało na słabe i niewłaściwe, ponieważ miał być zapowiedzią i obrazem Chrystusa. Chrystus nie popełnił grzechu, a jednak został uczyniony grzechem za nas i przyszedł w podobieństwie grzesznego ciała, aby potępić grzech w ciele (List do Rzymian 8:3).

W sprawie jego małżeństwa można zauważyć kilka rzeczy. Po pierwsze, Samson postąpił nierozsądnie, gdy zwrócił serce ku Filistynce. To był zły wybór dla kogoś, kto był nie tylko Izraelitą, lecz także nazyrejczykiem, człowiekiem poświęconym Panu, a zapragnął związać się z czcicielką Dagona, filistyńskiego bożka. Miał reprezentować swój naród, a wybrał kobietę spośród jego zaprzysięgłych wrogów. Zobaczył tę kobietę (Księga Sędziów 14:1), a ona bardzo mu się spodobała (Księga Sędziów 14:3). Nic nie wskazuje na to, by miał powody sądzić, że była mądra, bogobojna lub odpowiednia, by być jego pomocą. Kierował się tym, co zobaczył, i to mu wystarczyło. Kto wybiera żonę wyłącznie ze względu na wygląd i zauroczenie, niech później nie obwinia nikogo poza sobą, jeśli w małżeństwie napotka trudności.

W jednej sprawie postąpił jednak dobrze: nie działał pochopnie, lecz najpierw powiedział o wszystkim rodzicom. Przedstawił im swój zamiar i poprosił, żeby starali się o tę kobietę dla niego jako żonę (Księga Sędziów 14:2). Pod tym względem jest dobrym przykładem dla wszystkich dzieci. Zgodnie z piątym przykazaniem dzieci nie powinny zawierać małżeństwa ani nawet rozpoczynać starań o nie bez rady i zgody rodziców. Jak zauważa biskup Hall, ci, którzy tak postępują, świadomie przestają zachowywać się jak dzieci i zastępują naturalną więź z rodzicami twardą niezależnością. Rodzice mają słuszne prawo do dzieci, które są częścią ich samych, a małżeństwo zmienia tę relację. Mężczyzna opuszcza ojca i matkę, a łączy się z żoną, dlatego podjęcie takiego kroku bez ich zgody jest nieżyczliwe i niesprawiedliwe. Potajemnie odsunąć się od rodziców, udając, że nie ma w tym nic złego, to postępować jak niszczyciel (Księga Przysłów 28:24).

Rodzice Samsona dobrze zrobili także, przestrzegając go przed nierównym związkiem z niewierzącymi. Kto deklaruje przywiązanie do religii, a zarazem zabiega o bliskie więzi rodzinne z ludźmi, którzy nie boją się Boga ani Go nie czczą, powinien usłyszeć ich słowa i poważnie je rozważyć: czy wśród twojego ludu albo w całym Izraelu nie ma żadnej kobiety, która ci się podoba, że musisz poślubić Filistynkę? W dawnych czasach synowie Boży zgubili siebie, swoje rodziny i pierwotną wspólnotę wierzących, gdy brali sobie za żony córki ludzkie (Księga Rodzaju 6:2). Bóg zabronił Izraelitom zawierać małżeństwa z narodami przeznaczonymi na zagładę, a Filistyni należeli do tych narodów (Księga Powtórzonego Prawa 7:3).

Gdyby jednak nie było w tym szczególnego powodu, Samson postąpiłby źle, nalegając na swój wybór, a jego rodzice — zgadzając się na niego. Ich łagodna gotowość, by ustąpić jego pragnieniu, może też uczyć rodziców, by nie byli surowi, gdy nie zgadzają się z wyborami dzieci, zwłaszcza gdy dzieci z szacunkiem i odpowiednio wcześnie proszą o zgodę. Dzieci mają być posłuszne rodzicom w Panu, a rodzice nie powinni pobudzać dzieci do gniewu, bo mogą je zniechęcić. Samson, podporządkowując się rodzicom i czekając na ich zgodę, był nie tylko przykładem dla wszystkich dzieci, lecz także zapowiedzią świętego Dziecięcia, Jezusa, który udał się z rodzicami do Nazaretu i był im posłuszny (Ewangelia Łukasza 2:51).

O tym zamyśle małżeńskim powiedziano, że pochodził od Pana (Księga Sędziów 14:4). Oznacza to nie tylko, że Bóg później posłużył się nim, by wystąpić przeciwko Filistynom, lecz także, że wzbudził w Samsonie to pragnienie, aby dać mu powód do konfrontacji z nimi. Samo małżeństwo nie było złe. Zakaz wynikał z niebezpieczeństwa, jakie niosło ze sobą związanie się z czcicielami bożków. Skoro jednak to niebezpieczeństwo stało się sposobnością, by uderzyć w nich dla dobra Izraela, nakaz mógł ustąpić przed szczególnym zamiarem Boga. Wcześniej czytamy, że Duch Pana od czasu do czasu pobudzał Samsona do działania (Księga Sędziów 13:25), i wydaje się prawdopodobne, że także teraz odczuwał Jego prowadzenie. W przeciwnym razie uległby sprzeciwowi rodziców, a oni sami nie zgodziliby się na ten związek, gdyby nie byli przekonani, że taka jest wola Pana.

Ten wybór miał też doprowadzić Samsona do bliskiego kontaktu z Filistynami i dać mu sposobność do nękania ich, której inaczej by nie miał. Wydaje się, że Filistyni uciskali Izraela nie tyle wielkimi armiami, ile skrytymi najazdami dokonywanymi przez silnych wojowników i małe bandy rabusiów. Samson miał spotykać się z nimi w podobny sposób. Jeśli tylko dzięki temu małżeństwu mógł dostać się między nich, miał stać się dla nich cierniem. W sposób wyższy i doskonalszy Jezus Chrystus przyszedł na ten skażony i wrogi świat, aby nas z niego zbawić i strącić jego władcę. Przyjął ludzkie ciało i w pewnym sensie związał się z naszym rodzajem, aby zniszczyć naszych duchowych wrogów i własną mocą przynieść zbawienie.

Po drugie, dzięki szczególnej opatrzności Bóg umacniał Samsona i dodawał mu odwagi do walki z Filistynami. Ponieważ właśnie do tego zadania został przeznaczony, Bóg przygotował go do niego przez dwa wydarzenia. Najpierw podczas drogi do Timny Samson zabił lwa (Księga Sędziów 14:5–6). Wielu ludzi rezygnuje z pracy, którą mogliby wykonać, bo nie zna własnych możliwości. Bóg pozwolił Samsonowi przekonać się, czego może dokonać mocą Ducha Pana, aby nie bał się później stawić czoła wielkim niebezpieczeństwom. Dawid, który później ostatecznie złamał potęgę Filistynów, wcześniej sprawdził się w walce z lwem i niedźwiedziem. Mógł więc wywnioskować — podobnie jak zapewne Samson — że nieobrzezany Filistyn będzie jak jeden z nich (Pierwsza Księga Samuela 17:36).

Spotkanie Samsona z lwem było niebezpieczne. Był to młody lew, jeden z najgroźniejszych drapieżników. Rzucił się na Samsona, rycząc i kierując wzrok na swoją zdobycz.

Samson był sam w winnicach, bo oddalił się od rodziców, którzy pozostali na głównej drodze. Prawdopodobnie poszedł tam, żeby jeść winogrona. Dzieci nie myślą o tym, na jakie niebezpieczeństwo się narażają, gdy z nierozsądnej miłości do swobody oddalają się spod opieki mądrych i bogobojnych rodziców. Młodzi ludzie nie dostrzegają też zagrożeń ukrytych w winnicach — miejscach, które mogą być równie niebezpieczne jak węże kryjące się w zielonej trawie.

Gdyby Samson spotkał lwa na drodze, mógłby łatwiej oczekiwać pomocy zarówno od Boga, jak i od ludzi niż tam, sam, w winnicach, z dala od swojej drogi. Bóg miał jednak szczególny zamysł, a im trudniejsze niebezpieczeństwo, tym chwalebniejsze zwycięstwo. Samson pokonał lwa bez trudu. Udusił go i rozdarł mu gardło równie łatwo, jak udusiłby młode koźlę, choć nie miał przy sobie żadnej broni. Nie miał miecza, łuku, laski ani noża.

Chrystus zmierzył się z ryczącym lwem, szatanem, i pokonał go na początku swojej publicznej działalności (Ewangelia Mateusza 4:1 i następne). Później rozbroił władców i zwierzchności oraz odniósł nad nimi triumf w sobie samym, a dokonał tego bez ludzkiej broni. Został wzbudzony własną mocą. Chwałę Samsona pomnażało również to, że po tym wielkim czynie nie chełpił się nim. Nie powiedział o nim nawet ojcu ani matce, choć wielu ludzi od razu rozgłosiłoby go wszędzie. Skromność i pokora są najświetniejszą koroną wielkich osiągnięć.

Podczas następnej podróży Bóg zatroszczył się o Samsona, dając mu miód z ciała tego lwa (Księga Sędziów 14:8–9). Gdy później schodził na uroczystość weselną w towarzystwie rodziców, zboczył z drogi do winnicy, gdzie zabił lwa. Być może chciał przypomnieć sobie to wielkie ocalenie i podziękować za nie Bogu. Dobrze jest pamiętać o wcześniejszych przejawach Bożej dobroci.

Znalazł tam szczątki lwa. Mięso prawdopodobnie zjadły ptaki albo dzikie zwierzęta, a rój pszczół założył gniazdo w jego szkielecie. Pszczoły nie próżnowały — zgromadziły tam spory zapas miodu. Miód był jednym z głównych produktów Kanaanu, a o tej ziemi mówiono, że opływa mlekiem i miodem, bo było go tak dużo. Samson, mając większe prawo do tej barci niż ktokolwiek inny, zabrał miód rękami.

Musiał więc zmierzyć się z pszczołami, ale człowiek, który nie bał się lwich pazurów, nie miał powodu obawiać się ich żądeł. Zwycięstwo nad lwem przygotowało go też do stawienia czoła filistyńskim olbrzymom, gdyby zaszła taka potrzeba, mimo ich siły i zaciekłości. Podobnie, odpędzając pszczoły, nauczył się nie lękać Filistynów, nawet jeśli otoczą go jak pszczoły. W imię Pana miał ich zniszczyć (Księga Psalmów 118:12).

Kiedy znalazł miód, zrobił dwie rzeczy. Najpierw sam go skosztował, nie mając wyrzutów sumienia, ponieważ martwe kości nieczystego zwierzęcia nie powodowały rytualnej nieczystości takiej jak zwłoki człowieka. Jan Chrzciciel, nazirejczyk z Nowego Testamentu, żywił się dzikim miodem. Następnie dał trochę miodu rodzicom, którzy również go zjedli. Nie zachował wszystkiego dla siebie. „Czy znalazłeś miód? Jedz tylko tyle, ile potrzebujesz” (Księga Przysłów 25:16). Samson podzielił się nim z rodzicami.

Dzieci powinny odpłacać rodzicom owocami własnej pracy i okazywać pobożność w domu (Pierwszy List do Tymoteusza 5:4). Podobnie ci, którzy dzięki łasce Boga odkryli słodycz wiary, powinni dzielić się tym doświadczeniem z przyjaciółmi i rodziną, zapraszając ich, by także jej zakosztowali. Samson nie powiedział rodzicom, skąd pochodził miód, bo nie chciał niepokoić ich sumień. Biskup Hall trafnie zauważa, że ludzie okazują się mniej mądrzy i bardziej wybredni niż Samson, gdy odrzucają Boże dary tylko dlatego, że pochodzą z nieprzyjemnego źródła. Miód pozostaje miodem, nawet jeśli znaleziono go w martwym lwie.

Podobnie jest z naszym Panem Jezusem. Gdy pokonał szatana, ryczącego lwa, wierzący znajdują w padlinie miód: obfitą siłę i głębokie zaspokojenie, płynące z tego zwycięstwa i wystarczające dla nich samych oraz wszystkich ich przyjaciół.