Księga Jozuego 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu spór między Bogiem a mieszkańcami Jerycha, a także ich zupełnie odmienne zamiary. Łatwo się domyślić, czyje słowo okaże się rozstrzygające.

Jerycho postanowiło, że Izrael nie stanie się jego panem (Księga Jozuego 6:1). Miasto było szczelnie zamknięte z powodu Izraelitów. Zamknęło się samo, a może raczej zostało zamknięte. Jego umocnienia były potężne dzięki ludzkiej pomysłowości i naturalnemu położeniu, a mieszkańcy byli uparci i zdeterminowani. Postanowili, że nigdy się nie poddadzą, a nawet nie rozpoczną rozmów. Nikt nie wyszedł, by przejść na drugą stronę ani prosić o pokój, a nikomu nie pozwolono wejść, by go zaproponować. W ten sposób zaślepili się i zatwardzili serca, ściągając na siebie zgubę. Taki jest smutny los wszystkich, którzy występują przeciw Wszechmocnemu (Księga Hioba 15:25).

Bóg natomiast postanowił, że Izrael stanie się panem Jerycha, i miało się to stać wkrótce. Wódz zastępów Pana, nazwany tu Jahwe, zauważył, jak silnie umocniono i strzeżono miasto. Znał też obawy Jozuego związane ze zdobyciem Jerycha, a być może również jego lęk przed porażką już na samym początku. Dlatego dał Jozuemu najpełniejsze zapewnienie zwycięstwa: „Oto daję Jerycho w twoje ręce” (Księga Jozuego 6:2). Nie powiedział: „Zrobię to”, lecz: „Już to zrobiłem”. Miasto było już jakby ich.

Jerycho miało być pierwszą częścią Kanaanu, Ziemi Obiecanej, i miało zostać w całości oddane Bogu. Jozue i Izraelici nie mieli się na nim wzbogacić. Mimo to powiedziano, że miasto zostanie oddane w ich ręce, bo naprawdę należy do nas to, czym możemy oddawać cześć Bogu i służyć Mu. Wódz zastępów Pana wydał następnie polecenia dotyczące oblężenia. Izraelici nie mieli kopać rowów, budować podestów ani ustawiać taranów. Zamiast tego kapłani mieli przez sześć dni raz dziennie obchodzić miasto, niosąc Arkę Bożą, a siódmego dnia okrążyć je siedem razy. Wojownicy mieli zachować milczenie, a kapłani dmuchać w trąby z baranich rogów (Księga Jozuego 6:3–4). Tylko tyle mieli zrobić.

Bóg obiecał też, że najpóźniej siódmego dnia, jeszcze przed zapadnięciem nocy, miasto na pewno zostanie zdobyte. Na dany znak cały lud miał wznieść okrzyk, a mur natychmiast miał runąć (Księga Jozuego 6:5). W ten sposób mieszkańcy zostaliby odsłonięci, a ich odwaga tak bardzo by osłabła, że nie byliby w stanie stawić oporu.

Bóg wybrał ten sposób z kilku powodów. Po pierwsze, miało to uwydatnić Jego moc, aby chwałę oddawano Mu za Jego potęgę, a nie za siłę narzędzi czy broni (Księga Psalmów 21:13). Jego wszechmocne ramię miało stać się wyraźnie widoczne: ku pokrzepieniu Izraela, a ku przerażeniu i zawstydzeniu Kananejczyków. Po drugie, miało to oddać cześć Arce, ustanowionemu znakowi Bożej obecności, i wyjaśnić, dlaczego lud miał odnosić się do niej z tak wielkim szacunkiem. Znacznie później, gdy Arkę sprowadzono do obozu bez Bożego nakazu, uznano to za nadużycie i lud drogo zapłacił za swoją zuchwałość (Pierwsza Księga Samuela 4:3). Tym razem jednak działano na Boży rozkaz, więc oddawano cześć Arce i umacniano wiarę Izraela.

Po trzecie, sposób ten oddawał cześć kapłanom, wybranym do niesienia Arki i dęcia w trąby. Kapłani zwykle nie pełnili służby wojskowej, ale tutaj powierzono im ważną rolę, aby lud zobaczył, jak bardzo są przydatni dla narodu i jak godni zaszczytów przyznanych im przez Prawo. Po czwarte, próbie poddane zostały wiara, posłuszeństwo i cierpliwość ludu. Izraelici mieli wykonać polecenie, które według ludzkiego osądu wydawało się nierozsądne, i zaufać obietnicy, która według ludzkiego rozumowania wydawała się niemożliwa do spełnienia. Musieli też znosić szyderstwa wrogów i cierpliwie czekać na wybawienie od Pana. W ten sposób Jerycho upadło dzięki wierze, a nie sile.

Po piąte, miało to umocnić nadzieję Izraela przed trudniejszymi bitwami, które jeszcze go czekały. Relacja złych zwiadowców, którzy twierdzili, że Kanaanu nie da się zdobyć, bo jego miasta są ufortyfikowane aż do nieba (Księga Powtórzonego Prawa 1:28), miała zostać raz na zawsze podważona. Żaden mur, choćby nie wiadomo jak mocny i wysoki, nie ostoi się wobec Boga Wszechmocnego. Izraelici nie musieli walczyć o własnych siłach ani się bać, bo Bóg walczył za nich.