Księga Jozuego 22 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Jozue wezwał wtedy Rubenitów, Gadytów i połowę pokolenia Manassesa

i powiedział do nich: Spełniliście wszystko, co wam polecił Mojżesz, sługa Pana, i słuchaliście też mojego głosu zawsze, gdy wam rozkazywałem.

Nie opuściliście swoich braci mimo długiego czasu wojny, aż do dnia dzisiejszego, i wiernie strzegliście przykazania Pana, waszego Boga.

Teraz Pan, wasz Bóg, udzielił pokoju waszym braciom, jak im obiecał. Wróćcie więc spokojnie do swoich namiotów, do ziemi, którą Mojżesz, sługa Pana, wyznaczył wam jako dziedzictwo za Jordanem.

Troszczcie się tylko pilnie o to, żebyście spełniali przykazanie i prawo, które nakazał wam Mojżesz, sługa Pana: miłować Pana, waszego Boga, postępować zawsze Jego drogami, zachowywać Jego przykazania, przylgnąć do Niego i służyć Mu całym waszym sercem i całą duszą.

Jozue pobłogosławił ich i zwolnił ich: wyruszyli więc do swoich namiotów.

Mojżesz wyznaczył jednej połowie pokolenia Manassesa posiadłość w Baszanie, a Jozue dał drugiej połowie dział wśród ich braci, na zachodnim brzegu Jordanu. Gdy więc Jozue odesłał ich do ich namiotów, pobłogosławił ich

i powiedział: Wracacie do waszych namiotów z wielkimi bogactwami, z mnóstwem bydła, zaopatrzeni w srebro, złoto, brąz, żelazo i wielką ilość odzieży; podzielcie się więc z waszymi braćmi łupem po waszych wrogach.

Potomkowie Rubena i potomkowie Gada wrócili wraz z połową pokolenia Manassesa i opuścili Izraelitów w Szilo, położonym w ziemi Kanaan, aby udać się do ziemi Gilead, do kraju swojej posiadłości, gdzie osiedlili się zgodnie z rozkazem Pana, danym Mojżeszowi.

Gdy przybyli w okolicę nad Jordanem, położoną jeszcze w kraju Kanaan, potomkowie Rubena, potomkowie Gada i połowa pokolenia Manassesa zbudowali tam ołtarz nad brzegiem Jordanu, ołtarz wyglądający okazale.

I usłyszeli Izraelici wiadomość: Oto potomkowie Rubena, potomkowie Gada i połowa pokolenia Manassesa zbudowali ołtarz naprzeciw ziemi Kanaan w okolicy Jordanu, na brzegu Izraelitów.

Izraelici usłyszeli tę wiadomość i cała społeczność Izraelitów zebrała się w Szilo, aby wyruszyć przeciw nim na wojnę.

Izraelici wysłali do potomków Rubena, potomków Gada i połowy pokolenia Manassesa, do ziemi Gilead, Pinchasa, syna kapłana Eleazara,

a z nim dziesięciu książąt – księcia rodu z każdego pokolenia izraelskiego – stojących na czele wszystkich rodów wśród plemion Izraela.

Gdy przybyli oni do potomków Rubena, potomków Gada i połowy pokolenia Manassesa w ziemi Gilead, tak do nich przemówili:

Mówi do was cała społeczność Pana: Co oznacza ta niewierność popełniona przez was wobec Boga Izraela? Dlaczego wy odwracacie się dziś od Pana, budując sobie ołtarz, co jest dzisiaj buntem przeciw Niemu?

Czy nie dość przestępstw z Peor, z których nie oczyściliśmy się jeszcze do dnia dzisiejszego i przez które spadła ta klęska na społeczność Pana?

Ponieważ wy dzisiaj nie chcecie iść za Panem, lecz chcecie buntować się przeciwko Niemu, jutro zapłonie On gniewem przeciw całej społeczności Izraela.

Jeśli ziemia waszego dziedzictwa jest nieczysta, przejdźcie do kraju, który jest dziedzictwem Pana, gdzie wznosi się przybytek Pana, i wybierzcie sobie miejsce zamieszkania między nami. Nie buntujcie się jednak przeciw Panu i nie buntujcie się przeciwko nam, budując sobie ołtarz poza ołtarzem Pana, naszego Boga.

Gdy Akan, syn Zeracha, popełnił przestępstwo przeciw klątwie, czy gniew Boży nie spadł na całą społeczność, chociaż on był tylko jednym człowiekiem? Powinien był tylko sam umrzeć za swój grzech!

Potomkowie Rubena i potomkowie Gada i połowa pokolenia Manassesa odpowiedzieli naczelnikom plemion izraelskich:

Jahwe, Bóg bogów; Jahwe, Bóg bogów, wie to dobrze, i Izrael powinien również wiedzieć: jeśli to był bunt lub jeśli to była niewierność wobec Pana, niech nas nie wybawi jeszcze tego dnia!

I jeśli zbudowaliśmy ołtarz, aby odwrócić się od Pana i aby składać na nim ofiary całopalne, pokarmowe i biesiadne, niech sam Pan to osądzi!

Czy nie uczyniliśmy tego z lęku o przyszłość, myśląc, że jutro wasi synowie mogą zapytać naszych: Co macie wspólnego z Jahwe, Bogiem Izraela?

Pan ustanowił Jordan granicą między nami a wami, potomkami Rubena i Gada. Wy nie macie żadnego udziału w Panu! I mogliby wasi synowie sprawić, żeby nasi przestali bać się Pana!

Dlatego powiedzieliśmy: Zbudujemy sobie ołtarz nie do całopaleń o innych ofiar,

lecz jako świadectwo między nami i wami, i między potomkami po nas, że chcemy pełnić służbę Pana przed Jego obliczem przez nasze całopalenia, żertwy i ofiary biesiadne. Wasi synowie nie będą mogli kiedyś powiedzieć naszym: Wy nie macie udziału w Panu.

Myśleliśmy więc: Gdyby któregoś dnia tak mówili do nas lub do naszych potomków, będziemy mogli odpowiedzieć: Spójrzcie na sposób budowy ołtarza Pańskiego, który wznieśli nasi przodkowie nie na całopalenia lub żertwy, lecz jako świadectwo między nami a wami.

Daleka jest od nas myśl, abyśmy się buntowali przeciw Panu i odwracali się od postępowania za Panem, budując ołtarz do całopaleń, ofiar pokarmowych i krwawych, poza ołtarzem Pana, naszego Boga, znajdującym się przed Jego przybytkiem.

Gdy kapłan Pinchas, książęta społeczności i naczelnicy plemion izraelskich, którzy mu towarzyszyli, usłyszeli słowa wypowiedziane przez potomków Rubena, potomków Gada i potomków Manassesa – – wydały się one dobre w ich oczach.

Wtedy kapłan Pinchas, syn Eleazara, powiedział do potomków Rubena, potomków Gada i potomków Manassesa: Przekonaliśmy się dzisiaj, że wśród nas jest Pan, ponieważ wy nie popełniliście przeciw Panu tej niewierności, ocaliliście więc Izraelitów od karzącej ręki Pana!

Kapłan Pinchas, syn Eleazara, i książęta opuścili potomków Rubena, potomków Gada i wrócili z ziemi Gilead do ziemi Kanaan, do Izraelitów, którym zanieśli tę odpowiedź.

Sprawa wydała się dobra Izraelitom: błogosławili Boga i nie mówili nic więcej o wyruszeniu przeciw nim na wojnę, aby spustoszyć kraj zamieszkały przez potomków Rubena i potomków Gada.

Potomkowie Rubena i potomkowie Gada nazwali ołtarz "Świadectwem", ponieważ mówili: Oto jest świadectwo wśród nas, że Pan jest Bogiem.