Księga Jozuego 15:1 – znaczenie i zastosowanie

Juda i Józef byli dwoma synami Jakuba, którzy otrzymali prawa pierworodnego utracone przez Rubena. Judzie przypadła rola przywódcza, a Józef otrzymał podwójny udział, dlatego tym dwóm pokoleniom jako pierwszym przydzielono ziemię. Juda osiedlił się na południu Kanaanu, a Józef na północy. Pozostałe siedem pokoleń otrzymało swoje udziały względem tych dwóch: Beniamin, Symeon i Dan znalazły się po stronie Judy, a Issachar, Zebulon, Naftali i Aser — po stronie Józefa.

Wydaje się, że te dwa większe obszary przydzielono, zanim przeprowadzono dokładne rozpoznanie ziemi, o którym czytamy później (Księga Jozuego 18:9). Najprawdopodobniej najważniejsze i najlepiej znane tereny na północy i południu, zwłaszcza te położone najbliżej Gilgal, najpierw podzielono na dwie duże części. Następnie rozstrzygnięto losem, która z dwóch wiodących grup plemiennych — Judy czy Józefa — otrzyma którą część. Jedną reprezentował Jozue, a drugą Kaleb, którzy kierowali tym podziałem. W wyniku tego rozstrzygnięcia południowa ziemia, opisana w tym rozdziale, przypadła Judzie, a północna, opisana w dwóch następnych rozdziałach, Józefowi.

Gdy to ustalono, pozostałe ziemie można było sprawiedliwiej rozdzielić między siedem pozostałych pokoleń, biorąc pod uwagę ich wielkość lub jakość przydzielonych terenów. Pasuje to do wcześniejszego polecenia: „Większemu pokoleniu dasz większe dziedzictwo, a mniejszemu mniejsze” (Księga Liczb 33:54). Innymi słowy, najpierw wydzielono dwa większe udziały dla Judy i Józefa, a potem mniejsze pokolenia otrzymały mniejsze części. Pierwszy etap odbył się w Gilgal, a drugi w Szilo.

Te wersety opisują granice części Judy i mówią, że podział nastąpił według ich rodów, czyli z uwzględnieniem liczebności rodzin. Sugeruje to, że Jozue, Eleazar i pozostali wyznaczeni do podziału nie poprzestali na przydzieleniu ziemi poszczególnym pokoleniom przez losowanie. Prawdopodobnie dzielili też te większe obszary na mniejsze części między rody i rodziny, być może również przez losowanie. Łatwiej było przeprowadzić taki podział pod nadzorem najwyższych władz, a prawdopodobnie budził on mniej sprzeciwu niż podział dokonany samodzielnie przez przywódców poszczególnych pokoleń.

Granice Judy opisano szczegółowo, ale nie ustanowiono ich jako niezmiennych na zawsze. Znaczną część ziemi leżącej w tych granicach przydzielono później Symeonowi i Danowi. Wschodnią granicę stanowiło samo Morze Słone (Księga Jozuego 15:5). Nie było ono zwykłym słonym morzem. Wiązano je z ogniem i siarką, które za czasów Abrahama zniszczyły Sodomę i Gomorę. Ruiny tych miast leżą pod martwą wodą, w której nie ma życia.

Południowa granica Judy pokrywała się z południowym skrajem całego Kanaanu, co widać przy porównaniu (Księga Jozuego 15:1–4) z (Księga Liczb 34:3–5). To silne i wojownicze pokolenie Judy strzegło więc całej ziemi od strony Edomu, dawnego i zaciekłego wroga, choć przodkowie obu ludów byli bliźniakami. Nasz Pan Jezus pochodził z Judy i do Niego należy królestwo; osądzi On górę Ezawa (Księga Abdiasza 1:21).

Północna granica oddzielała Judę od Beniamina. Na tej linii wymieniono kamień Bohana z pokolenia Rubena (Księga Jozuego 15:6). Bohan był prawdopodobnie znaczącym człowiekiem wśród Rubenitów, którzy przekroczyli Jordan. Zmarł w obozie w Gilgal i został pochowany w pobliżu tego kamienia. Na tej granicy leżała też Dolina Akor (Księga Jozuego 15:7), przypominająca Judzie o nieszczęściu, jakie na Izrael sprowadził Akan, członek tego pokolenia. Ta pamięć mogła powstrzymywać Judę przed pychą z powodu własnych zasług. Północna granica przebiegała bardzo blisko Jerozolimy (Księga Jozuego 15:8), tak blisko, że góra Syjon i góra Moria znalazły się w części Judy, choć większość miasta leżała na ziemi Beniamina.

Zachodnia granica początkowo biegła blisko Wielkiego Morza (Księga Jozuego 15:12), ale później pokolenie Dana przejęło znaczną część zachodnich ziem Judy. Losowanie miało rozstrzygnąć jedynie, czy Juda i Józef otrzymają północ, czy południe, a nie ustalić raz na zawsze każdą granicę. Dziedzictwo Judy zostało wyraźnie wyznaczone. Choć Juda był silnym i wpływowym pokoleniem, nie mógł powiększać swoich posiadłości według własnego uznania. Musiał żyć tak, by pozostawić miejsce dla sąsiadów. Nawet ci, którzy zajmują wysoką pozycję, nie powinni sądzić, że mają stać samotnie pośrodku ziemi.