Księga Jozuego 12:7 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu krótkie podsumowanie podbojów Jozuego.

Najpierw określono granice zdobytej przez niego ziemi. Rozciągała się od Jordanu na wschodzie po Morze Śródziemne na zachodzie, a od Baal-Gad w pobliżu Libanu na północy aż po Halak, na skraju Edomu, na południu (Księga Jozuego 12:7). Granice te opisano dokładniej w Księdze Liczb 34:2 i następnych. Nawet ten krótki opis wystarcza, by zobaczyć, że Bóg dotrzymał słowa i dał Izraelowi ziemię obiecaną przez Mojżesza — gdyby tylko Izraelici zachowali ją dzięki wiernemu posłuszeństwu.

Kolejna sprawa to różnorodność tej ziemi, która czyniła ją przyjemną i urodzajną (Księga Jozuego 12:8). Były tam góry, ale nie surowe, skaliste i budzące lęk wędrowców, a zarazem nieprzydatne dla nikogo. Zamiast nich były żyzne wzgórza, które „wydają cenne plony” (Księga Powtórzonego Prawa 33:15), piękne dla oka i pożyteczne dla swoich właścicieli. Były też doliny, nie podmokłe i puste, lecz pokryte zbożem (Księga Psalmów 65:13). Były tam równiny nawadniane przez źródła. Nawet w tej bogatej krainie były pustkowia, czyli lasy, mniej zaludnione niż inne miejsca, ale wciąż mieszczące miasta i domy. Dzięki temu żyźniejsze obszary wyróżniały się jeszcze wyraźniej.

W rozdziale wymieniono także narody, które wcześniej zamieszkiwały tę ziemię, między innymi Hetytów, Amorytów i Kananejczyków. Wszystkie pochodziły od Kanaana, przeklętego syna Chama (Księga Rodzaju 10:15–18). W Księdze Powtórzonego Prawa 7:1 nazwano je siedmioma narodami i wymieniono je wszystkie, tutaj zaś podano tylko sześć. Girgaszyci albo nie zostali policzeni jako osobny naród, albo przyłączyli się do innego narodu. Według tradycji żydowskiej, gdy Izraelici przybyli pod wodzą Jozuego, Girgaszyci wycofali się do Afryki, uznając, że opór nie ma sensu. Dlatego nie wymieniono ich wśród ludów pokonanych przez Jozuego.

Na koniec rozdział podaje listę królów pokonanych przez Jozuego i Izraelitów — trzydziestu jeden władców. Niektórych pokonano w otwartej walce, a innych w ich własnych miastach. Wymieniono ich i policzono, jak się zdaje, w kolejności, w jakiej zostali pokonani: najpierw królów Jerycha i Aj, następnie króla Jerozolimy oraz sprzymierzonych z nim królów południa, a potem władców z północnego przymierza. Świadczy to o dawnej zamożności Kanaanu: ziemia ta mogła utrzymać tak wiele królestw, a liczni władcy woleli skupić się na tym obszarze, zamiast rozproszyć się po innych krainach, być może przestronniejszych, ale nie tak obfitych i przyjemnych. Dziś jednak jest to jeden z najbardziej jałowych i nieużytecznych krajów świata. Pokazuje to skutki przekleństwa, które na nią spadło, gdy jej mieszkańcy odrzucili Chrystusa i Jego ewangelię, zgodnie z zapowiedzią Mojżesza (Księga Powtórzonego Prawa 29:23).

Widać tu również, jak ograniczone były ambicje tych królów. Każdemu wystarczało panowanie nad jednym miastem i okolicznymi miejscowościami. O ile wiadomo, żaden nie próbował podporządkować sobie pozostałych. Gdy jednak pojawiło się zagrożenie, połączyli siły, by wspólnie się bronić. Ich władza wydaje się mimo to bardzo silna, skoro poddani byli całkowicie od nich zależni jako dzierżawcy i osoby zależne. Przede wszystkim ten spis ukazuje wielką dobroć Boga wobec Izraela: dał Izraelitom zwycięstwo nad tymi królami i królestwami, a zarazem zobowiązał ich do przestrzegania Jego nakazów i zachowywania Jego praw (Księga Psalmów 105:44–45).

Te trzydzieści jeden królestw miało zostać podzielonych między dziewięć i pół pokolenia Izraela. Juda otrzymał Hebron, Jarmut, Lakisz, Eglon, Debir, Arad, Libnę i Adullam — w sumie osiem miast — a ponadto część Jerozolimy i część Geder. Beniamin otrzymał Jerycho, Aj, Jerozolimę, Makkedę, Betel oraz narody Gilgalu — łącznie sześć. Symeon otrzymał Hormę i część Geder. Efraim otrzymał Gezer i Tirsa. Połowa pokolenia Manassesa otrzymała Tapuach i Chefer, Taanak i Megiddo. Aszer otrzymał Afek i Akszaf. Zebulon otrzymał Laszaron, Szimron-Meron i Jokneam. Naftali otrzymał Madon, Chasor i Kedesz. Issachar otrzymał Dor. Byli to niektórzy spośród wielkich królów, których Bóg powalił, bo Jego miłosierdzie trwa na wieki. Dał ich ziemię w dziedzictwo Izraelowi, swojemu słudze, bo Jego miłosierdzie trwa na wieki (Księga Psalmów 136:17 i następne).