Księga Jozuego 1:16 – znaczenie i zastosowanie

Odpowiedzi tej nie udzieliły wyłącznie dwa i pół pokolenia wspomniane tuż wcześniej. Wypowiedzieli ją zwierzchnicy całego ludu (Księga Jozuego 1:10), przemawiając w imieniu całego narodu. Zgodzili się, że Bóg ustanowił Jozuego ich przywódcą, i przyjęli to szczerze, ochoczo oraz z mocnym postanowieniem.

Obiecali być mu posłuszni (Księga Jozuego 1:16). Mieli słuchać go nie tylko tak, jak poddani słuchają władcy, lecz także tak, jak żołnierze słuchają dowódcy, uważnie wykonując jego rozkazy. Dowódca mówi jednemu: „Idź”, a ten idzie, drugiemu zaś: „Przyjdź”, a ten przychodzi (Ewangelia Mateusza 8:9). Podobnie lud Jozuego oświadczył: „Zrobimy wszystko, co nam rozkażesz, chętnie, bez narzekania i sporów. Pójdziemy wszędzie, dokąd nas poślesz, nawet na najtrudniejszą i najbardziej niebezpieczną wyprawę”.

Taką samą obietnicę powinniśmy złożyć naszemu Panu Jezusowi, wodzowi naszego zbawienia. Powinniśmy zobowiązać się do wykonywania tego, co nakazuje nam przez swoje słowo, i do pójścia tam, dokąd nas posyła przez swoją opatrzność, która mądrze kieruje biegiem wydarzeń. Jozue pokornie zdawał sobie sprawę, że nie dorównuje Mojżeszowi wpływami ani darami, i obawiał się, że lud nie pójdzie za nim tak, jak szedł za Mojżeszem. Dlatego lud obiecał być posłuszny Jozuemu tak, jak był posłuszny Mojżeszowi (Księga Jozuego 1:17).

Szczerze mówiąc, nie mieli powodów, by chlubić się posłuszeństwem wobec Mojżesza. Przekonał się, że byli uparci i trudni do prowadzenia (Księga Powtórzonego Prawa 9:24). Chcieli powiedzieć, że będą okazywać Jozuemu taki szacunek, jaki powinni byli okazywać Mojżeszowi, a jaki niektórzy z nich okazywali przynajmniej od czasu do czasu. Nie powinniśmy tak bardzo wychwalać zmarłych, bez względu na to, jak wielkie zasługi mieli w życiu publicznym czy służbie, by zaniedbać szacunek i obowiązki wobec tych, którzy pozostają i zajmują ich miejsce, nawet jeśli mają mniejsze zdolności. Posłuszeństwo wynikające z sumienia trwa nadal, nawet gdy Boża opatrzność ustanawia nad nami nową osobę.

Prosili też Boga, by był z Jozuem (Księga Jozuego 1:17). „Niech tylko Pan, twój Bóg, będzie z tobą” — powiedzieli, mając na myśli: „Niech ci błogosławi, prowadzi cię i zapewnia ci powodzenie, tak jak był z Mojżeszem”. Powinniśmy zanosić modlitwy i prośby za wszystkich sprawujących władzę (Pierwszy List do Tymoteusza 2:1–2). Najlepsze, o co możemy prosić Boga dla naszych rządzących, to Jego obecność przy nich, bo dzięki niej mogą być dla nas błogosławieństwem. Modląc się o to dla nich, zabiegamy więc także o własne dobro.

Ich obietnica posłuszeństwa wobec Jozuego opierała się na nadziei, że Bóg będzie z nim tak, jak był z Mojżeszem. Tym, których — jak mamy powody sądzić — Bóg darzy przychylnością, powinniśmy okazywać szacunek i cześć. Niektórzy rozumieją te słowa jako ograniczenie posłuszeństwa: „Będziemy ci posłuszni tylko tak długo, jak będziemy widzieć, że Pan jest z tobą, i ani chwili dłużej”. Lud nie podejrzewał jednak, że Jozue odstąpi od Bożego prawa, nie było więc potrzeby takiego ostrzeżenia.

Ustanowili też prawo, zgodnie z którym każdy Izraelita, który nie wykonałby rozkazu Jozuego lub zbuntował się przeciw niemu, miał ponieść śmierć (Księga Jozuego 1:18). Gdyby takie prawo obowiązywało za czasów Mojżesza, mogłoby powstrzymać wiele buntów przeciw niemu. Większość ludzi bardziej boi się miecza władzy ludzkiej niż Bożej sprawiedliwości. Był jednak szczególny powód, dla którego prawo to ustanowiono właśnie wtedy: Izraelici mieli wyruszyć na wojnę w Kanaanie. W czasie wojny ścisła dyscyplina wojskowa jest szczególnie potrzebna.

Niektórzy uważają, że prawo to nawiązywało również do obietnicy, iż Bóg wzbudzi proroka podobnego do Mojżesza. Ich zdaniem obietnica ta odnosi się przede wszystkim do Chrystusa, ale obejmuje też Jozuego jako Jego zapowiedź. Kto nie chciałby go słuchać, miał zostać usunięty spośród ludu (Księga Powtórzonego Prawa 18:19). Bóg mówi: „Ja zażądam od niego zdania sprawy”.

Lud zachęcał Jozuego, by z odwagą i otuchą kontynuował dzieło powierzone mu przez Boga. Prosząc go, by był silny i odważny, obiecywali zarazem wspierać go przez uważne, śmiałe i ochocze posłuszeństwo. Przywódców wykonujących dobre dzieło bardzo umacnia to, że ich naśladowcy idą za nimi dobrowolnie. Jozue był człowiekiem o sprawdzonej odwadze, więc nie uznał tych słów za obrazę. Przyjął je jako życzliwy gest i prawdziwe wsparcie.