Księga Jozuego 1:10 – znaczenie i zastosowanie

Jozue, teraz już w pełni umocniony w roli przywódcy, od razu zabiera się do działania. Nie skupia się na pozycji ani wygodzie, lecz na zadaniu, które Bóg powierzył mu pośród ludu. Tak jak ten, kto pragnie służyć jako duszpasterz, pragnie dobrego dzieła (Pierwszy List do Tymoteusza 3:1), tak każdy, kto chce sprawować władzę, powinien pragnąć pożytecznej służby, a nie wygody.

Po pierwsze, Jozue wydaje ludowi polecenia, by przygotował się do drogi. Izraelici obozowali w tym samym miejscu tak długo, że zwinięcie obozu wymagało pewnego wysiłku. Urzędnicy służący Jozuemu w poszczególnych pokoleniach i rodzinach przychodzą do niego po wskazówki, a następnie mają przekazać jego rozkazy ludowi. Niżsi rangą urzędnicy są w swoich miejscach równie potrzebni dobru wspólnemu, jak najwyższy władca na swoim stanowisku. Jozue nie mógłby sprawnie działać bez ich pomocy. Dlatego jesteśmy wezwani do posłuszeństwa nie tylko królowi jako najwyższej władzy, lecz także ustanowionym przez niego namiestnikom (Pierwszy List Piotra 2:13, 2:14).

Za pośrednictwem tych urzędników Jozue ogłasza całemu ludowi, że za trzy dni przeprawią się przez Jordan. Sądzę, że rozkaz ten wydano po powrocie zwiadowców z wieściami z Jerycha, choć ich historia została opowiedziana dopiero w drugim rozdziale. Ta wcześniejsza wyprawa mogła pokazać, jak ostrożny był Jozue, co tłumaczy, dlaczego tak często trzeba mu było przypominać, by był mężny i odważny. Zwróć uwagę, z jaką pewnością Jozue mówi do ludu, bo Bóg już mu powiedział: „Przeprawisz się przez Jordan i weźmiesz tę ziemię”. Oddajemy cześć prawdzie Boga, gdy z taką samą ufnością mówimy o tym, co On zapowiedział.

Jozue każe im również przygotować żywność, nie zaś zapasy na podróż. Bóg, który wyniósł ich z Egiptu na orlich skrzydłach, miał także wprowadzić ich do Kanaanu i przyprowadzić do siebie (Księga Wyjścia 19:4). Ci jednak, którzy chcieli jeść coś innego niż mannę, która wciąż jeszcze nie przestała spadać, musieli przygotować żywność na wyznaczony czas. Być może manna nie przestała pojawiać się nagle, lecz zaczęła stopniowo zanikać, gdy Izraelici weszli do krainy, w której mogli znaleźć inne pożywienie (Księga Wyjścia 16:35). Jeśli tak było, polecenie obejmowało wszystko, czego potrzebowali na drogę. Niektórzy żydowscy komentatorzy widzą w tym również obraz duchowy: Izraelici mieli odwrócić się od grzechów, pojednać z Bogiem i postanowić żyć inaczej, aby przygotować się na to wielkie błogosławieństwo (Księga Wyjścia 19:10, 19:11).

Po drugie, Jozue przypomina dwóm i pół pokoleniom: Rubenitom, Gadytom i połowie pokolenia Manassesa, o podjętym przez nich obowiązku przeprawienia się przez Jordan wraz z braćmi, choć ich rodziny i ziemie miały pozostać za nimi. Pozostałe pokolenia chętnie przeprawiłyby się na drugą stronę, bo miały tam otrzymać swoje dziedzictwo. Dla tych dwóch i pół pokolenia oznaczało to jednak poświęcenie i niedogodności. Dlatego Jozue przypomina im o umowie zawartej z Mojżeszem, który przydzielił im ziemię, zanim otrzymali ją ich bracia: „Pamiętajcie o słowie, które nakazał wam Mojżesz” (Księga Jozuego 1:13).

Niektórzy mogli sądzić, że po śmierci Mojżesza uwolnią się od tego obowiązku. Być może uważali, że był zbyt surowy, i liczyli na znalezienie jakiejś wymówki albo na to, że Jozue zwolni ich z obietnicy. Jozue jednak przypomina im o złożonym zobowiązaniu. Choć Mojżesz umarł, jego rozkaz i ich umowa nadal pozostawały wiążące. Najpierw przypomina im o dobru, które już otrzymali. Pan, ich Bóg, dał im odpoczynek. Zapewnił spokój ich myślom, bo wiedzieli, na czym mogą polegać. Nie musieli, jak pozostałe pokolenia, czekać najpierw na koniec wojny, a dopiero potem na przydzielenie ziemi. Odpoczynek otrzymały także ich rodziny, żony i dzieci, co było częścią ich radości. Bóg dał im odpoczynek, przydzielając im tę dobrą ziemię, którą już posiadali w pokoju. Gdy Bóg w swojej opatrzności daje nam odpoczynek, powinniśmy zastanowić się, jak uczcić Go tym darem i jak pomóc braciom i siostrom, którzy nie mają jeszcze zapewnionego miejsca. Kiedy Bóg dał Dawidowi odpoczynek (Druga Księga Samuela 7:1), Dawid nie pozostał bezczynny. Nie zaznał spokoju, dopóki nie znalazł miejsca dla arki (Księga Psalmów 132:4, 132:5). Gdy Bóg daje nam odpoczynek, powinniśmy uważać, by nie popaść w bierność i nie osiadać w wygodzie.

Jozue przypomina im też, że zobowiązali się pomagać swoim braciom w walkach w Kanaanie, dopóki Bóg nie da odpoczynku również pozostałym pokoleniom (Księga Jozuego 1:14, 1:15). Było to słuszne samo w sobie, bo wszystkie pokolenia były ze sobą tak ściśle związane, że powinny uważać się za członki jednego ciała. Taki rozkaz wydał również Mojżesz, sługa Pana, a Jozue jako jego następca miał dopilnować jego wykonania. Był to jedyny bezpieczny sposób, by uniknąć winy za poważny grzech, który prędzej czy później by ich dosięgnął (Księga Liczb 32:23). Spełnienie tego obowiązku było też warunkiem, na jakim Mojżesz przydzielił im ziemię. Nie mogli więc mieć pewności, że mają prawo do własnego dziedzictwa ani że będą mogli cieszyć się nim w pokoju, jeśli nie dotrzymają tego warunku. Sami się na to zgodzili: „Słudzy twoi uczynią to, co rozkazuje mój pan” (Księga Liczb 32:25). Podobnie wszyscy jesteśmy zobowiązani wzajemnie się wspierać i zabiegać nie tylko o własne dobro, lecz także o dobro innych.