Księga Joela 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Obietnice zboża, wina i oliwy z wcześniejszych wersetów byłyby mile widziane w kraju spustoszonym. Uczymy się jednak, by nie poprzestawać na tych dobrach. Bóg ma w zanadrzu dary jeszcze wspanialsze. Wersety te wskazują na nie: na królestwo łaski i królestwo chwały, a także na szczęście prawdziwie wierzących w obu tych rzeczywistościach.

Dowiadujemy się tu, jak rozpocznie się królestwo łaski: przez obfite wylanie Ducha (Księga Joela 2:28, 29). Nie musimy zgadywać, co oznacza ta obietnica, ponieważ apostoł Piotr jasno wyjaśnił jej sens i zastosowanie. Powiedział, że gdy w dniu Pięćdziesiątnicy Duch został wylany na apostołów, spełniło się właśnie to, o czym mówił Joel (Dzieje Apostolskie 2:1 i następne, Księga Joela 2:16, 17). To był obiecany tu dar Ducha i nie powinniśmy oczekiwać innego, tak jak nie oczekujemy kolejnego spełnienia obietnicy dotyczącej Mesjasza.

Samo błogosławieństwo polega na wylaniu Ducha Bożego wraz z Jego darami, łaską i pociechą, których udziela błogosławiony Duch. W Starym Testamencie często czytamy, że Duch Pana zstępował w niewielkiej mierze na sędziów i proroków, by uzdolnić ich do szczególnych zadań. Teraz jednak Duch zostanie wylany obficie, niczym wezbrany strumień, zgodnie z obietnicą dotyczącą czasów ewangelii: Bóg wyleje swojego Ducha na potomstwo swego ludu (Księga Izajasza 44:3). Wydarzenie to ma nastąpić „potem”, czyli po spełnieniu wcześniejszych obietnic. Piotr wyjaśnia, że chodzi o dni ostatnie, dni Mesjasza, kiedy Bóg miał ostatecznie i publicznie objawić swoją wolę i łaskę u schyłku dziejów żydowskiej wspólnoty, tuż przed jej upadkiem.

Zasięg tego błogosławieństwa jest szeroki. Duch zostanie wylany na wszystkich ludzi, nie tylko na Żydów, lecz także na pogan. W Chrystusie nie ma różnicy między Żydem a Grekiem (List do Rzymian 10:11, 12). Wcześniej objawienie Boże było w przeważającej mierze ograniczone do potomków Abrahama, a dar proroctwa mieli tylko ci, którzy mieszkali w ziemi Izraela. W dniach ostatnich wszyscy ludzie ujrzą jednak chwałę Boga i przyjdą, by oddać Mu cześć (Księga Izajasza 40:5; 66:23). Żydzi rozumieli, że chodzi o wszystkich ludzi w ziemi Izraela. Piotr sam nie dostrzegł w pełni, że obietnica obejmuje pogan, dopóki Duch Święty nie zstąpił na Korneliusza i jego przyjaciół, którzy byli poganami (Dzieje Apostolskie 10:44, 45). Była to dalsza część tego samego daru, który został udzielony w dniu Pięćdziesiątnicy.

Duch zostanie wylany na wszystkich ludzi, czyli na tych, których serca zmiękły i stały się gotowe przyjąć Jego działanie. Oznacza to również ludzi z różnych środowisk, ponieważ dary Ducha nie będą już tak rzadkie i ograniczone jak wcześniej. Będą wśród nich osoby wszelkiego rodzaju.

Po pierwsze, Duch zostanie udzielony zarówno kobietom, jak i mężczyznom. Synowie i córki będą prorokować. Czytamy o czterech siostrach z jednej rodziny, które były prorokiniami (Dzieje Apostolskie 21:9). Duchem zostaną napełnieni nie tylko rodzice, lecz także dzieci, co pokazuje, że dar ten będzie trwał w Kościele przez kolejne pokolenia.

Po drugie, Duch zostanie udzielony ludziom w każdym wieku. Starcy będą mieć sny, a młodzieńcy — widzenia. Bóg będzie objawiał się we śnie i w widzeniach zarówno młodym, jak i starszym. I jedni, choć utracili już siły, i drudzy, choć wciąż brakuje im doświadczenia, otrzymają światło od Boga.

Po trzecie, to błogosławieństwo obejmie nawet ludzi o najniższej pozycji i w najtrudniejszym położeniu, także niewolników i niewolnice. Żydowscy nauczyciele twierdzili, że dar proroctwa należy się tylko mądrym, odważnym i bogatym, a nie ubogim czy pogrążonym w smutku. W Jezusie Chrystusie nie ma jednak różnicy między niewolnikiem a człowiekiem wolnym (List do Galatów 3:28). Wielu zostało powołanych, gdy nadal byli niewolnikami (Pierwszy List do Koryntian 7:21), a ich położenie nie stanowiło przeszkody w przyjęciu Ducha Świętego.

Owocem tego błogosławieństwa będzie dar prorokowania. Ludzie otrzymają nowe poznanie spraw Bożych, nie tylko dla siebie, lecz także dla dobra Kościoła. Będą objaśniać Pismo i mówić o rzeczach ukrytych, odległych i przyszłych, których nie da się poznać dzięki samemu rozumowi i naturalnym zdolnościom. To dzięki tym nadzwyczajnym darom powstał i ugruntował się Kościół chrześcijański, zostały spisane Pisma i ustanowiona służba. Później Kościół miał być podtrzymywany i umacniany przez zwyczajne działanie i wpływ Ducha.

Wersety te pokazują też, jak rozpocznie się królestwo chwały: przez powszechną przemianę w przyrodzie (Księga Joela 2:30, 31). Wylanie Ducha będzie wielką pociechą dla sprawiedliwych. Niech jednak niesprawiedliwi usłyszą te słowa i zadrżą. Nadchodzi wielki i straszny dzień Pana, który zapowiedzą niezwykłe znaki na niebie i na ziemi: krew, ogień i słupy dymu, słońce zamienione w ciemność i księżyc w krew.

Niektórzy, a w szczególności doktor Pocock, sądzą, że słowa te w pełni spełnią się podczas sądu ostatecznego, u kresu dziejów. Przed tym dniem znaki mogą pojawić się w dosłownym sensie, choć już częściowo spełniły się podczas śmierci Chrystusa, nazywanej sądem nad tym światem. Ziemia zadrżała, a słońce pociemniało. Był to rzeczywiście dzień wielki i straszny. Znaki te spełniły się jeszcze pełniej podczas zburzenia Jerozolimy, które było zapowiedzią i obrazem sądu ostatecznego. Przed tą zagładą wydarzyło się wiele budzących grozę rzeczy, a wstrząsy państw i królestw przedstawiano obrazowo jako ciemniejące słońce i księżyc zamieniony w krew. Nasz Zbawiciel mówił o wojnach, wieściach o wojnach i niepokoju wśród narodów jako o początku tych boleści (Ewangelia Mateusza 24:6, 7).

Przed sądem ostatecznym rzeczywiście nastąpią niezwykłe znaki na niebie i na ziemi, a obie te rzeczywistości rozpadną się dosłownie, nie tylko w przenośni. Sądy Boga nad grzesznym światem oraz kolejne zagłady niegodziwych królestw przez ogień i miecz są zapowiedziami i znakami nadchodzącego sądu ostatecznego. Ci, na których zostanie wylany Duch, ujrzą ten wielki i straszny dzień Pana i będą go zapowiadać. Będą też wyjaśniać niezwykłe znaki na niebie i ziemi, które go poprzedzą. Tak jak prorocy świadczyli o pierwszym przyjściu Chrystusa, tak samo świadczą o Jego powtórnym przyjściu (Apokalipsa św. Jana 10:7).

Następnie ukazane zostają bezpieczeństwo i szczęście wszystkich prawdziwie wierzących podczas pierwszego i powtórnego przyjścia Jezusa Chrystusa (Księga Joela 2:32). Mowa tu o konkretnych osobach, ponieważ Nowy Testament bardziej niż Stary skupia się na pojedynczych ludziach, a nie na królestwach i narodach. Zwróćmy uwagę, że dokonało się wybawienie.

Choć dzień Pana będzie wielki i straszny, na Syjonie i w Jerozolimie będzie można znaleźć wybawienie od lęku przed nim. To dzień Pana, dzień Jego sądu, w którym potrafi On oddzielić to, co cenne, od tego, co bezwartościowe. W wiecznej ewangelii, która wyszła z Syjonu, w Kościele pierworodnych przedstawionym jako góra Syjon oraz w niebiańskiej Jerozolimie jest wybawienie. Bóg otworzył drogę ucieczki przed nadchodzącym gniewem.

Chrystus nie tylko jest Zbawicielem, lecz także samym zbawieniem. Jest zbawieniem aż po krańce ziemi. To wybawienie zostało dla nas zachowane w przymierzu łaski, czyli w zbawczej umowie Boga z Jego ludem, i spełnia obietnice dane ojcom. Wybawienie nadejdzie, tak jak powiedział Pan. Zobacz (Ewangelia Łukasza 1:72). Daje to grzesznikom pociechę i nadzieję. Bez względu na to, jak wielkie jest ich niebezpieczeństwo, mogą zostać wybawieni, jeśli sami nie odrzucą tego wybawienia. Aby mieć w nim udział, trzeba przyjść do ewangelii, na Syjon, do Jerozolimy Boga.

Jest też reszta, która ma udział w tym zbawieniu i dla której zostało przygotowane wybawienie. Znajduje się ono pośród tej reszty, czyli wśród jej członków, w ich duszach i duchach. Tam pojawiają się jego pierwsze oznaki i pewne świadectwo. „Chrystus w was, nadzieja chwały”. Resztą nazywa się ich dlatego, że jest ich niewielu w porównaniu z wieloma, którzy giną. To mała, lecz wybrana reszta, wybrana przez Boga w Jego łasce.

Dowiadujemy się tu, kto zostanie wybawiony w wielkim dniu. Po pierwsze, ci, którzy szczerze wzywają Boga. Każdy, kto wzywa imienia Pana, zostanie wybawiony, bez względu na to, czy jest Żydem, czy poganinem. Tak wyjaśnia to apostoł w Liście do Rzymian 10:13, przedstawiając tę zasadę jako jedną z podstaw ewangelii, według której wszyscy będziemy sądzeni. Wzywanie Boga obejmuje poznawanie Go, ufanie Mu, pragnienie Jego obecności i poleganie na Nim. Obejmuje także staranne posłuszeństwo, które dowodzi szczerości tych postaw. Bez niego samo wołanie „Panie, Panie” nie przyniesie pożytku. Wybawiona zostanie modląca się reszta. Odrzucenie wybawienia uczyni zagładę tych, którzy zginą, jeszcze dotkliwszą, bo mogli zostać ocaleni na tak prostych warunkach.

Po drugie, ci, których Bóg skutecznie powołuje, czyli z mocą i ku zbawieniu, zostaną ocaleni. Ocalenie reszty, którą Pan powołuje, jest pewne. Nie chodzi jedynie o zewnętrzne wezwanie Ewangelii, które dociera do wielu niewybranych, lecz o szczególne powołanie do wspólnoty z Jezusem Chrystusem, którego Pan wyznacza lub przygotowuje, jak ujmuje to tekst chaldejski. Piotr używa tych samych słów w Dziejach Apostolskich 2:39.

Ocaleni w owym wielkim dniu będą tylko ci, którzy już teraz są powoływani: od grzechu do Boga, od polegania na sobie do Chrystusa, od spraw ziemskich ku niebiańskim.