Księga Joela 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg rozprawia się ze swoim ludem, który wyznaje Jego imię, z powodu jego grzechów. Wykonuje wyrok zapisany w Prawie (Księga Powtórzonego Prawa 28:42). Szarańcza miała pożreć plony ziemi — była jedną z plag egipskich, które Bóg zapowiedział także dla swojego ludu (Księga Powtórzonego Prawa 28:60).

Na Syjonie rozlega się ostrzeżenie: należy zadąć w róg (Księga Joela 2:1). Mogło to być wezwanie do zgromadzenia najeźdźców, ale bardziej prawdopodobne jest, że ostrzeżenie skierowano do Judy i Jerozolimy, zapowiadając nadchodzący sąd. Lud miał przygotować się na spotkanie z Bogiem w Jego sądzie i próbować odwrócić cios modlitwą i łzami. Do kapłanów należało trąbienie w róg (Księga Liczb 10:8), zarówno jako wołanie do Boga w ucisku, jak i wezwanie ludu, by zgromadził się i szukał Jego oblicza. Służący Bogu nadal mają obowiązek ostrzegać ludzi na podstawie Jego Słowa przed zgubnymi skutkami grzechu i ogłaszać Jego gniew wobec ludzkiej nieprawości.

Syjon i Jerozolima nie otrzymują obietnicy, że uchronią się przed Bożym sądem, jeśli rozgniewają Boga. Otrzymują jednak łaskę ostrzeżenia, aby mogły pojednać się z Nim. Nawet na świętej górze musi rozbrzmieć sygnał alarmowy, a tam brzmi on szczególnie przerażająco (Księga Amosa 3:2). Jeśli w mieście, w świętym mieście, zabrzmi trąba, ludzie z pewnością zadrżą (Księga Amosa 3:6). Niech wszyscy mieszkańcy kraju drżą ze strachu, bo sam sąd napełni ich trwogą.

Nadchodzi dzień bitwy i jest bliski. Nie da się go uniknąć. To dzień Pana, dzień, w którym objawia On swoją potęgę i wywyższa się przez sąd. Jest to dzień ciemności i mroku (Księga Joela 2:2). Dosłownie tak właśnie miało być, bo roje szarańczy i gąsienic były tak gęste, że przesłaniały niebo (Księga Wyjścia 10:15). W sensie duchowym również będzie to czas pełen ciężkich nieszczęść. Ciemność nadejdzie nagle i niepowstrzymanie, rozleje się nad górami jak poranek i sięgnie daleko, niczym światło dnia.

Najeźdźcza armia zostaje następnie przedstawiona w szyku bojowym (Księga Joela 2:2). To wielki i potężny lud. Każdy, kto zobaczy ogromne zastępy szarańczy i gąsienic niszczących kraj, uzna, że nigdy wcześniej nie widziano czegoś podobnego. Tak niezwykłe sądy zdarzają się rzadko, co świadczy o Bożej cierpliwości. Po tym, jak Bóg zatopił świat, obiecał, że już nigdy tego nie uczyni.

Armia ta jest śmiała i nieustraszona. Przypomina konie, bojowe rumaki, które bez lęku pędzą do bitwy (Księga Hioba 39:22), a także jeźdźców ogarniętych zapałem bojowym, mknących naprzód z pełną szybkością (Księga Joela 2:4). Niektórzy dawni pisarze zauważali, że głowa szarańczy kształtem nieco przypomina głowę konia. Szarańcza jest też hałaśliwa, niczym odgłos rydwanów — wielu rydwanów pędzących po wyboistym terenie na szczytach gór (Księga Joela 2:5). Ten obraz pomógł ukształtować opis szarańczy, którą Jan widział wychodzącą z czeluści: przypominała konie przygotowane do bitwy, a szum jej skrzydeł brzmiał jak odgłos rydwanów i wielu koni pędzących do walki (Apokalipsa Jana 9:7, Apokalipsa Jana 9:9). Podróżnicy opowiadają, że w niektórych miejscach odgłos roju szarańczy słychać z odległości około 10 km. Jej hałas porównuje się także do huku ognia, do płomieni pożerających suche ściernisko. Ten dźwięk przeraża, bo zapowiada zniszczenie. Kiedy Bóg zsyła swoje sądy, rozlegają się one donośnie. Taki hałas jest potrzebny, by obudzić beztroski i otępiały świat.

Armia działa też w doskonałym porządku. Jest niezliczona i żądna łupu, a mimo to porusza się jak potężny lud ustawiony do bitwy (Księga Joela 2:5). Każdy idzie prosto swoją drogą, jakby był wyszkolony, by zachować swoje miejsce i trzymać się obok sąsiada. Nie rozrywają szyku ani nie napierają na siebie (Księga Joela 2:7, Księga Joela 2:8). Ich liczebność i szybkość nie wywołują zamętu. Widzimy w tym, że Bóg potrafi kierować stworzeniami, które same nie są zdolne do rozumnego przestrzegania zasad, gdy chce posłużyć się nimi do realizacji swoich zamiarów. Widzimy też, jak ważny jest porządek wśród tych, którzy służą Bogu: każdy powinien wykonywać swoją pracę i nie zajmować miejsca drugiego.

Są bardzo szybcy. Pędzą jak jeźdźcy (Księga Joela 2:4), jak dzielni wojownicy (Księga Joela 2:7), biegają po mieście i po murach (Księga Joela 2:9). Gdy Bóg wydaje rozkaz ziemi, Jego słowo biegnie bardzo szybko (Księga Psalmów 147:15). Aniołowie mają skrzydła. Skrzydła ma też szarańcza, gdy Bóg posługuje się nią, by wykonać swoje zamiary.

Spustoszenie, które niosą, jest straszliwe. Na wsi zdaje się, że idzie przed nimi ogień, a za nimi zostaje płomień, bo pożerają wszystko, jakby zionęły ogniem (Księga Joela 2:3). Zanim nadejdą, pola przypominają ogród Edenu — są piękne i żyzne. Gdy przejdą, te same pola wyglądają jak bezludne pustkowie. Trudno uwierzyć, że ziemia była kiedyś tak bogata i że tak szybko mogła się zmienić. Nie ujdzie im nic, co mogłoby służyć za pokarm. Nikt nie powinien pysznić się ani pięknem swojej ziemi, ani pięknem własnego ciała, bo Bóg może szybko odmienić jedno i drugie.

Szarańcza wdziera się także do miasta. Wspina się na mury (Księga Joela 2:7), biega po dachach domów i wchodzi przez okna jak złodziej (Księga Joela 2:9). Gdy Egipt nawiedziła plaga szarańczy, owady napełniły dom faraona i domy jego sług (Księga Wyjścia 10:5, Księga Wyjścia 10:6). Podobnie działają szarańcze wychodzące z czeluści — słudzy szatana i posłańcy człowieka grzechu. Gdy Bóg zsyła swoje sądy z mocą, nie da się ich powstrzymać zasuwami ani zamkami. Znajdą drogę do środka albo same ją sobie utorują.

Ludzie powinni wyciągnąć z tego wniosek, że opór będzie daremny. Tych wrogów nie da się zranić, a więc nie da się ich zatrzymać: choćby padli na miecze, nie poniosą szkody (Księga Joela 2:8).

Tego, czego nie można zranić, nie można też zatrzymać. Dlatego na widok tej armii ludzie doznają wielkiego bólu (Księga Joela 2:6). Ich trwoga przypomina lęk kupców, którzy słyszą, że wrogie okręty są tuż obok. Jeden opłakuje swoje pole, drugi swoją winnicę, a wszystkie twarze ciemnieją. To obraz całkowitego przerażenia i rozpaczy. Strach może najpierw sprawić, że człowiek poblednie, ale gdy przeradza się w beznadzieję, twarz ciemnieje.

Bóg może szybko przemienić to, co dziś jest źródłem dumy i radości, w źródło cierpienia. Groza, która ogarnie kraj, została przedstawiona za pomocą mocnych obrazów (Księga Joela 2:10). Zadrży ziemia, a niebiosa się zachwieją. Wstrząs ogarnie nawet tych, którzy zdawali się niezachwiani, mocni jak niebo i ziemia. Możliwe też, że gdy ludzie sami będą drżeć, wyda im się, że drży wszystko wokół nich.

Gdy strach rozprzestrzeni się wszędzie albo gdy zacznie zawodzić to, od czego zależy ich życie, ich oczy przygasną i wzrok osłabnie. Wtedy słońce i księżyc zdadzą się ciemnieć, a gwiazdy przestaną świecić. Gdy Bóg okazuje ludziom gniew, nawet światła na niebie nie przynoszą im pociechy. Buntując się przeciwko Stwórcy, ludzie utracili błogosławieństwo płynące z całego stworzenia.

Jest to również ostrzeżenie przed jeszcze większym dniem, który ma nadejść. Przyjdzie dzień, w którym wszystko to spełni się w pełni: niebiosa zostaną zwinięte jak zwój, a ziemia i wszystko, co na niej powstało, spłonie. Mniejsze sądy powinny nas obudzić i skłonić do myślenia o sądzie ostatecznym.

Mamy też spojrzeć na Tego, który dowodzi tą przerażającą armią — na samego Boga (Księga Joela 2:11). To Jego armia, Jego obóz. On ją zgromadził, wyznaczył jej zadanie i przemawia przed nią, jak dowódca wydający rozkazy i dodający swoim żołnierzom odwagi. To Pan daje tym stworzeniom rozkaz, a one wykonują go dokładnie.

Niektórzy sądzą, że wraz z chmurą szarańczy Bóg zesłał także straszliwy grzmot, bo grzmot nazywany jest głosem Pana i był kolejną z plag egipskich. Mogłoby to wyjaśniać, dlaczego zadrżały niebo i ziemia. Jest to dzień Pana, jak nazwano go w Księdze Joela 2:1, ponieważ to On zwycięża w tej bitwie. Ten dzień musi należeć do Pana, skoro Jego obóz jest tak wielki i potężny.

Tych, którymi posługuje się do wykonania swoich sądów, Bóg wzmacnia na tyle, by mogli sprostać zadaniu. Daje im siłę potrzebną do tego, co im wyznacza. Dlatego wielki dzień Pana będzie przerażający dla wszystkich, którzy doświadczą wówczas Jego sprawiedliwego sądu. Kto może się przed nim ostać? Nikt nie zdoła ujść Bożemu gniewowi, oprzeć się jego sile ani udźwignąć jego ciężaru (Pierwsza Księga Samuela 6:20; Księga Psalmów 76:7).