Księga Hioba 25:1 – znaczenie i zastosowanie

Bildadowi należą się tu pochwały z dwóch powodów. Po pierwsze, przestaje spierać się z Hiobem w sprawie, w której się nie zgadzali. Być może zaczął myśleć, że Hiob ma rację, i uczciwie uznał, że lepiej już nie mówić, bo prawda była dla niego ważniejsza niż zwycięstwo w sporze. A jeśli nadal uważał, że to on ma rację, przynajmniej wiedział, kiedy wystarczy, i nie ciągnął kłótni tylko po to, by mieć ostatnie słowo. Być może on i pozostali zrozumieli też, że różnice między nimi a Hiobem nie są tak duże, jak początkowo sądzili. Wszyscy przyznawali, że niegodziwi mogą przez pewien czas prosperować, a Hiob zgadzał się, że w końcu zostaną zgładzeni. Gdyby ludzie lepiej się rozumieli, mogliby odkryć, że ich poglądy są sobie bliższe, niż się spodziewali.

Po drugie, Bildad trafnie mówi o tym, w czym zgadza się z Hiobem. Gdyby nasze serca były pełniejsze bojaźni wobec Boga i pokory wobec samych siebie, nie tak łatwo spieralibyśmy się o sprawy niepewne i mało istotne. Bildad na dwa sposoby wywyższa Boga i ukazuje człowieka we właściwym świetle.

Najpierw pokazuje, jak wielki jest Bóg, a potem wyjaśnia, jak winny i nieczysty jest człowiek w Jego obecności (Księga Hioba 25:2-4). Bóg jest suwerennym Panem wszystkiego, a przy Nim są moc i święta bojaźń. Ma prawo panować, ponieważ wszystko powołał do istnienia, i może egzekwować każde prawo, które ustanowił. Stworzył wszystko, ma więc pełne prawo kierować tym, jak zechce. Cokolwiek postanowi uczynić, to czyni, i nikt nie może Mu powiedzieć: „Co czynisz?” ani „Dlaczego tak postępujesz?” (Księga Daniela 4:35). Ponieważ panuje nad wszystkim, jest właścicielem i władcą całego stworzenia. Wszystko należy do Niego i wszystko podlega Jego rozkazom. Dlatego wszyscy, którzy Go znają, powinni się Go bać, czyli oddawać Mu cześć i być Mu posłuszni. Serafini zakrywają przed Nim twarze. Ostatecznie wszyscy będą się Go lękać. Ludzka władza często jest słaba i bywa wyśmiewana, lecz moc Boga zawsze budzi podziw i bojaźń.

Święte istoty w niebie są Mu w pełni posłuszne i przyjmują Jego wolę bez oporu. Słowa „On wprowadza pokój na wysokościach” oznaczają, że pod Jego panowaniem panują tam doskonały spokój i ład. Aniołowie nigdy nie spierają się z Bogiem ani między sobą. Chętnie spełniają Jego wolę, bez narzekania i dyskusji. W ten sposób wola Boga spełnia się w niebie, a my modlimy się, by spełniała się także na ziemi. Słońce, księżyc i gwiazdy podążają swoimi drogami, nie zderzając się ze sobą. Nawet tu, na ziemi, gdzie często rozpętują się burze, Bóg może rozkazać pokojowi i uciszyć nawałnicę (Księga Psalmów 107:29; Księga Psalmów 65:7). Zwróćmy uwagę, że wysokości należą do Boga, bo „niebiosa, nawet najwyższe niebiosa, należą do Pana” (Księga Psalmów 115:16). Pokój jest dziełem Boga. Gdziekolwiek istnieje prawdziwy pokój, to On go zaprowadza (Księga Izajasza 57:19). W niebie panuje doskonały pokój, bo jest tam doskonała świętość, a sam Bóg, który jest miłością.

Bóg ma też nieodpartą moc: „Czy można zliczyć Jego zastępy?” (Księga Hioba 25:3). Wielkość władcy oceniamy po części na podstawie liczebności jego wojska. Bóg nie tylko sam jest wszechmocny, lecz ma też do dyspozycji niezliczone zastępy. Są jak wojsko stale gotowe do służby, zdyscyplinowane i niezawodne, doświadczone w wykonywaniu Jego dzieł i zawsze zwycięskie. Wszystkie stworzenia są Jego zastępami, a zwłaszcza aniołowie. Jest Panem Zastępów, Panem wszystkich wojsk. Mimo że ma do dyspozycji niezliczone zastępy, zaprowadza pokój. Mógłby wypowiedzieć nam wojnę, lecz chce być z nami w pokoju. Nawet zastęp niebieski został posłany, by ogłosić na ziemi pokój i dobrą wolę ludziom (Ewangelia Łukasza 2:14).

Jego troska dociera wszędzie. „Na kogo nie wschodzi Jego światło?” Światło słoneczne rozchodzi się po całym świecie, a w ciągu roku dociera do wszystkich miejsc. Jest to zaledwie słaby obraz powszechnej wiedzy Boga i Jego troski o całe stworzenie (Księga Psalmów 19:6; Ewangelia Mateusza 5:45). Wszystko żyje w świetle Jego poznania i pozostaje przed Nim jawne. Wszystko korzysta też ze światła Jego dobroci. Zapewne przede wszystkim o tym mówią te słowa. Bóg jest dobry dla wszystkich, a ziemia pełna jest Jego dobroci. Jest najlepszą istotą, a zarazem największą. Ma moc niszczyć, lecz wybiera miłosierdzie. Wszystkie stworzenia żyją dzięki Jego łaskawości.

Na tej podstawie Bildad przedstawia niską, ale prawdziwą ocenę człowieka: „Jak człowiek może być sprawiedliwy przed Bogiem? Jak może być czysty?” (Księga Hioba 25:4). Człowiek jest nie tylko mały, lecz także grzeszny. Jest nie tylko ziemski, lecz także nieczysty. W porównaniu z Bogiem nie może zostać uznany za sprawiedliwego ani przyjęty. Ludzka sprawiedliwość i świętość, nawet w najlepszym wydaniu, nic nie znaczą wobec świętości Boga (Księga Psalmów 89:6). Człowiek nie może też stanąć z Bogiem do sporu. Kto sprzeciwia się Bożemu słowu i Jego działaniu w świecie, z pewnością przegra. Bóg okaże się sprawiedliwy, a człowiek zostanie uznany za winnego (Księga Psalmów 51:4; List do Rzymian 3:4). W Bożym sądzie nie ma błędu, dlatego nie można słusznie się od niego odwołać ani wnieść sprawy do wyższej instancji.

Jak więc człowiek może stanąć przed Bogiem? Skoro Bóg jest tak wielki i chwalebny, jak winny i nieczysty człowiek może się przed Nim pojawić? Z powodu naszych rzeczywistych grzechów podlegamy Bożej sprawiedliwości i nie możemy sami się usprawiedliwić. Nie możemy powiedzieć: „Nie jestem winny”, ani powołać się na własne zasługi, które zmazałyby naszą winę. Pismo Święte już ogłosiło, że wszyscy ludzie podlegają grzechowi. Zrodzeni z upadłej ludzkiej natury, jesteśmy nieczyści w oczach Boga. Widzi On naszą nieczystość, która sprawia, że nie nadajemy się do wspólnoty z Nim w łasce teraz ani do oglądania Go i radowania się Nim w chwale w przyszłości. Potrzebujemy więc narodzić się na nowo z wody i Ducha Świętego oraz wciąż na nowo obmywać się we krwi Chrystusa, w tym otwartym źródle oczyszczenia.

Następnie Bildad pokazuje, że nawet ciała niebieskie bledną i nie dorównują Bogu, a stąd wyciąga wniosek, jak mały i nieznaczący jest człowiek.

Światła nieba są pięknymi stworzeniami, lecz w oczach Boga są jak grudki ziemi (Księga Hioba 25:5). Spójrzmy na jaśniejący księżyc i gwiazdy, te wspaniałe lampy nieba, które wielu pogan tak podziwiało, że oddawali im cześć. W oczach Boga i w porównaniu z Nim nie są czyste ani chwalebne. Ich piękno blednie przy Jego większej chwale, tak jak świeca traci blask w pełnym świetle słońca.

Chwała Boga, widoczna w Jego dziełach i wyrokach, przyćmiewa nawet najjaśniejsze stworzenia (Księga Izajasza 24:23). „Księżyc się zarumieni, a słońce zawstydzi, bo Pan Zastępów będzie królował na górze Syjon”. Ciała niebieskie często zasłaniają chmury, a plamy na księżycu można dostrzec bez trudu. Dzięki silnym soczewkom czasem widać nawet plamy na słońcu. Bóg jednak dostrzega w nich skazy, których my nie widzimy. Jak więc Hiob mógł tak pewnie mówić do Boga, skoro Bóg mógł widzieć w nim coś złego, czego sam Hiob nie zauważał?

Ludzie, choć są szlachetnymi stworzeniami, w oczach Boga są jak ziemskie robaki (Księga Hioba 25:6). O ileż mniej człowiek może jaśnieć godnością albo być czysty w sprawiedliwości, skoro jest tylko robakiem, a syn człowieczy — kimkolwiek by był — również jest robakiem. Niektórzy rozumieją to jako określenie szkodnika, czegoś nie tylko niskiego i wzgardzonego, lecz także szkodliwego i odrażającego. Inni widzą tu maleńkie stworzenie, tak drobne, że bez pomocy nie da się go dostrzec. Taki właśnie jest człowiek.

Po pierwsze, oznacza to, że w porównaniu z Bogiem i świętymi aniołami człowiek jest mały i nieznaczący. Jest słaby, bezsilny i łatwo może upaść, bo pochodzi z tego, co ulega rozkładowi, i sam zmierza ku rozkładowi. Jaki ma więc powód do pychy, a jak wiele powodów do pokory?

Po drugie, człowiek jest słaby i bezsilny, dlatego w starciu z wszechmogącym Bogiem nie ma żadnych szans. Czy ktoś mógłby być tak nierozsądny, by spierać się ze swoim Stwórcą, który może go zmiażdżyć łatwiej, niż my możemy zmiażdżyć robaka?

Po trzecie, człowiek jest nieczysty i splamiony. Nie jest czysty, bo jest robakiem zrodzonym w zepsuciu, a przez to budzi odrazę Boga. Powinniśmy zdumiewać się dobrocią Boga, który wprowadza takie robaki jak my w przymierze i wspólnotę ze sobą. Szczególnie powinniśmy zdumiewać się dobrocią Syna Bożego, który tak bardzo się uniżył, że powiedział: „Jestem robakiem, nie człowiekiem” (Księga Psalmów 22:6).