Księga Jeremiasza 5:25 – znaczenie i zastosowanie

Prorok najpierw pokazuje, jakie szkody wyrządziły ich grzechy. Doprowadziły do ustania „tych rzeczy” — deszczów wczesnych i późnych, które wcześniej spadały we właściwym czasie (Księga Jeremiasza 5:24). Przez pewien czas deszcze te nie nadchodziły (Księga Jeremiasza 3:3), a wyznaczone tygodnie żniw nieraz przynosiły rozczarowanie. To ich grzech odciął ich od dobra, którym Bóg był gotów ich obdarzyć.

To przypomnienie, że grzech zamyka drogę Bożej przychylności i pozbawia błogosławieństw, których wcześniej doświadczaliśmy. To przez grzech niebo staje się jak spiż, a ziemia jak żelazo. Gdy ludzie odwracają się od Boga, nawet dary stworzenia mogą wydawać się dla nich niedostępne.

Prorok pokazuje też, jak poważny i odrażający był ich grzech. Gdy porzucili kult prawdziwego Boga, zanikła wśród nich nawet zwykła uczciwość. „Wśród mojego ludu są niegodziwcy” — mówi Pan (Księga Jeremiasza 5:26). Ich niegodziwość była tym większa, że znaleźli się wśród ludu Bożego.

Byli okrutni i pełni nienawiści. Niegodziwcy to ludzie, których cieszy wyrządzanie krzywdy. Przyłapywano ich na samym popełnianiu zła. Jak myśliwi zastawiający sidła na zwierzęta, czatowali na ludzi i traktowali to jak zabawę.

Obmyślali, jak skrzywdzić prawych, zwłaszcza tych, którzy wiernie ich napominali (Księga Izajasza 29:21). Brali też na cel każdego, kto stawał im na drodze do sukcesu, kogo uważali za osobę, która ich obraziła albo czyją własność pragnęli zagarnąć. Przypomina to podstęp, w jaki Izebel wciągnęła Nabota, by zdobyć jego winnicę. Co gorsza, czasem czynili zło po prostu dlatego, że je lubili.

Byli też przewrotni i zdradliwi (Księga Jeremiasza 5:27). Ich domy pełne były oszustwa, niczym klatka pełna ptaków albo zagroda pełna tuczonych zwierząt czekających na ubój. Całe ich życie opierało się na podstępie. Kto miał z nimi do czynienia, mógł się spodziewać, że zostanie oszukany, bo nie obchodziło ich, co mówią ani co robią.

Pod tym względem posunęli się dalej niż niegodziwcy opisani wcześniej (Księga Jeremiasza 5:26). Ci, którzy posługują się oszustwem pod osłoną prawa i pozornej uczciwości, mogą wyrządzić więcej szkody niż ludzie używający otwarcie siły i przemocy. W rzeczywistości byli gorsi od okolicznych narodów, nawet od tych najgorszych. Wstrząsające jest to, że ich niegodziwe postępowanie przynosiło im powodzenie, a to tylko zatwardzało ich serca. Stawali się coraz bardziej chciwi, bo pieniądze wciąż napływały. Nie wahali się czynić kolejnego zła, skoro zdawało się ono pomagać im się wzbogacić.

Stali się bogaci i wpływowi. Mieli dość, by zaspokajać cielesne pragnienia, i chętnie sobie dogadzali. Tyli od wygody i przyjemności. Byli gładcy, zadbani i przyjemni dla oka, toteż wszyscy ich podziwiali. A jednak unikali kłopotów, których można by się spodziewać po ich grzechach. Nie spotykały ich trudności, jakie dotykały innych ludzi, a tym bardziej te, które powinny spotkać niegodziwców.

Gdy zdobyli władzę, nie wykorzystywali jej, by czynić dobro. Nie bronili spraw sierot ani praw potrzebujących. Sieroty często potrzebują pomocy i opieki, a inni nieraz wykorzystują ich bezradność. Właśnie dlatego bogaci i wpływowi powinni je chronić. Czemu służą bogactwo i wpływy, jeśli nie czynieniu dobra? Tymczasem ci ludzie nie chcieli nawet poświęcić takim sprawom uwagi.

Nie mieli prawdziwego poczucia sprawiedliwości ani współczucia. A jeśli włączali się w takie sprawy, nie po to, by postąpić słusznie, lecz by bronić winnych. Mimo to wciąż im się powodziło, a Bóg nie pociągał ich od razu do odpowiedzialności za ich niegodziwość. Przypomina to, że powodzenie w świecie nie jest najlepszą oznaką Bożej przychylności. Często najgorsi ludzie mają najwięcej dóbr tego świata. Nie wolno jednak zakładać, że Bóg pochwala ich postępowanie tylko dlatego, że sąd się opóźnia. Choć kara za złe czyny nie zawsze przychodzi szybko, z pewnością nadejdzie.

Zepsucie ogarnęło wszystkie warstwy społeczeństwa (Księga Jeremiasza 5:30–31). W kraju wydarzyła się rzecz zarazem zdumiewająca i przerażająca. Zdumiewająca, bo tak uprzywilejowany lud upadł tak nisko, a przerażająca, bo była głęboko odrażająca i przyniosła straszne skutki. Jeśli chcemy strzec się grzechu, powinniśmy nazywać go po imieniu: rzeczą przerażającą.

Na czym polegało to straszne zepsucie? Przywódcy sprowadzali lud na manowce. Prorocy fałszywie prorokowali, udając, że przekazują wieść z nieba, choć w rzeczywistości służyli piekłu. Religia jest najbardziej niebezpieczna, gdy przybiera maskę Bożego objawienia. Kapłani, którzy mieli władzę, by ich powstrzymać, nie uczynili tego. Przeciwnie, posługiwali się fałszywymi prorokami, by umacniać własne ambicje i władzę. Rządzili za ich pośrednictwem, a fałszywi prorocy pomagali im zachować bogactwo i wygodne życie oraz uciskać innych.

Ludzie chętnie pozwalali się zwodzić. „To mój lud” — mówi Bóg. Powinni byli trwać przy Nim i wystąpić przeciw niegodziwości kapłanów i proroków. Lecz podobało im się takie życie. Jeśli kapłani i prorocy nie przeszkadzali im grzeszyć, oni nie zamierzali przeszkadzać w ich grzechach. Chcieli mieć pełną swobodę i lubili przywódców oraz nauczycieli, którzy nie powściągali ich pragnień ani ich nie napominali.

Prorok wskazuje następnie na nieuchronny skutek tego wszystkiego. Ludzie ci powinni mieć na uwadze karę, która spotka ich za niegodziwość (Księga Jeremiasza 5:29). „Czyż nie mam za to ukarać?” — pyta Pan, tak jak pytał już wcześniej (Księga Jeremiasza 5:9). Czasem miłosierdzie zdaje się przemawiać przeciw sądowi, jak wtedy, gdy Bóg mówi: „Jakże mógłbym cię opuścić, Efraimie?”. Tutaj to sąd przemawia przeciw miłosierdziu.

Słowa te są mocne i poważne. Ukazują zarówno pewność Bożej kary, jak i jej sprawiedliwość. Czyż Bóg nie ma pomścić zła? Z pewnością kara nadejdzie, jeśli grzesznik nie okaże skruchy. Tacy ludzie zasługują na karę. Czyż Bóg nie ma wymierzyć sprawiedliwości takiemu narodowi — narodowi tak niegodziwemu i tak pobudzającemu Go do gniewu?

Bezpośrednim skutkiem ich niegodziwości jest pytanie: „Jaki będzie tego ostateczny skutek?”. Innymi słowy: do czego to doprowadzi? Zmierzacie ku coraz głębszemu grzechowi, aż dopełnicie miary swojej winy.

Te słowa oznaczają też: w jakiej przepaści zniszczenia się znajdziecie? Gdy ludzie zaszli tak daleko, można się po nich spodziewać już tylko powodzi grzechu. A wtedy można się spodziewać po Bogu już tylko powodzi gniewu. Co zrobią, gdy nadejdzie?

Ci, którzy kroczą drogami zła, powinni rozważyć, dokąd one prowadzą. Prowadzą zarówno do coraz większego grzechu, jak i do całkowitej zguby. Nadejdzie koniec. Nadejdzie kres niegodziwego życia, gdy wszystko zostanie ponownie rozliczone, a jego ostateczny owoc z pewnością okaże się gorzki.