Księga Jeremiasza 42:1 – znaczenie i zastosowanie

Możemy się zastanawiać, jak prorok Jeremiasz uszedł przed mieczem Izmaela. Ocalał, a Pan ukrywał go już wcześniej. Zdumiewa też, że podczas tych gwałtownych zmian nikt wcześniej nie zasięgnął jego rady. Wygląda na to, że ludzie nawet nie zdawali sobie sprawy, iż pośród nich jest prorok. Choć byli jak głownie wyrwane z ognia, nadal nie wrócili do Pana. Ich serca pozostały uparte i zbuntowane, a najgłębszym grzechem wciąż była pogarda dla Boga, Jego opatrzności i proroków.

W końcu przyszli szukać Jeremiasza, choć kierował nimi wyłącznie własny interes. Przyszli do niego wszyscy dowódcy, w tym Jochanan, oraz cały lud, od najmniejszego do największego. Zbliżyli się do niego, co sugeruje, że dotąd trzymali się z dala od proroka i czuli się przy nim nieswojo.

Poprosili go, by się modlił i pytał Boga, co mają robić w tym trudnym i niebezpiecznym czasie (Księga Jeremiasza 42:2–3). Ich słowa były zaskakująco pełne szacunku. Po pierwsze, okazali wielki respekt prorokowi. Choć był biedny, niepozorny i znajdował się pod ich władzą, przyszli do niego pokornie, jak ludzie proszący o pomoc. Mówili nawet o sobie jak o niegodnych, prosząc: „Niech nasza prośba zostanie przez Ciebie przyjęta”. Zapewne obsypywali go pochwałami, licząc na to, że powie im to, co chcieli usłyszeć.

Po drugie, wysoko oceniali jego pozycję przed Bogiem. „Módl się za nas” — mówili — „bo sami nie wiemy, jak się modlić. Módl się do Pana, twojego Boga, bo nie jesteśmy godni nazywać Go naszym Bogiem i nie mamy prawa oczekiwać od Niego żadnej przychylności”. Po trzecie, ich słowa świadczyły o tym, że rozumieli, jak bardzo potrzebują Bożego kierownictwa. Nazywali siebie nieliczną resztką, która pozostała z wielkiego ludu. Tak mała grupa mogła łatwo zginąć, a byłoby to bolesne. Mówili Jeremiaszowi, że widzi ich utrapienie i grożące im niebezpieczeństwo.

Po czwarte, pragnęli, by Bóg nimi pokierował. Prosili Pana, by wziął pod uwagę ich położenie i wskazał drogę, którą mają iść, aby wiedzieli, co robić dla własnego ocalenia. W każdej trudnej i niepewnej sytuacji powinniśmy zwracać się do Boga o wskazówki. Żyli w czasach, gdy Bóg nadal kierował ludźmi przez proroctwa, co już ustało. Nadal jednak możemy z wiarą prosić o mądrość w sercu i o pomoc w dostrzeganiu Bożego prowadzenia w opatrzności, czyli w Jego mądrym kierowaniu biegiem wydarzeń.

Jeremiasz wiernie obiecał, że będzie się za nich modlił i przekaże im odpowiedź Boga dokładnie tak, jak ją otrzyma, niczego nie dodając, nie zmieniając ani nie pomijając (Księga Jeremiasza 42:4). Duszpasterze mogą się z tego nauczyć dwóch rzeczy. Powinni szczerze modlić się za tych, którzy proszą ich o modlitwę: „Będę się za was modlił, zgodnie z tym, o co prosicie”. Nawet jeśli ludzie lekceważyli ich wcześniej, nie wolno im grzeszyć przeciwko Panu przez zaprzestanie modlitwy za nich (Pierwsza Księga Samuela 12:23). Powinni też udzielać rad jak najwierniej oddających Bożą wolę, nie przemilczając niczego pożytecznego tylko dlatego, że mogłoby się to ludziom nie spodobać, lecz głosząc całą wolę Boga.

Potem ludzie obiecali, że będą posłuszni woli Boga, gdy tylko ją poznają (Księga Jeremiasza 42:5–6). Wezwali nawet Boga na świadka swojej szczerości, choć wówczas nie byli szczerzy. Powiedzieli w istocie: „Niech Pan będzie prawdziwym i wiernym świadkiem między nami. Powiedz nam zgodnie z prawdą, co mówi, a wtedy będziemy posłuszni. Niech Pan, Sędzia, rozsądzi sprawę między nami”. Ci, którzy chcą korzystać z modlitwy dobrych duszpasterzy, powinni uważnie słuchać ich nauczania i kierować się nim, o ile jest zgodne z wolą Boga.

Trudno było powiedzieć coś lepszego niż: „Czy będzie to dobre, czy złe, będziemy posłuszni głosowi Pana, naszego Boga, aby dobrze się nam wiodło”. Po pierwsze, teraz nazwali Boga „naszym Bogiem”, bo Jeremiasz zachęcił ich, by tak mówili (Księga Jeremiasza 42:4). Jeśli jest On naszym Bogiem, jesteśmy zobowiązani do posłuszeństwa. Nasza więź z Bogiem mocno wzywa nas do posłuszeństwa.

Po drugie, powiedzieli, że będą posłuszni, ponieważ posłali proroka, by zapytał Boga o Jego wolę. Nie pragniemy naprawdę poznać Bożej woli, jeśli nie jesteśmy w pełni zdecydowani jej wypełnić, gdy ją poznamy. Po trzecie, była to obietnica całkowitego posłuszeństwa. Mieli zrobić wszystko, co Bóg nakaże, niezależnie od tego, czy będzie im się to wydawało dobre, czy złe. Skoro Bóg coś nakazuje, jest to dobre, nawet jeśli wydaje się trudne lub nieprzyjemne. Mieli być posłuszni, czy będzie to łatwe, czy trudne, przyjemne czy sprzeczne z ich pragnieniami, tanie czy kosztowne, popularne czy niepopularne, a także niezależnie od tego, czy przyniesie korzyść ich doczesnym interesom, czy im zaszkodzi — jeśli tylko będzie to ich obowiązkiem.

Podali mocny i rozsądny powód tej obietnicy: aby dobrze im się wiodło. Pokazuje to, że wiedzieli, iż nie mogą oczekiwać pomyślności na żadnych innych warunkach.