Księga Jeremiasza 37:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, że nikt nie zważał na nauczanie Jeremiasza, nawet gdy jego słowa zaczęły się spełniać (Księga Jeremiasza 37:1–2). Sedekiasz, który objął władzę po Koniaszu, zwanym także Jechoniaszem, miał przed sobą wyraźne ostrzeżenie płynące z upadku swojego poprzednika. Mimo to ani on, ani jego urzędnicy, ani lud nie chcieli słuchać słów Pana, choć sąd już się rozpoczął. Serce jest naprawdę zatwardziałe, gdy człowiek widzi, jak Bóg osądza innych, sam odczuwa skutki Jego sądu, a mimo to nie chce się ukorzyć.

Widzimy też, że Sedekiasz prosił o modlitwę. Wysłał posłańców do Jeremiasza z prośbą, by modlił się do Pana, Boga Izraela, za króla i lud (Księga Jeremiasza 37:3). Podobną prośbę kierował już wcześniej, a jednym z posłańców był Sofoniasz, ten sam człowiek, o którym wspomniano wcześniej. Można mu przyznać pewną zasługę: wiedział, że potrzebuje Bożej łaski, i czuł się niegodny, by samemu o nią prosić. Okazał też szacunek pobożnym ludziom i sługom Bożym, którzy mieli przystęp do Boga.

Gdy przeżywamy trudności, powinniśmy prosić naszych duszpasterzy i chrześcijańskich przyjaciół, by modlili się za nas. W ten sposób okazujemy szacunek modlitwie oraz naszym braciom i siostrom w Chrystusie. Nawet królowie powinni dostrzegać, że ludzie modlący się są siłą narodu (Księga Zachariasza 12:5; Księga Zachariasza 12:10). Prośba Sedekiasza ujawniała jednak również jego winę. Jeśli naprawdę wierzył, że Jeremiasz jest prorokiem, którego modlitwa może pomóc jemu i ludowi, dlaczego nie wierzył także jego przesłaniu i nie był posłuszny Panu?

Chciał, by Jeremiasz się za niego modlił, ale nie chciał słuchać jego rad. Prosił o pomoc człowieka przemawiającego w imieniu Boga i wyraźnie zdawał sobie z tego sprawę, a jednak nie chciał dać się prowadzić jego słowom. Wielu ludzi chętnie prosi o modlitwę, lecz odrzuca rady. Oszukują w ten sposób samych siebie: jak mogą oczekiwać, że Bóg wysłucha innych modlących się za nich, skoro sami nie chcą słuchać tych, którzy przekazują im Boże słowa? Wielu ludzi lekceważy modlitwę w pomyślnych czasach, a w trudnych chętnie po nią sięga, jak nierozsądni proszący: „Dajcie nam teraz trochę waszej oliwy”. Sedekiasz postąpiłby lepiej, gdyby poprosił Jeremiasza, by modlili się razem, ale uważał, że byłoby to poniżej jego godności. Jak można oczekiwać pociechy płynącej z wiary, jeśli nie chce się ukorzyć i podjąć związanych z nią obowiązków?

Mieszkańcy Jerozolimy przez pewien czas nabrali otuchy, ponieważ wojsko chaldejskie odstąpiło od miasta. Jeremiasz mógł swobodnie poruszać się wśród ludzi i otwarcie przemawiać (Księga Jeremiasza 37:4). Wydawało się też, że miasto jest chwilowo bezpieczne. Sedekiasz, choć podlegał władzy Babilonu, zawarł potajemne porozumienie z faraonem, królem Egiptu (Księga Ezechiela 17:15). Gdy Babilończycy przybyli, by ukarać go za tę zdradę, Egipt wysłał wojsko na pomoc Jerozolimie.

Na wieść o zbliżających się Egipcjanach Chaldejczycy przerwali oblężenie, prawdopodobnie ze względów strategicznych, a nie ze strachu przed Egiptem. Ludzie zaczęli więc mieć nadzieję, że niebezpieczeństwo minęło, a Jerozolima została ocalona na zawsze. Grzesznicy często w ten sposób popadają w beztroskę: gdy sąd na jakiś czas ustaje, czują się bezpieczniej. Kiedy nie budzi ich Boże słowo, Boża opatrzność może ich uśpić, choć nie powinna. Ulga była jednak tylko chwilowa.

Sedekiasz ponownie posłał do Jeremiasza z prośbą, by modlił się o to, żeby wojsko chaldejskie nie wróciło. Jeremiasz odpowiedział, że sprawa jest już rozstrzygnięta i że nie ma sensu oczekiwać pokoju, bo Bóg rozpoczął już sąd nad nimi. Pan ostrzegł, by się nie łudzili (Księga Jeremiasza 37:9). Szatan jest wielkim zwodzicielem, ale nie mógłby nas zwieść, gdybyśmy najpierw sami nie oszukiwali siebie.

Jeremiasz mówił wprost. Po pierwsze, zapowiedział, że Egipt zawróci i wycofa się do swojego kraju (Księga Ezechiela 17:17; Księga Izajasza 30:7). Jego pomoc okaże się bezużyteczna. Egipcjanie nie ośmielą się stawić czoła Chaldejczykom, lecz pospiesznie się wycofają. Jeśli Bóg nam nie pomoże, żadne stworzenie nie zdoła tego uczynić. Żadna siła nie może oprzeć się Bogu ani pomóc bez Niego.

Po drugie, Jeremiasz zapowiedział, że Chaldejczycy wrócą i ponownie rozpoczną oblężenie, tym razem z jeszcze większą siłą. Nie odejdą na zawsze (Księga Jeremiasza 37:9), lecz wrócą i będą walczyć z miastem (Księga Jeremiasza 37:8). Bóg ma pełną władzę nad wszystkimi wojskami, nawet nad tymi, które Go nie znają ani nie czczą. Kieruje ich marszami, odwrotami i powrotami według swojej woli. Nawet okrutne wojska, niczym wichry, wykonują Jego słowo.

Po trzecie, Jerozolima z pewnością zostanie wydana w ręce Chaldejczyków. Zdobędą ją i spalą (Księga Jeremiasza 37:8). Zapowiedziany już sąd nad miastem się dokona, a narzędziem jego wykonania będą Chaldejczycy. Nawet gdyby ich wojsko odstąpiło od miasta albo większość żołnierzy odniosła rany w bitwie, ranni i tak powstaną i spalą Jerozolimę (Księga Jeremiasza 37:10). Pokazuje to, że wyrok na Jerozolimę nie mógł zostać cofnięty, a jej zniszczenia nie dało się uniknąć. Nie było sensu próbować uchylić się od ciosu ani z nim walczyć.

Narzędzia, których Bóg używa do realizacji swoich zamiarów, czy to miłosierdzia, czy sądu, wykonają Jego wolę. Ci, których wyznacza do ocalenia, ocalą, a ci, których wyznacza do niszczenia, zniszczą, nawet jeśli wydają się słabi, ranni albo niezdolni do powodzenia. Gdy Bóg ma dzieło do wykonania, nie zabraknie Mu odpowiednich narzędzi. A gdy już je wybierze, wykonają to dzieło, choćby wydawały się do niego nieprzydatne.