Księga Jeremiasza 30:18 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie znajdujemy kolejne zapowiedzi dobrodziejstw, które Bóg przygotował dla swojego ludu na czas po zakończeniu jego niedoli.

Po pierwsze, miasto i świątynia zostaną odbudowane (Księga Jeremiasza 30:18). Namioty Jakuba i wszystkie jego siedziby odczuły ciężar niewoli, bo gdy lud uprowadzono, leżały w ruinie. Kiedy jednak wygnańcy powrócą, ich domy zostaną odbudowane i podniosą się z ruin. W ten sposób Bóg okaże miłosierdzie miejscom, które niegdyś były znakami Jego sądu.

Jerozolima zostanie odbudowana na swoim wzgórzu, w tym samym miejscu co wcześniej, choć teraz wygląda jak rumowisko. To miejsce nadaje się na miasto, więc miasto znów tam powstanie. Ten, który potrafi obrócić miasto w ruinę (Księga Izajasza 25:2), może także, gdy zechce, ponownie uczynić z ruin miasto.

Pałac, czyli świątynia, pałac samego Boga, pozostanie taki jak wcześniej. Zostanie odbudowany według dawnego projektu, a oddawanie czci Bogu będzie się tam odbywać jak dawniej.

Po drugie, znów będą obchodzone święta poświęcone Bogu (Księga Jeremiasza 30:19). Z miasta, świątyni i wszystkich domów Jakuba popłyną dziękczynienie i radosne głosy ludzi. Będą z radością przychodzić do świątyni, by oddawać Bogu cześć, i z taką samą radością będą z niej wracać. Głos dziękczynienia jest zarazem głosem radości, bo wszystko, co przynosi nam radość, powinno też pobudzać nas do uwielbiania Boga. Kto się raduje, niech śpiewa psalmy. To, co nas cieszy, powinno także skłaniać nas do wdzięczności. Służcie Panu z radością.

Po trzecie, lud znów się rozrośnie i stanie się wielki. Nie będzie już nieliczny ani mały, lecz liczny i otoczony szacunkiem, a jego znaczenie wśród narodów wzrośnie. Bóg mówi, że ich rozmnoży i otoczy chwałą. Oznaką chwały Kościoła jest to, że dołączają do niego liczni ludzie, którzy dostępują zbawienia. Bóg może rozmnożyć i otoczyć szacunkiem nawet lud, który został bardzo zdziesiątkowany i wzgardzony.

Lud odzyska dawną godność. Jego dzieci będą takie jak dawniej, bawiąc się na ulicach (Księga Zachariasza 8:5), i jak przedtem odziedziczą majątek oraz pozycję swoich rodziców. Ich wspólnota będzie mocno ugruntowana przed Bogiem zarówno w życiu publicznym, jak i w oddawaniu Mu czci. W radzie starszych zawsze będą wierni urzędnicy, którzy zadbają o porządek, a w zgromadzeniu świętych nie zabraknie wiernych czcicieli Boga. Gdy jedno pokolenie przeminie, pojawi się następne, a wspólnota będzie trwać przed Bogiem.

Po czwarte, lud otrzyma dobre rządy (Księga Jeremiasza 30:21). Jego przywódcy i sędziowie będą pochodzić z własnego narodu, a lud nie będzie już rządzony przez obcych i wrogów. Władca wywodzić się będzie spośród jego ludu i sam zazna cierpień niewoli. Wskazuje to na Chrystusa, naszego Władcę, Dawida, naszego Króla (Księga Jeremiasza 30:9). W najgłębszym sensie jest jednym z nas, bo pod każdym względem stał się podobny do swoich braci.

Bóg mówi: „Sprawię, że się do Mnie zbliży”. Można to rozumieć na dwa sposoby. Może chodzić o lud, Jakuba i Izraela. Bóg ponownie przyprowadzi ich blisko siebie, by oddawali Mu cześć w świątyni, jak dawniej, i obejmie ich przymierzem jako swój lud (Księga Jeremiasza 30:22). Przywróci im bliską więź ze sobą. Niewielu ludzi postanawia w sercu zbliżyć się do Boga, zobowiązuje się do tego i trwale się tego trzyma. Nikt nie potrafi tego uczynić bez szczególnej łaski Boga, który przyciąga człowieka do siebie.

Za każdym razem, gdy przystępujemy do Boga w świętej służbie, musimy zaangażować w to serce. Serce powinno być przygotowane do tego zadania, skupione na nim i mocno przy nim trwać. Bóg przede wszystkim patrzy na serce i właśnie jego wymaga, ale serce jest niestałe i łatwo odchodzi, jeśli nie dołożymy starań, by je mocno przywiązać, jak ofiarę związaną sznurami.

Możliwe też, że słowa te odnoszą się do władcy, skoro mowa o jednej osobie. Władca zostanie właściwie powołany do swojej służby i będzie zbliżał się do Boga, szukając Jego wskazówek w każdej sprawie. To Bóg sprawi, że się zbliży, bo inaczej kto podjąłby się odpowiedzialności za tak słaby lud, dźwigający tak wielkie zniszczenie? Gdy Bóg ma do wykonania jakieś zadanie, nawet takie, które budzi zniechęcenie, powołuje do niego potrzebnych ludzi.

Słowa te wskazują także dalej na Chrystusa w Jego roli Pośrednika, czyli Tego, który staje między Bogiem a Jego ludem. Właściwym zadaniem Chrystusa jest zbliżyć się do Boga nie tylko we własnym imieniu, lecz także za nas i w naszym zastępstwie, jako arcykapłan, którego wyznajemy. O kapłanach mówi się, że zbliżają się do Boga (Księga Kapłańska 10:3; Księga Kapłańska 21:17), a do Boga zbliżył się również Mojżesz (Księga Wyjścia 20:21). Bóg Ojciec sprawił, że Jezus Chrystus zbliżył się do Boga jako Pośrednik. Powołał Go do tego, wybrał, namaścił, przyjął i okazał, że ma w Nim upodobanie.

Jezus Chrystus, powołany przez Ojca, by zbliżyć się do Boga jako Pośrednik, sam postanowił poświęcić się temu dziełu. Związał się z nim i wziął je na siebie, całym sercem i całą duszą, aby w pełni czasu stać się ofiarą za grzech. Dobrowolne poddanie się woli Ojca i współczucie dla upadłych ludzi skłoniły Go do tego dzieła, a Jego własny honor sprawił, że pozostał wierny temu dziełu. Pokazuje to także, że podjął się tego zadania z pełnym przekonaniem, dobrowolnie i z radością, a trudności na swojej drodze uznał za nic (Księga Izajasza 63:3-5). Jezus Chrystus jest we wszystkim naprawdę zdumiewający. Słusznie możemy z podziwem zapytać: Kto postanawia poświęcić się takiemu zadaniu?

Po piąte, lud ponownie zostanie objęty przymierzem z Bogiem, zgodnie z przymierzem zawartym z ich ojcami (Księga Jeremiasza 30:22). Bóg mówi: „Będziecie moim ludem”. To dobre dzieło Boga w nas czyni nas Jego ludem, ludem noszącym Jego imię (Dzieje Apostolskie 15:14). Mówi też: „Ja będę waszym Bogiem”. W tych słowach zawiera się istota tej części przymierza: dobra wola Boga wobec nas.

Po szóste, Bóg rozprawi się z wrogami ludu i ich poniży (Księga Jeremiasza 30:20). Mówi: „Ukarzę wszystkich, którzy ich uciskają”, aby każdy mógł zobaczyć, że niebezpiecznie jest podnosić rękę na pomazańców Boga (Księga Psalmów 105:15). Należy tu także odnieść dwa ostatnie wersety. Wicher Pana spadnie dotkliwie na głowę bezbożnych. Te same słowa pojawiły się już wcześniej, gdzie były ostrzeżeniem przed gniewem Boga skierowanym przeciw bezbożnym obłudnikom w Izraelu (Księga Jeremiasza 23:19-20). Tutaj odnoszą się do niegodziwych ciemiężycieli Izraela. Ich brzmienie przypomina słowa z Księgi Izajasza 51:22-23, gdzie Bóg mówi, że zabierze z ręki swojego ludu kielich oszołomienia i poda go tym, którzy go dręczyli.

Gniew Boga na bezbożnych ukazany jest tutaj jako przerażający, podobny do wichury: przychodzi nagle i nie sposób mu się oprzeć. Jest też bardzo dotkliwy. Spadnie na ich głowy i zada im cierpienie, tak że będą nie tylko przerażeni, lecz także zranieni. Nie przestanie ich ścigać. Wichury zwykle szybko mijają, ale ta będzie trwać.

Gniew dokona tego, do czego został posłany. Nie ustanie, dopóki Bóg nie wykona swego dzieła. Jego zamysły dotyczące sądu, podobnie jak zamysły pełne miłości, w całości się spełnią. Bóg uczyni to, co zaplanował w swoim sercu.

Ci, którzy teraz nie wezmą sobie tego do serca, później nie zdołają odsunąć tej myśli. „W dniach ostatecznych” będą o tym rozmyślać, kiedy będzie już za późno, by powstrzymać to, co ma nadejść.