Księga Jeremiasza 30:1 – znaczenie i zastosowanie

Jeremiasz otrzymuje polecenie, by zapisać to, co Bóg mu powiedział. Prawdopodobnie chodzi o wszystkie wcześniejsze orędzia. Miał je spisać i ogłosić, aby ludzie, którzy nie skorzystali z tego, że usłyszeli je wcześniej, mogli uważniej się nad nimi zastanowić, gdy później będą je czytać. Być może jednak polecenie dotyczy przede wszystkim obietnic powrotu, które przeplatały się z innymi orędziami Jeremiasza. Miał zebrać te obietnice, a Bóg miał dodać do nich kolejne podobne słowa.

Miał je też zapisać dla przyszłych pokoleń. Gdy zobaczą, że się spełniają, ich wiara umocni się dzięki proroctwu. Nie miał wysyłać tych słów jako prywatnego listu, takiego jak ten z poprzedniego rozdziału, skierowany do wygnańców, lecz zapisać je w księdze, którą należało starannie przechowywać w publicznym archiwum. Daniel zrozumiał z tych ksiąg, że niewola zbliża się ku końcowi (Księga Daniela 9:2). Słowa miały zostać zapisane w księdze, a nie na luźnych kartkach, ponieważ nadejdzie czas, choć wciąż odległy, gdy Bóg sprowadzi z powrotem wygnańców z Izraela i Judy — wielu z dziesięciu plemion oraz ludzi z dwóch plemion (Księga Jeremiasza 30:3). Księgę należało przygotować tak, by można ją było czytać także wtedy, gdy obietnica się spełni, i zobaczyć, jak dokładnie spełnienie odpowiadało zapowiedzi. Taki jest jeden z celów proroctwa zapisanego w księdze.

Słowa te wskazują też, że Bóg będzie ich miłował ze względu na ich przodków, jak później napisał Paweł (List do Rzymian 11:28). Dlatego sprowadzi ich z powrotem do Kanaanu, ziemi, którą dał ich ojcom, aby znów mogli ją posiąść.

Potem Jeremiasz otrzymuje polecenie, co ma zapisać. Są to właśnie słowa, których Duch Święty uczy go, by je utrwalił (Księga Jeremiasza 30:4). Obietnice zapisane na polecenie Boga są równie prawdziwie Jego słowem jak Dziesięć Przykazań, które napisał własnym palcem.

Najpierw Jeremiasz ma opisać przerażenie i panikę, które ogarnęły lud i które będą do niego powracać za każdym razem, gdy Chaldejczycy przypuszczą atak. Dzięki temu ratunek wyda się tym większy i bardziej upragniony (Księga Jeremiasza 30:5). Ludzie słyszeli głos drżenia — krzyki strachu rozbrzmiewające pośród niebezpieczeństwa. Fałszywi prorocy obiecywali pokój, tymczasem rzeczywistość przynosiła lęk i brak pokoju. Nic dziwnego, że gdy z zewnątrz nadciąga nieszczęście, w sercach narasta strach. Nawet wojownicy zostaną przytłoczeni katastrofą, która dotknie ich naród. Załamią się pod jej ciężarem i będą bezradni jak rodzące kobiety, których ból gwałtownie się nasila i od którego nie można uciec (Księga Jeremiasza 30:6).

Nie słyszy się o mężczyźnie rodzącym dziecko, a jednak tutaj nie chodzi o kilku przerażonych mężczyzn: każdy z nich będzie trzymał się za biodra w głębokiej udręce, jak kobiety podczas porodu, gdy zobaczą spalone miasta i spustoszoną ziemię. Ten ból zostaje jednak porównany do porodu, a nie do agonii przed śmiercią, bo zakończy się radością, a cierpienie zostanie zapomniane, jak ból matki po porodzie. Twarze wszystkich pobledną. Użyte tu słowo oznacza więcej niż nagłe przerażenie. Może też opisywać ciało osłabione i chore, jak przy żółtaczce.

Prorok opłakuje nadciągającą katastrofę, którą widzi w proroctwie (Księga Jeremiasza 30:7). Woła: „Biada, jak wielki będzie ten dzień” — dzień sądu, podobny do wielkiego i strasznego dnia Pana (Księga Joela 2:31; List Judy 1:6). Będzie tak wielki, że wcześniej nie wydarzyło się nic podobnego. Nasz Pan mówił w podobny sposób o późniejszym zburzeniu Jerozolimy, zapowiadając, że nie będzie ono miało sobie równych (Ewangelia Mateusza 24:21). Ten czas nazwano też czasem utrapienia Jakuba — bolesnym okresem, w którym lud Boży będzie cierpiał bardziej niż inni. Cały czas niewoli był takim okresem. Każdy, komu leży na sercu dobro Jakuba i cześć Boga Jakuba, powinien głęboko boleć nad takimi czasami.

Po drugie, Jeremiasz ma zapisać pewną obietnicę, że te cierpienia kiedyś zakończą się szczęśliwie. Utrapienie Jakuba dobiegnie końca, a on zostanie z niego wybawiony. Ucisk wspólnoty wierzących może trwać długo, ale nie będzie trwał wiecznie. Zbawienie należy do Pana i to On przyniesie je swojemu ludowi.

Ustanie także ucisk ze strony ciemiężycieli Jakuba, a oni poniosą karę za to, co uczynili (Księga Jeremiasza 30:8). Pan Zastępów, który ma wszelką moc, mówi: „Złamię jarzmo z twojej szyi” — jarzmo, które od dawna tak mocno ciążyło i wyniszczało lud. „Rozerwę twoje więzy, przywrócę ci wolność i wytchnienie, a ty już nie będziesz podlegać obcym. Nie będą już nad tobą panować ani czerpać zysków z twojej własności i pracy”.

Miłosierdzie osiąga tu swój szczyt: lud zostanie przywrócony do swobodnego oddawania czci Bogu (Księga Jeremiasza 30:9). Ludzie zostaną uwolnieni od służby swoim wrogom nie po to, by żyć dla siebie, ale by służyć Panu, swojemu Bogu, i Dawidowi, swojemu królowi. Oznacza to przywrócenie właściwego porządku pod trwałym panowaniem Boga zarówno w sprawach kultu, jak i życia społecznego. Lud został poniżony i zmuszony do służenia wrogom, ponieważ sam nie służył Panu tak, jak powinien — z radością i weselem w sercu (Księga Powtórzonego Prawa 28:47).

Gdy Bóg wybawia swój lud z nieszczęścia, przygotowuje go do tego wybawienia, dając mu serce gotowe Mu służyć. Czyni błogosławieństwo jeszcze cenniejszym, otwierając przed ludźmi możliwość służenia Mu. Zostajemy wyrwani z rąk wrogów, aby bez lęku służyć Bogu (Ewangelia Łukasza 1:74-75). Uwolnienie od zewnętrznych nieszczęść jest prawdziwym miłosierdziem, jeśli prowadzi do pełniejszej służby Bogu.

Lud będzie służył swojemu Bogu. Nie będzie już, jak w dawnych czasach buntu, wybierał fałszywych bogów ani, jak podczas niewoli, zmuszany do służenia im. Będzie też służył Dawidowi, swojemu królowi, czyli władcom, których Bóg ustanowi z rodu Dawida, takim jak Zorobabel, albo przynajmniej tym, którzy zasiadali w sądzie na tronie Dawida, jak Nehemiasz. Sens tej zapowiedzi wyraźnie jednak wykracza poza te przykłady. Aramejska parafraza odczytuje ją jako posłuszeństwo Mesjaszowi, Synowi Dawida i ich Królowi; tak rozumieli ją również żydowscy komentatorzy. Odnowa, która zaczęła się od powrotu z niewoli, miała prowadzić lud do Mesjasza.

Nazywa się Go Dawidem, ich Królem, ponieważ jest potomkiem Dawida (Ewangelia Mateusza 22:42) i w pełni urzeczywistnia to imię. Dawid był wyrazistym obrazem Chrystusa zarówno w uniżeniu, jak i w wywyższeniu. Przymierze królewskie zawarte z Dawidem wskazywało przede wszystkim na Chrystusa, a w Nim wszystkie obietnice tego przymierza znalazły swoje pełne i ostateczne spełnienie.

Bóg dał Dawidowi tron jego ojca i ustanowił go na Syjonie, swojej świętej górze. W Nowym Testamencie często czytamy, że Bóg ustanowił Jezusa Królem (Dzieje Apostolskie 3:26; Dzieje Apostolskie 13:23; Dzieje Apostolskie 13:33).

Zwróćmy na to uwagę: ci, którzy służą Panu jako swojemu Bogu, mają też służyć Dawidowi, swojemu Królowi, czyli oddać się Jezusowi Chrystusowi i pozwolić Mu sobą kierować. Wszyscy mają czcić Syna tak, jak czczą Ojca, i przychodzić do Boga przez Niego, Pośrednika, który stoi między Bogiem a ludźmi.

Ci, którzy zostali uwolnieni z niewoli duchowej, powinni okazać to, służąc Chrystusowi. Ci, którym On daje odpoczynek, mają też wziąć na siebie Jego jarzmo.