Księga Jeremiasza 23:1 – znaczenie i zastosowanie

To ostrzeżenie dla niedbałych pasterzy. Nadchodzi czas, gdy Bóg zażąda od nich rozliczenia z powierzonej im odpowiedzialności. „Biada pasterzom” — czyli władcom zarówno w Kościele, jak i w państwie, którzy mieli prowadzić, karmić, chronić i otaczać opieką powierzonych im ludzi. Owce nie należą do nich. Bóg nazywa je „owcami mojego pastwiska”: to ludzie, którzy należą do Niego i którym zapewnił dobre pastwisko.

Biada tym, którym powierzono karmienie ludu Bożego i którzy twierdzili, że to robią, a jednak rozproszyli trzodę. Przyczyniały się do tego przemoc, ucisk, zaniedbanie i brak troski o dobro ludzi. Nie odwiedzali ich i nie wypełniali swoich obowiązków, przez co w praktyce odpychali ich od siebie. Owce rozpraszały dzikie zwierzęta, lecz winni byli także pasterze, bo powinni byli utrzymać trzodę razem. Bóg rozliczy ich z niegodziwych czynów i potraktuje ich tak, jak na to zasługują. Skoro nie troszczyli się wiernie o trzodę, Bóg przyjdzie do nich z sądem.

To pocieszenie dla zaniedbanych owiec. Nawet jeśli pasterze niższego szczebla się nimi nie opiekują, nie poświęcają im wysiłku i zdradzają je, zaopiekuje się nimi najwyższy Pasterz. „Choćby opuścili mnie ojciec i matka, Pan mnie przygarnie”. Nawet jeśli ci, którzy powinni troszczyć się o Kościół, zaniedbują jego sprawy w świecie i przedkładają własne interesy nad dobro wspólnoty, Kościół przez to nie upadnie. Bóg dotrzyma obietnicy, nawet gdy ludzie, którymi się posługuje, nie wypełniają swoich obowiązków.

Rozproszeni Żydzi mieli w końcu wrócić do swojej ziemi i ponownie zamieszkać tam pod dobrymi rządami (Księga Jeremiasza 23:3, Księga Jeremiasza 23:4). Nawet jeśli pozostałaby tylko resztka trzody Bożej, Bóg miał ją zgromadzić. Miał odnaleźć ją wszędzie, gdzie przebywała, i utorować jej drogę powrotu ze wszystkich krajów, do których ją wygnał. Rozproszenie było sądem Boga za grzech pasterzy, lecz Jego miłosierdzie miało zgromadzić owce, gdy usunięci zostaną pasterze, którzy je zdradzili. Ludzie mieli wrócić do dawnych domów jak owce do swoich zagród, a tam mieli być płodni i licznie się rozmnażać.

Nadużywanie urzędu przez dawnych pasterzy nie oznacza, że sam urząd powinien przestać istnieć. Złe wykorzystanie świętego powołania przez niektórych nie jest powodem, by je znieść. „Zniszczyli owce, ale ustanowię nad nimi pasterzy, którzy będą troszczyć się o ich karmienie”. Wcześniej ludzie żyli w ciągłym strachu i niepokoju. Teraz mieli już się nie bać ani nie trwożyć. Nie miało im zagrażać niebezpieczeństwo z zewnątrz ani przerażać ich to, co dzieje się wewnątrz. Dawniej niektóre owce stale ginęły pożerane przez dzikie zwierzęta. Odtąd żadnej miało nie brakować. Nawet jeśli Kościół przechodził długie okresy ucisku, nie znaczy to, że zawsze musi tak być. Władcy tacy jak Zorobabel i Nehemiasz, choć nie otaczał ich zewnętrzny przepych porównywalny z tym, jakim cieszyli się Jojakim i Jojakin, byli dla ludu znacznie większym błogosławieństwem niż tamci królowie przekleństwem. Pokój Kościoła nie zależy od zewnętrznej potęgi jego władców.

W późniejszych czasach miał zostać wzbudzony Mesjasz, Książę, wielki i dobry Pasterz owiec. Miał błogosławić swój Kościół i stać się chwałą swojego ludu, Izraela (Księga Jeremiasza 23:5, Księga Jeremiasza 23:6). Dom Dawida zdawał się całkowicie zrujnowany przez ostrzeżenie dotyczące Jojakina (Księga Jeremiasza 22:30), zapowiadające, że żaden z jego potomków nie zasiądzie na tronie Dawida. Jednak ta obietnica w pełni chroni cześć przymierza, które Bóg zawarł z Dawidem. Podnosi jego dom z ruin i wynosi go do większej chwały niż kiedykolwiek wcześniej, jaśniejszej nawet niż panowanie Salomona. Ta księga zawiera mniej proroctw o Chrystusie niż Księga Izajasza, ale to proroctwo jest szczególne. Prorok z pewnością mówi o Chrystusie i o nikim innym.

Początkowe słowa pokazują, że spełnienie tej obietnicy miało nastąpić dopiero po długim czasie. „Nadchodzą dni”, ale jeszcze nie nadeszły. „Widzę go, lecz nie teraz”. Wszystko inne wskazuje jednak, że spełnienie obietnicy będzie chwalebne. O Chrystusie mówi się jako o Odrośli z rodu Dawida, o tym, którego nazwano „Odroślą” (Księga Zachariasza 3:8). Jego pojawienie się było skromne, a początek niewielki, jak pączek lub młody pęd. Zdawało się, że wyrasta z ziemi, ale miał się rozwinąć, nabrać siły i przynieść wiele owoców. Pochodził z rodu Dawida, który wyglądał jak korzeń w suchej ziemi, pogrzebany i pozbawiony nadziei na ponowne życie. Chrystus jest korzeniem i potomkiem Dawida (Apokalipsa św. Jana 22:16). W Nim róg Dawida znów nabiera mocy (Księga Psalmów 132:17, Księga Psalmów 132:18). Jest Odroślą wzbudzoną przez Boga, Tą, którą Bóg uświęcił i posłał na świat, powierzając Jej misję i wyposażając Ją we wszystko, co potrzebne. Jest sprawiedliwą Odroślą, bo sam jest sprawiedliwy, a przez Niego wielu, a właściwie wszyscy, którzy do Niego należą, zostają uznani za sprawiedliwych.

Mówi się o Nim także jako o Królu swojego Kościoła. Ta Odrośl zostanie wyniesiona na tron Dawida i będzie tam panować oraz odnosić powodzenie, w przeciwieństwie do królów z rodu Dawida, którzy w tamtych czasach ponosili klęskę we wszystkim, czego się podejmowali. Chrystus ustanowi w świecie królestwo, które pokona wszelki opór. Na wielkim rydwanie wiecznej Ewangelii będzie kroczył naprzód, zwyciężając i by zwyciężać. Jeśli Bóg Go wzbudzi, sprawi też, że Jego dzieło będzie się rozwijać, bo pobłogosławi dziełu swoich rąk. To, co podoba się Panu, powiedzie się w rękach tych, którym On to powierza. Chrystus będzie odnosił powodzenie, bo zaprowadzi sprawiedliwość i prawość na całej ziemi, w całym świecie (Księga Psalmów 96:13).

Królowie z rodu Dawida byli wtedy niesprawiedliwi i surowi, nic więc dziwnego, że nie odnosili powodzenia. Chrystus przez swoją Ewangelię złamie uzurpowaną władzę szatana, ustanowi doskonałe rządy świętego życia i, w takim zakresie, w jakim zostaną one przyjęte, uczyni świat sprawiedliwym. Przyniesie to święte bezpieczeństwo i pokój w sercach wszystkich Jego wiernych poddanych. Za Jego dni, pod Jego panowaniem, Juda zostanie ocalona, a Izrael będzie żył bezpiecznie. Oznacza to, że wszystkie duchowe dzieci wierzącego Abrahama i modlącego się Jakuba będą chronione przed przekleństwem nieba i złością piekła. Zostaną uwolnione od wymagań Bożego Prawa i wybawione z ataków szatana. Będą zbawione od grzechu, zarówno od jego winy, jak i mocy, a potem zamieszkają bezpiecznie i spokojnie, nie obawiając się zła. Zobacz (Ewangelia Łukasza 1:74, Ewangelia Łukasza 1:75). Ci, którzy w przyszłości zostaną wybawieni od nadchodzącego gniewu, już teraz mogą żyć bezpiecznie, bo jeśli Bóg jest za nami, któż może być przeciwko nam? Gdy Chrystus króluje w duszy i zajmuje w niej pierwsze miejsce, dusza żyje w pokoju.

Nazywa się Go także „Pan, nasza sprawiedliwość”.

To imię mówi, kim jest Pan i czego dokonuje. Jako Bóg jest Jehową, imieniem szczególnym, które wskazuje na Jego wieczne istnienie i samoistność. Jako Pośrednik, Ten, który stoi między Bogiem a ludźmi, jest naszą sprawiedliwością, bo zadośćuczynił Bożej sprawiedliwości za grzechy ludzi. Zaprowadził wieczną sprawiedliwość i daje nam ją w przymierzu łaski, czyli w łaskawej umowie, którą Bóg zawiera z wierzącymi. Gdy przyjmujemy to przymierze przez wiarę, ta sprawiedliwość staje się nasza.

To imię oznacza również, że Chrystus jest naszą sprawiedliwością w sposób, w jaki żadne stworzenie nigdy nie mogłoby nią być. On sam jest suwerenną, całkowicie wystarczającą i wieczną sprawiedliwością. Cała nasza sprawiedliwość pochodzi od Niego, trwa dzięki Niemu i znajduje się w zjednoczeniu z Nim. W Nim stajemy się sprawiedliwością Bożą.

Nie chodzi tylko o to, kim On jest, lecz także o to, z czego jest znany. Słowa „takie będzie imię, którym będą Go nazywać” oznaczają, że Bóg ustanowił Go naszą sprawiedliwością, a Jego lud będzie wyznawać Go jako takiego. Izrael i każdy prawdziwie wierzący będą wzywać Go tym imieniem. Dostępujemy usprawiedliwienia przed Bogiem, czyli zostajemy uznani za sprawiedliwych przed Nim, wyłącznie dzięki tej sprawiedliwości. Dzięki niej mamy podstawę, by stanąć przed Bogiem, otrzymujemy przebaczenie winy i zostajemy przyjęci do Jego łaski. Nie mamy niczego innego, co moglibyśmy przedstawić, poza tym: Chrystus umarł, a co więcej, zmartwychwstał, a my przyjęliśmy Go jako naszego Pana.

To wielkie zbawienie miało przyjść do Żydów w późniejszym okresie dziejów ich narodu, po powrocie z Babilonu. Miało być tak chwalebne, że przyćmiłoby wyzwolenie z Egiptu. Ludzie mieli już nie mówić przede wszystkim o tym, że Pan wyprowadził Izraela z Egiptu, lecz o tym, że wyprowadził go z północy. Jeremiasz wcześniej zapowiadał coś podobnego (Księga Jeremiasza 16:14, Księga Jeremiasza 16:15), ale tutaj słowa te wyraźniej wskazują na czasy Mesjasza, obiecanego Króla. Nie chodzi jedynie o porównanie dwóch wybawień, z których drugie jest większe od pierwszego, lecz także o dwa etapy rozwoju Kościoła po tych wybawieniach.

Wzorzec jest uderzający. Około 480 lat po wyjściu z Egiptu zbudowano świątynię Salomona (w Pierwszej Księdze Królewskiej 6:1), a Izrael osiągnął szczyt swojej narodowej świetności. Około 490 lat, czyli 70 tygodni, po powrocie z Babilonu Mesjasz, Władca, ustanowił świątynię Ewangelii — Kościół czasów Ewangelii (Księga Daniela 9:24; Księga Daniela 9:25).

Duchowa chwała ludu Bożego w tym drugim okresie, zwłaszcza gdy znajduje wyraz w Kościele czasów Ewangelii, jest o wiele większa i wspanialsza niż cała zewnętrzna chwała Izraela za dni Salomona. Tamta wcześniejsza chwała nie była niczym w porównaniu z chwałą, która ją przewyższa.