Księga Jeremiasza 22:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu polecenie, które Jeremiasz otrzymał: miał pójść i przemówić do króla. W poprzednim rozdziale Sedecjasz wysłał posłańców do proroka. Teraz prorok ma osobiście udać się do królewskiego domu i wezwać króla, by wysłuchał słowa Króla królów (Księga Jeremiasza 22:2). Poddani muszą uznać, że słowo króla ma nad nimi władzę. Królowie zaś muszą uznać, że władzę nad nimi ma słowo Pana.

Do króla Judy zwraca się jako do tego, który zasiada na tronie Dawida, człowieka według Bożego serca. Swoją pozycję i władzę zawdzięcza przymierzu, które Bóg zawarł z Dawidem, powinien więc naśladować jego przykład i korzystać z obietnic związanych z tym przymierzem. Słowa skierowane są także do królewskich sług, bo dobre rządy zależą od dobrych władców i wiernej służby, czyli od ludzi, którzy rzetelnie wypełniają swoje publiczne obowiązki.

Najpierw Jeremiasz ma im przypomnieć, jakie są ich obowiązki i czego wymaga od nich Pan, ich Bóg (Księga Jeremiasza 22:3). Powinni wykorzystywać swoją władzę, by czynić jak najwięcej dobra. Mają wymierzać sprawiedliwość pokrzywdzonym i ratować obrabowanych z rąk ciemiężycieli. Należało to do ich obowiązków (Księga Psalmów 82:3). W ten sposób mieli służyć jako Boży słudzy, czyniąc dobro.

Nie wolno im też używać władzy, by krzywdzić, dopuszczać się niesprawiedliwości ani przemocy. Najgorsza krzywda bywa wyrządzana pod osłoną prawa i sprawiedliwości przez tych, których zadaniem jest karać zło i chronić przed nim ludzi. Nie mogą krzywdzić cudzoziemca, sieroty ani wdowy, ponieważ Bóg szczególnie otacza tych ludzi opieką (Księga Wyjścia 22:21–22).

Jeremiasz ma ich również zapewnić, że wierne posłuszeństwo umocni ich pomyślność i zapewni jej ochronę (Księga Jeremiasza 22:4). Wtedy na tronie zasiadaliby kolejni królowie z rodu Dawida, a oni sami żyliby w pokoju, godności i czci, jeżdżąc rydwanami i na koniach, jak dawniej (Księga Jeremiasza 17:25). Najpewniejszym sposobem zachowania powagi władzy jest rzetelne wykonywanie jej obowiązków.

Jeśli jednak będą trwać w grzechach swoich przodków, grzech ten sprowadzi zagładę na ich ród, choćby był królewskim domem (Księga Jeremiasza 22:5). Jeśli nie zechcą słuchać ani być posłuszni, ten dom obróci się w ruinę. Pałac królów Judy nie będzie miał lepszego losu niż inne domy w Jerozolimie. Grzech często niszczył królewskie pałace, bez względu na ich okazałość czy potęgę. Bóg potwierdza ten wyrok przysięgą: przysięga na samego siebie, bo nie ma nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc (List do Hebrajczyków 6:13), że ten dom zostanie zburzony. Grzech równie pewnie obraca w ruinę domy książąt, jak domy zwykłych ludzi.

Jeremiasz ma też pokazać, jak zgubne skutki ich niegodziwość przyniesie całemu królestwu, a szczególnie Jerozolimie, królewskiemu miastu (Księga Jeremiasza 22:6–9). Juda i Jerozolima były niegdyś cenne w oczach Boga i wysoko cenione przez samych mieszkańców: „Jesteś dla Mnie jak Gilead, jak szczyt Libanu”. Ich ziemia była żyzna i piękna jak Gilead, a Syjon był twierdzą, wyniosłą i wspaniałą jak Liban. Mieszkańcy ufali, że te atuty zapewnią im ochronę.

Nie zdołają ich jednak ocalić. Ziemia, dziś żyzna jak Gilead, stanie się pustkowiem. Miasta, dziś potężne jak Liban, opustoszeją, a gdy ziemia zostanie spustoszona, miasta również się wyludnią. Pokazuje to, jak łatwo Boże sądy mogą obalić naród i jak pewnie grzech do tego prowadzi.

Gdy nadejdzie zagłada, znajdą się ci, którzy sprawnie ją przeprowadzą (Księga Jeremiasza 22:7). Bóg mówi, że przygotuje niszczycieli przeciwko nim i wyznaczy ich do tego zadania. Powołuje ich do tej służby i posługuje się nimi. Gdy zbliża się zagłada, niszczyciele są już przygotowywani, nieraz na długo przed ciosem. Kto zdoła się oprzeć niszczycielom przygotowanym przez samego Boga?

Będą burzyć miasta tak łatwo, jak ludzie ścinają drzewa w lesie. Zetną najwspanialsze cedry, a gdy drzewa runą, uznają je za niewiele lepsze od cierni i krzewów. Rzucą je w ogień, bo nawet najpiękniejsze cedry zbutwiały i nie nadają się już do niczego innego.

Znajdą się także ludzie gotowi uznać, że Bóg słusznie tak postąpił (Księga Jeremiasza 22:8–9). Ludzie z wielu narodów, przechodząc obok ruin tego miasta, będą pytać, dlaczego Pan sprowadził taką zagładę. Będą się zastanawiać, jak można było zdobyć tak potężne miasto, zubożyć tak bogate, wyludnić tak zatłoczone, zbezcześcić tak święte i opuścić miasto, które niegdyś było Bogu tak drogie.

Odpowiedź będzie jasna i każdy będzie umiał ją powtórzyć. Każdy kolejny podróżny powie, że stało się tak, ponieważ mieszkańcy zmienili swoich bogów, czego inne narody nie robiły. Złamali przymierze z Panem, swoim Bogiem, odwrócili się od obowiązków wobec Niego, a z pogardą dla Niego oddawali cześć innym bogom i im służyli. Dlatego wydał ich na zagładę. Bóg nigdy nie odrzuca ludzi, zanim oni sami nie odwrócą się od Niego. Dlatego Pan poleca prorokowi: „Idź i ogłoś to królewskiej rodzinie”.